เฟรนด์ชิปเล่มสุดท้าย ลมปลายฤดูร้อนพัดเอื่อยผ่านสนามฟุตบอลของโรงเรียน เสียงหัวเราะดังแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดคลออยู่บนเวทีเล็ก ๆ กลางลานกิจกรรม วันนี้นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกต่างสวมชุดนักเรียนที่เต็มไปด้วยลายเซ็น สีเมจิก และข้อความจากเพื่อนร่วมรุ่น วันปัจฉิมเวียนมาถึงเร็วกว่าที่หลายคนคิด User ยืนอยู่ใต้ต้นหูกวางใหญ่พร้อมสมุดเฟรนด์ชิปสีครีมเล่มหนึ่งในมือ ปกด้านหน้าถูกตกแต่งด้วยสติกเกอร์เล็ก ๆ และตัวหนังสือที่เขียนเองอย่างตั้งใจ แม้เจ้าของสมุดจะไม่ได้เป็นคนชอบงานประดิษฐ์นัก แต่ก็อยากให้เล่มนี้เป็นของที่เก็บไว้ได้นานที่สุด ตั้งแต่เช้าจนเกือบบ่าย User เดินวนไปทั่วโรงเรียนเพื่อให้เพื่อนแต่ละคนเขียนข้อความลงในสมุด บางคนเขียนเพียงไม่กี่คำ บางคนวาดรูป บางคนเขียนยาวจนเต็มหน้า ทุกลายมือถูกอ่านด้วยรอยยิ้มและความตั้งใจ เพราะรู้ว่าหลังจากวันนี้ ทุกคนคงได้เจอกันยากขึ้นเเต่เหลือเพียงคนเดียว “อาทิตย์” เด็กหนุ่มที่อยู่ห้องเดียวกันมาตั้งแต่ ม.4 บ้านอยู่ซอยเดียวกัน ขึ้นรถโรงเรียนสายเดียวกันอยู่บ่อยครั้งแต่กลับแทบไม่เคยมีบทสนทนายาว ๆ ระหว่างกัน เพราะอาทิตย์เป็นคนเงียบๆแทบไม่พูด เหมือนเข้าถึงยาก เเต่ทั้งคู่รู้จักกันดีในฐานะ “เพื่อนร่วมห้อง” มากกว่าจะเป็น “เพื่อนสนิท”เวลาอยู่โรงเรียนก็จะคุยกันเรื่องงาน เรื่องเรียน หรือไม่ก็เรื่องเล็ก ๆ อย่างยืมปากกา ยืมไม้บรรทัด บางครั้งอาทิตย์ก็เดินมาขอชาร์จแบตเตอรี่โทรศัพท์ บางครั้ง User ก็แบ่งอินเทอร์เน็ตให้ใช้ ทุกอย่างเป็นเรื่องธรรมดาเสียจนไม่มีใครคิดว่าภายใต้ความธรรมดานั้น ต่างฝ่ายต่างเก็บบางอย่างไว้ในใจ User ถอดหายใจออกมาก่อนเเผ่วเบาก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าระเบียงที่อาทิตย์ยืนอยู่ “อาทิตย์” เสียงเรียกเเบบปกติธรรมดาตามปกติของ User เด็กหนุ่มหันมามอง ดวงตาคมนิ่งเหมือนทุกครั้ง ก่อนที่มือเล็กของ User จะยื่นสมุดเฟรนด์ชิปที่มีลายเซ็นของเพื่อนๆ คำอวยพร ช่องทางการติดต่อ เยอะเเยะเต็มไปหมด

“ช่วยเขียนเฟรนด์ชิปให้หน่อย” User เอ่ยพูดขึ้นตามปกติเท่าที่จะทำได้ เพราะ User เก่งเรื่องการเก็บอาการตัวเองอยู่เหมือนกันอาทิตย์รับสมุดไปเงียบ ๆ ก่อนพยักหน้า

“ได้” อาทิตย์ตอบเพียงสั้นๆตามประสาของเขาที่เป็นคนนิ่งๆเงียบๆตลอด

“เราไปหาเพื่อนคนอื่นก่อนนะ” User เอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มให้เล็กน้อยมากๆเเละเดินไปยังเพื่อนๆ เพื่อนๆมอบของขวัญให้เยอะแยะเต็มไปหมด

“อือ”

เมื่ออีกฝ่ายเดินห่างออกไป อาทิตย์จึงก้มมองหน้ากระดาษว่างตรงหน้าเขาหมุนปากกาเล่นอยู่พักใหญ่มีหลายประโยคแล่นผ่านเข้ามาในหัว

“เราชอบเธอ”

“ถ้าหลังจากนี้ไม่ได้เจอกัน…”

“เราอยากรู้จักเธอมากกว่านี้”

แต่ไม่มีสักประโยคที่กล้าเขียนลงไปสุดท้าย เขาเลือกเขียนเพียงคำอวยพรธรรมดา ๆ

ถึง User ขอบคุณสำหรับสามปีที่ผ่านมา ถึงเราจะไม่ได้คุยกันเยอะ แต่ทุกครั้งที่ได้คุย มันเป็นบทสนทนาที่สบายใจเสมอ เราชอบเวลาที่เธอพูดถึงความฝันของตัวเอง ชอบเวลาที่เธอพูดถึงภูเขา ทุ่งหญ้า ประเทศที่อยากไป หรือเรื่องเล็ก ๆ ที่หลายคนอาจมองข้าม ขอบคุณที่คอยมองเห็นข้อดีของคนอื่นอยู่เสมอ เราว่ามันเป็นสิ่งที่ทำได้ยากมาก ขอให้ได้เรียนในที่ที่ตัวเองหวัง ได้เดินทางไปในประเทศที่เคยเล่าไว้กับเพื่อนๆ และได้ใช้ชีวิตอย่างที่ตั้งใจ อย่าลืมยิ้มบ่อย ๆ นะ ขอให้โชคดี — จากอาทิตย์

เขาเก็บปากกาใส่กระเป๋า ก่อนเงยหน้าขึ้นพอดีกับที่ User เดินกลับมา

“เสร็จแล้ว” อาทิตย์เอ่ยขึ้นพร้อมยื่นสมุดคืนให้

“ขอบคุณนะ” User เอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นถุงของขวัญที่เต็มไปด้วยขนมให้อาทิตย์ เพราะให้เพื่อนทุกคนแล้วเหลือแค่อาทิตย์{user} รับสมุดกลับ พลิกดูเพียงผ่าน ๆ แล้วเก็บลงกระเป๋า

อาทิตย์หยิบถุงขนมจาก User ตัวของอาทิตย์เองก็ไม่ได้เตรียมอะไรมาให้ เพราะเจ้าตัวเองก็เป็นคนทำอะไรทำนองนี้ไม่เป็น เเสดงออกไม่เก่งเรียกว่าไม่เป็นเลยซักอย่าง เขายื่นหยิบของจากมือของคุณมาเเต่หน้าตายังคงเรียบเฉย คุณเองก็ไม่ได้เเปลกใจอะไร เพราะไม่ได้หวังให้อาทิตย์เตรียมอะไรมาให้ใครเพราะรู้นิสัยอาทิตย์ดีว่าเขาเป็นคนเงียบๆ

“ขอบคุณนะ อ้อ จริงสิ” อาทิตย์ยื่นสมุดเฟรนด์ชิปของตนเอง ที่คุณเองก็เเอบสงสัยว่ามีกับเขาด้วยหรอแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

“ของเรา” อาทิตย์เอ่ยขึ้นใบหน้ายังคงทำหน้านิ่งๆ

“ให้เราเขียนเหรอ” คุณเอ่ยขึ้น คิ้วขมวดอัตโนมัติว่าคนนี้เนี่ยหรอจะให้เขียนให้แล้วจะมีสมุดอะไรยังงี้เป็นของตัวเอง แต่คุณก็รับมาเพราะคุณไม่ปฏิเสธเเหง่ๆเเหละ

“อือ” อาทิตย์ตอบสั้นๆเท่านั้น เมื่อเปิดดู User ถึงกับชะงักทั้งเล่มยังว่างเปล่าไม่มีลายมือของใครเลยซักคนเดียว

“ไม่มีคนเขียนเลยหรอ?” เมื่อคุณมองเห็นคุณเอ่ยขึ้นถามอีกฝ่าย คิ้วก็ขมวดเล็กน้อยแต่ก็ยังคงไม่คิดอะไร

“ยัง”อาทิตย์ตอบสั้น ๆแค่นั้นเลย ความจริงแล้ว เขาไม่เคยคิดจะเอาให้ใครเขียนเลยยกเว้นคนตรงหน้าที่กำลังจะเเยกจากกัน…

“งั้นเราขอเอากลับไปเขียนนะ” คุณเอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มยิ้มเล็กน้อย

“ได้”

ทั้งคู่ต่างคิดว่าจะยังมีโอกาสเจอกันอีก เพราะวันรุ่งขึ้นโรงเรียนยังมีสอบเก็บตกวิชาสุดท้าย นักเรียนหลายคนจึงยังต้องกลับมารวมถึงคุณกับอาทิตยด้วยเมื่อจบพิธี ทุกคนก็ต่างเเยกย้ายโบกมือลากันบ้างก็ร้องไห้ บ้างก็นัดกันไปปาร์ตี้ แต่ไม่มีใครคิดว่า…อาทิตย์เเละคุณในวันพรุ่งนี้ นั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้คุยกันในช่วงมัธยม

คืนนั้น User นั่งอยู่บนพื้นห้องนอน เปิดสมุดเฟรนด์ชิปของอาทิตย์ไว้ตรงหน้าปากกาถูกยกขึ้นหลายครั้งวางลงหลายครั้ง จนในที่สุดเจ้าตัวก็ถอนหายใจ

“ถ้าไม่พูดวันนี้…”

“ก็คงไม่ได้พูดแล้ว”

จึงเริ่มเขียนด้วยลายมือที่ตั้งใจที่สุด

ถึงอาทิตย์ เราไม่ค่อยเก่งเรื่องพูดตรง ๆ เท่าไหร่ เพราะงั้นขอใช้กระดาษหน้านี้แทนแล้วกัน เราแอบชอบนาย ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกัน อาจจะตอนที่นายยืนฟังเพลงคนเดียว ตอนที่นายช่วยเพื่อนเงียบ ๆ หรืออาจจะเพราะนายเป็นนาย ถ้านายไม่ได้รู้สึกเหมือนกันก็ไม่เป็นไรเลยนะ เราไม่ได้เขียนเพื่อให้นายรับผิดชอบความรู้สึกของเรา แค่อยากให้รู้ว่า ในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต การได้รู้จักนาย เป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่งสำหรับเรา ขอให้โชคดีกับทุกเส้นทางนะ

เขียนจบแล้ว User รีบปิดสมุดทันที หน้าเริ่มร้อนจนต้องเอามือปิดแก้มไว้ “…โอ๊ยเขียนไปได้ยังไงเนี่ย”

คุณหัวเราะกับตัวเอง ก่อนรีบเก็บสมุดใส่กระเป๋าโดยไม่ทันสังเกตว่าหน้าสุดท้ายของสมุดยังไม่มี เบอร์โทร ไอดีไลน์ หรืออินสตาแกรมแม้แต่ตัวเดียว เช้าวันสอบวิชาสุดท้าย บรรยากาศในโรงเรียนเงียบกว่าวันก่อนมาก นักเรียนส่วนใหญ่ตั้งใจมาสอบแล้วกลับ ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีเวที ไม่มีคนเดินถือกล้องถ่ายรูปเหมือนวันปัจฉิม หลังสอบเสร็จ User เดินถือสมุดเล่มสีดำไปหาอาทิตย์ที่กำลังเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋า

“อาทิตย์” คุณเอ่ยขึ้นเรียกตามปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น

“อันนี้เราเขียนเสร็จแล้ว” คุณยื่นไปให้คนตรงหน้าอาทิตย์รับไว้

“ขอบคุณ” เขาตอบสั้นๆตามปกติและยังคงทำหน้านิ่งในฉบับของเขา

“อย่าเพิ่งเปิดตอนนี้นะ กลับไปค่อยเปิด” User พูดพร้อมหัวเราะแห้ง ๆนิดหน่อย

“อือ” อาทิตย์พยักหน้าเเละเก็บของต่อทั้งคู่ยืนเงียบอยู่ครู่หนึ่งเหมือนต่างคนต่างมีอะไรอยากพูดแต่ไม่มีใครพูดออกมา

“งั้น…เรากลับก่อนนะโชคดีนะ! อาทิตย์” คุณเอ่ยขึ้นก่อนก่อนจะยิ้มให้ครั้งสุดท้าย เดินออกไปก่อนจะหันมาโบกมือ

“โชคดีเหมือนกัน” อาทิตย์เอ่ยน้ำเสียงเเผ่วเบาแทบจะกระซิบคุณเองก็ไม่ได้ยิน คุณโบกมือก่อนเดินออกจากโรงเรียน และไม่ได้หันกลับมามองอาทิตย์อีก คุณเดินไปไกลก็ถอนหายใจยาวราวกับบอกให้ตัวเองตัดใจ

อาทิตย์ยืนมองจนอีกฝ่ายลับสายตาแล้วจึงก้มมองสมุดในมือตัวเองเขาเองก็ไม่ทันสังเกตเหมือนกันว่าหน้าสุดท้ายของเฟรนด์ชิปที่เขาเขียนให้ User ก็ไม่มีช่องทางติดต่อใด ๆ เหลืออยู่เลยคนหนึ่งมัวแต่รวบรวมความกล้าเพื่อเขียนคำสารภาพอีกคนมัวแต่เรียบเรียงคำอวยพร จนลบประโยคสารภาพรักออกครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้าย…ทั้งคู่ต่างลืมเขียนสิ่งที่สำคัญที่สุดวิธีติดต่อกัน หลังจากวันนั้นเขาใช้ชีวิตเหมือนเดิม ตื่นเช้า ออกไปช่วยพ่อรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน กินข้าว แล้วนั่งอ่านหนังสือเตรียมเข้ามหาวิทยาลัย ความเงียบไม่เคยเป็นเรื่องน่าอึดอัดสำหรับเขา เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาก็ใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอด มีเพื่อนสนิทไม่กี่คน ไม่เล่นโซเชียล ไม่ค่อยโพสต์อะไร ไม่ชอบถ่ายรูป ไม่ชอบเป็นจุดสนใจของใคร ชีวิตเรียบง่ายเสียจนบางครั้งคนรอบตัวลืมไปด้วยซ้ำว่ามีเขาอยู่ สมุดเฟรนด์ชิปสีดำของเขายังคงไม่โดนถูกเปิดออกอ่านเพราะอาทิตย์ยังอยากเก็บไว้อ่านวันหลังจนเขาเองก็เเทบลืมผ่านมาหลายวันเขาก็พึ่งนึกขึ้นได้ คืนนั้น หลังจากอาบน้ำเสร็จ อาทิตย์นั่งลงที่โต๊ะ เขาเปิดไฟหัวเตียงเพียงดวงเดียว แสงสีส้มอ่อน ๆ ส่องลงบนสมุดเฟรนด์ชิปในมือ เขาเปิดอ่านทีละหน้าอย่างตั้งใจ ทุกหน้ามีเพียงลายมือของคนคนเดียว อาทิตย์เปิดอ่านอย่างตั้งใจดวงตาที่เคยนิ่งมาตลอดชะงักอยู่กับประโยคแรก “เราชอบนาย” อาทิตย์นิ่งเงียบ เเละอ่านใหม่อีกครั้งช้ากว่าเดิม กลัวว่าจะอ่านผิดก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย “จริงหรอ” อาทิตย์พึมพำออกมาคนเดียวโดยที่ไม่ได้หวังคำตอบจากใคร อาทิตย์นั่งนึกย้อนกลับไปวันปัจฉิมที่เขาเอง ก็แอบเสียดายที่ไม่ได้เขียนสารภาพไปตรงๆ เพราะกลัวอีกฝ่ายไม่ได้ชอบเขาเหมือนที่เขาชอบ แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามกัน อาทิตย์นึกเสียดายในใจที่อีกฝ่ายก็รู้สึกเหมือนกันแต่เขากลับปล่อยโอกาสหลุดมือ

อาทิตย์รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดอินสตาแกรมทันที ชื่อบัญชีของ User ยังอยู่ในช่องค้นหา แต่เมื่อกดเข้าไป กลับขึ้นเพียงข้อความสั้น ๆ ว่า ไม่พบบัญชีผู้ใช้ เขาขมวดคิ้ว ลองเปิดไลน์ รายชื่อยังอยู่ แต่รูปโปรไฟล์หายไปแล้ว ส่งข้อความไม่ได้ ลองเฟซบุ๊ก…ไม่มี ลองทุกบัญชีที่เคยรู้จัก ไม่มีอะไรเหลือเลย อาทิตย์ขมวดคิ้วพรางบอกตัวเองในใจว่าไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยไปถามที่บ้านก็ได้

เช้าวันต่อมา อาทิตย์ปั่นจักรยานออกจากบ้านตรงไปยังซอยเดียวกับบ้านของ User ระยะทางไม่ได้ไกลนัก เขาเคยปั่นผ่านหน้าบ้านหลังนั้นนับครั้งไม่ถ้วน ต้นมะม่วงหน้าบ้านยังอยู่เหมือนเดิม แต่ประตูเหล็กกลับปิดสนิท เงียบผิดปกติ เขาจอดจักรยานอยู่หน้าบ้านสักพัก จนคุณป้าบ้านข้าง ๆ เดินออกมารดน้ำต้นไม้ทักขึ้น

”อ่าว อาทิตย์มาหาUserหรอลูก โอ้ยลูกเอ้ย เขาย้ายไปสวิตช์ทั้งครอบครัวตั้งแต่5วันก่อนเเล้วลูก“

อาทิตย์ยืนนิ่ง ความเงียบเข้ามาแทนที่บทสนทนา เขายิ้มบาง ๆ ให้คุณป้า ก่อนกล่าวขอบคุณแล้วปั่นจักรยานกลับบ้าน อาทิตย์รีบเปิดสมุดเฟรนด์ชิปอีกรอบเผื่อจะมีเบอร์โทรติดต่อ เเต่ก็..ไม่มีเลย

“เห้อ..” อาทิตย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ สีหน้าดูเสียดายมากๆ ก่อนจะเก็บสมุดไว้ใต้ลิ้นชักไม่ใช่เพราะเขาจมอยู่กับอดีต แต่เพราะทุกครั้งที่เปิดอ่าน เขาจะนึกถึงคนคนนั้นที่เป็น “เพื่อน”

———

สวิตเซอร์แลนด์เปลี่ยนให้ User เติบโตขึ้นมาก จากเด็กมัธยมกลายเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยวัยยี่สิบสามปีที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย ช่วงเวลาห้าปีทำให้ความทรงจำหลายอย่างค่อย ๆ เลือนหายไป ส่วนบัญชีโซเชียลทั้งหมดที่เคยใช้ในช่วงมัธยม เจ้าตัวปิดมันไปตั้งแต่วันเดินทาง เพราะอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่จริง ๆ ไม่ได้อยากลืมใคร เพียงแค่อยากให้ช่วงเวลามัธยมเป็นความทรงจำที่สวยงามพอแล้ว ไม่ต้องย้อนกลับไปมองทุกวัน

จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง ขณะกำลังรื้อกล่องเก่าบนชั้นเก็บของเพื่อหาหนังสือเรียน กล่องกระดาษใบหนึ่งที่มีลายมือของตัวเองเขียนไว้ว่า “ม.6” ก็หล่นลงมาตรงหน้า…คุณหยิบมันขึ้นมาอ่าน และเปิดอ่านทีละหน้า เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพื่อนบางคนคุณจำหน้าตา เสียงไม่ได้แล้วเเต่คุณไปสดุดกับหน้าสุดท้าย “อาทิตย์” ชื่อที่คุ้นมากๆที่คุณก็นึกไม่ออกจนก็กระทั้งเสียงเเม่ของคุณดังขึ้นทำให้คุณต้องปัดความคิดออกไปก่อน แม่ของคุณเธอเดินเข้ามาในห้องของคุณ

“User! ลูก แม่มีเรื่องจะบอก อาทิตย์หน้าเราจะย้ายกลับประเทศไทยนะลูกเพราะพ่อหนูให้ไปขยายธุรกิจที่นั้น ไปอยู่บ้านหลังเดิมน่ะลูก“ เเม่คุณเอ่ยบอกคุณขึ้นมา เเต่คุณเองก็เหมือนจะดีใจที่จะได้กลับไทยบ้าง จนลืมเรื่องเฟรนด์ชิปไป คุณโอเคมาก คุณไปทำเรื่องย้ายมหาลัยเป็นเรียนใกล้บ้านแทนนจนถึงวันที่ต้องย้ายกลับ คุณย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังเดิม ความทรงจำช่วงที่คุณอยู่มัธยมปลายก็เเล่นเข้ามาบ้างที่มีเเต่ความทรงจำที่เป็นความสุข คุณขนของขึ้นบ้านทำความสะอาดจนเหนื่อย แต่คุณก็มีความสุขดีจนวันหนึ่ง อาทิตย์เริ่มสังเกตเห็นคุณเขาจำได้ทันที เด็กหนุ่มตาเบิกกว้างตกใจอยู่ห่างๆใจเต้นตุบตับๆ คุณเองก็รดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน ไม่ได้มองไม่ได้สังเกตเพราะคุณเองก็ลืมไปแล้วอาทิตย์เองก็โตขึ้นมากเเล้วด้วย เวลาผ่านไปหลายวันจนวันหนึ่งคุณรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้าน

อาทิตย์ยืนอยู่หน้าบ้านตัวเองอยู่เกือบสิบนาที มือที่กำลังถือสายยางรดน้ำต้นไม้เย็นเฉียบ ทั้งที่อากาศร้อนจัดสุดท้ายเขาก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนก้าวออกไปหยิบรถจักรยานตัวเองปั่นออกไป เพราะเขาปั่นผ่าน เดินผ่าน แต่ไม่เคยทักทายมาหลายวันแล้วจนวันนี้เขารวบรวมความกล้า มาจอดจักรยานหน้าบ้านคุณ ”เอ่อ…ขอโทษนะครับใช่ Userมั้ยครับ…“ เขาจอดจักรยานพร้อมเดินเข้ามาหาคุณหยุดอยู่ยืนหน้าบ้านก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าที่ดูเลิ่กลั่ก ปนลุ้นกับคำตอบ