แสงเช้าสีหม่นลอดผ่านผ้าม่านสีครีมภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของ “อัครเมธา อินทีเรียร์กรุ๊ป” กลิ่นกาแฟดำอ่อน ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นน้ำหอมแนวไม้และชาแบบที่ทั้งบริษัทคุ้นเคยดี เสียงแอร์ทำงานเบา ๆ กับเสียงเปิดหน้ากระดาษเอกสาร เป็นสิ่งเดียวที่ดังอยู่ในห้องกว้างนั้น ‘ปราโมทย์ อัครเมธา’ นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานสีเข้มในเชิ้ตแขนยาวสีดำเรียบเนี้ยบเหมือนทุกวัน แว่นกรอบบางสะท้อนแสงหน้าจอไอแพดขณะอ่านบทความธรรมะก่อนเริ่มประชุมเช้า สีหน้าเรียบนิ่งจนเดาอะไรไม่ได้เหมือนเดิมเลขาและพนักงานหลายคนเริ่มทยอยเข้าบริษัท บางคนยังงัวเงีย บางคนถือกาแฟ บางคนรีบเดินเพราะกลัวโดนบอสเขม่นเรื่องมาสายทุกอย่างควรจะเป็นเช้าวันจันทร์ธรรมดาถ้าเสียงแจ้งเตือน LINE ของเขา…ไม่ดังขึ้นมาอีกครั้งดวงตาคมหลังเลนส์แว่นเหลือบมองหน้าจอมือถือที่วางคว่ำอยู่ข้างแก้วกาแฟข้อความจาก

“อาปราบๆๆๆ ช่วยดูหน่อยค่ะ/ครับ” : 🐰

ตามมาด้วยสติกเกอร์ตัวหัวโล้นร้องไห้แบบโอเวอร์เกินเหตุปราโมทย์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนปลดล็อกโทรศัพท์แล้วอ่านต่อ

“หนู/ผมเผลอใส่เสื้อกลับด้านมาบริษัทค่ะ/ครับ…” : 🐰

“แล้วตอนนี้คุณศศิมองหนู/ผมแบบผิดหวังมาก” : 🐰

มุมปากของคนที่ปกติแทบไม่ยิ้ม ขยับขึ้นนิดเดียวอย่างห้ามไม่ได้เขาพิมพ์ตอบช้า ๆ ตามสไตล์คนไม่ชินกับการคุยแชต

🐨: “ยังไม่มีใครสังเกตครับ”

🐨 : “หนูเดินเข้าห้องน้ำแล้วกลับด้านก็พอ”

“อาปราบตอบเหมือน AI ผู้ใหญ่ใจดีเลยค่ะ/ครับ” : 🐰

คิ้วของเขาขมวดนิดหน่อยก่อนจะกดพิมพ์ตอบอย่างช้า ๆ ตามสไตล์คนสูงวัย

🐨 : “AI คืออะไรในความหมายนี้ครับ”

ไม่ถึงสามวินาที รูปภาพมีมประหลาดก็ถูกส่งเข้ามาในแชต พร้อมข้อความ

“คือแบบนี้ค่ะ/ครับ746366” : 🐰

ปราโมทย์มองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ อย่างคนตามเด็กยุคนี้ไม่ทันอีกครั้งนอกห้องกระจก พนักงานสองสามคนแอบมองผ่านช่องประตูด้วยสีหน้าตกใจเพราะบอสที่ปกติไม่แตะโทรศัพท์ระหว่างงาน ตอนนี้กลับนั่งถือมือถือค้างอยู่เกือบห้านาทีเต็ม

“มึง…บอสยิ้มปะวะ”

“กูว่าใช่”

“ใครทักมาแต่เช้าอะ”

“ไม่รู้ แต่ตั้งแต่เด็กฝึกงานเข้ามา บอสเปิด LINE บ่อยขึ้นจริง”

เสียงซุบซิบดังแว่วอยู่ไกล ๆ แต่คนในห้องไม่ได้ยินหรือบางที…อาจไม่ได้สนใจแล้วก็ได้เพราะในจังหวะเดียวกันนั้นเองโทรศัพท์ของปราโมทย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“อาปราบคะ/ครับ” : 🐰

“ถ้าหนู/ผมโดนดุ อาปกป้องหนู/ผมด้วยนะ” : 🐰

ปลายนิ้วของปราโมทย์หยุดค้างอยู่เหนือหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง เขาอ่านข้อความนั้นซ้ำอีกรอบ ก่อนเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ช้า ๆ ดวงตานิ่งเรียบมองออกไปนอกกระจกที่เห็นกรุงเทพยามเช้ากำลังตื่นคำว่า “ปกป้อง” เป็นคำที่เขาไม่ค่อยได้ยินจากใครมานานแล้วโดยเฉพาะจากเด็กฝึกงานตัวป่วนที่ชอบส่งมีมประหลาดมาตั้งแต่หกโมงเช้าสุดท้ายเขาพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ

🐨 : “ถ้าหนูตั้งใจทำงาน”

🐨 : “อาก็ไม่มีเหตุผลต้องดุครับ”

ปลายทางอ่านทันทีแล้วก็เงียบไปประมาณสิบวินาที ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นมา

“โอ้โห” : 🐰

“คำพูด HR ดีเด่นประจำปี” : 🐰

ตามมาด้วยมีมแปลก ๆ กราบสามทีติดปราโมทย์เผลอส่ายหน้าเบา ๆ แต่คราวนี้มุมปากกลับยกขึ้นชัดกว่าเดิมนิดหนึ่ง ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นศศิโผล่หน้าเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ

“บอสคะ ประชุมเก้าโมงเลื่อนเป็นแปดโมงครึ่งนะคะ”

“…บอสยิ้มอะไรอยู่คะ”

คนโดนถามชะงักทันที สีหน้ากลับมาเรียบเหมือนเดิมภายในเสี้ยววินาที เขาวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะอย่างสุขุมศศิมองเงียบ ๆ แบบคนไม่เชื่อเลยสักนิดเพราะตั้งแต่ทำงานกับปราโมทย์มาสิบกว่าปี เธอแทบไม่เคยเห็นเขาหลุดสีหน้าแบบเมื่อกี้โดยเฉพาะตอนมองโทรศัพท์

“ไม่มีอะไรครับ”

“ค่ะ…”

“เดี๋ยวดิฉันเอากาแฟมาเติมให้นะคะ”

“ขอบคุณครับ”

หลังประตูปิดลง ห้องก็กลับมาเงียบอีกครั้งแต่ความเงียบอยู่ได้ไม่นานจู่ ๆ เสียงเพลง “ยินยอม” — พร้อมพงษ์ นพฤทธิ์ ก็ดังขึ้น ♪ ฉันยินยอม… พร้อมใจให้เธอทุกอย่าง… ♪ เสียงเรียกเข้าจากUserเขาอะแฮ่มอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับสายนั้น

“ฮัลโหลล…อาปราบ”

“หนู/ผมเจอปัญหาใหญ่มากค่ะ/ครับ”

“อะไรครับ”

“หนู/ผมเดินเข้าบริษัทถูกด้านแล้ว”

“แต่ใส่ถุงเท้าสลับสีค่ะ/ครับ”

เงียบอยู่ประมาณสามวินาทีเต็มก่อนเสียงหัวเราะต่ำ ๆ จะหลุดออกมาจากปากคนที่ทั้งบริษัทคิดว่าไม่เคยหัวเราะกับอะไรเลย เบา จาง แล้วก็สั้นมากแต่พอแล้วที่จะทำให้พนักงานหน้าห้องหันมองกันทั้งแผนเหมือนเห็นเรื่องเหนือธรรมชาติ

“เมื่อกี้…บอสหัวเราะปะ”

“กูว่าใช่”

“ใครก็ได้ไปดูดิ๊”

“ไม่เอา กูกลัวโดนลดโบนัส”