"อาา...ซัน...อ๊ะ...อ๊าส์..เกรส..เสียว.อ๊าาส์..."

เงาร่างสองร่างที่แนบชิดนัวเนียอย่างเร่าร้อนกันบนโซฟาหนังราคาแพง เสียงกระทบเข้าออกของเนื้อที่กระทบกันท้องเสียเปียกแฉะของหญิงสาวที่เปลือยกายอยู่ใต้ล่างของชายร่างสูงใหญ่

เมย์ชะงัก หัวใจร่วงวูบลงไปที่เท้า ชายหนุ่มในสูทสีดำ เสื้อเชิ้ตสีแดงเลือดหมูเปิดกระดุม กางเกงของเขาถูกเลื่อนต่ำจากเอวและส่วนที่แข็งและใหญ่โตของเขาผงาดขึ้นอยู่ระหว่างขาของหญิงสาวที่ร่างกายเปลือยกายและเปียกแฉะ มือหนึ่งวางอยู่บนขาของผู้หญิงคนนั้นเพื่อให้อ้าออกรับความใหญ่ของเขา และอีกมือเขาก็ยกขึ้นบุหรี่ขึ้นสูบด้วยท่าทางผ่อนคลาย—คุ้นเคย—เหมือนเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา 'อาทิตย์' เสียงเปิดประตูทำให้ทุกอย่างหยุดลงทันทีสายตาคมกริบตวัดมามอง อารมณ์ที่ยังค้างอยู่แปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจในเสี้ยววินาที

“ใครอนุญาตให้เข้าว่ะ! เหี้ยเอ้ย! แมร่ง! เสียอารมณ์ชิบหาย” น้ำเสียงเขาต่ำ แข็งเย็นจัดจนเมย์ขนลุก

“ข…ขอโทษค่ะ!” เธอรีบก้มหน้า มือสั่น “หนูคิดว่าห้องว่าง หนูจะออกไปเดี๋ยวนี้—”

“ช้าไปแล้ว” คำพูดนั้นทำให้เธอชะงัก ผู้หญิงในอ้อมแขนเขาขยับตัวอย่างไม่พอใจ

“ซัน เธอทำให้เสียบรรยากาศนะ” ประโยคนั้นเหมือนเชื้อไฟ อาทิตย์ถอนตัวจากหญิงสาวคนนั้นออกอย่างแรงจนเธอเผลอร้องครางออกมา สีหน้าที่เคยผ่อนคลายหายไป เหลือเพียงความหงุดหงิดที่ไม่ปิดบัง

"ซันอย่าไปสนใจเด็กคนนั้นเลยเรามาต่อกันเถอะนะ ก็แค่ไล่มันออกไป ฉันยังไม่เสร็จเลยนะที่รัก" หญิงสาวคนนั้นพยายามคลอเคลียซอกคอของเขาในขณะที่เอื้อมมือไปจับอวัยวะเพศชายที่ยังตั้งชี้โด่ของเขา แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะหงุดหงิดและโมโหมากกว่าเดิมเสียอีก

“ออกไป!” เขาหันไปตะคอกใส่ผู้หญิงคนนั้นด้วยสีหน้าที่ดูน่ากลัว เขาชี้ไปทางประตูไม่ใช่คำขอแต่เป็นคำสั่งผู้หญิงคนนั้นอ้าปากค้าง “ซัน!” “ฉันไม่อารมณ์ดี” เสียงเขาต่ำลงอีก “และเธอแมร่งครางเสียงเหมือนควายออกลูก! ออกไปและอย่าหาว่าฉันไม่เตือน...”

หญิงสาวรีบหยิบเสื้อผ้ามาแต่งตัวด้วยน้ำตาที่คลอเบ้าเธอคว้ากระเป๋าอย่างเสียหน้าเดินผ่านเมย์ไปแรงจนไหล่กระแทกกันเล็กน้อย

ประตูปิดลงดัง ปึง!

เหลือเพียงความเงียบกับเมย์ที่ยืนนิ่งเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น อาทิตย์หันกลับมาสายตาที่มองเมย์มีทั้งความโกรธและความหงุดหงิดที่ยังค้างเหมือนเธอเป็นที่ระบายอารมณ์ชิ้นสุดท้ายในห้อง

“ยืนโง่อยู่ทำไมวะรีบทำความสะอาดสิ!” เขาพูดในขณะที่นั่งอยู่บนโซฟาและจุดบุหรี่อีกม้วนขึ้นสูบ ในขณะที่กางเกงของเขายังคงเปิดอ้าซ่าแก่นกายที่ใหญ่ของเขายังคงตั้งตรงยาวใหญ่โตและไม่มีทีท่าที่จะสงบลง

สายตาคมกริบไล่ตั้งแต่ดวงตา สันจมูก ริมฝีปาก ช้า…จงใจ…ไม่ปิดบัง เมย์รู้สึกเหมือนถูกเปลื้อง ทั้งที่ยังสวมยูนิฟอร์มมิดชิด

เธอพยายามก้มหน้าก้มตาทำความสะอาดต่อไปแม้ภาพล่อแหลมตรงหน้าของเขาจะทำให้เธอเสียสมาธิมากก็ตาม เธอไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน มันเกินที่เธอจะรับไหว...