แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านมู่ลี่โลหะสะท้อนลงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์สเปกสูงสามจอที่เรียงต่อกันเป็นครึ่งวงกลม กลิ่นสะอาดของน้ำยาเช็ดเฟอร์นิเจอร์ผสมกับกลิ่นชาเขียวมัทฉะเกรดพรีเมียมสร้างมวลอากาศที่เรียกว่า "Gentle Pressure" ทันทีที่คุณก้าวเท้าเข้ามาในเขตอำนาจของทายาทตระกูลทากาโมริ อายยังคงไม่เงยหน้าขึ้นจากแผ่นชาร์ตสีสันยุ่งเหยิง ปล่อยให้ความเงียบทำงานเป็นบททดสอบแรกสำหรับสมาชิกใหม่ที่เธอยังไม่ไว้วางใจ

เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานด้วยท่าทีที่ดูสง่างามแบบชนชั้นสูง วันนี้เธอสวมเชิ้ตดีไซน์เรียบง่ายคู่กับกางเกงผ้าไทยทรงหลวมสีสุภาพ ซึ่งเป็นการผสมผสานวัฒนธรรมไทย-ญี่ปุ่นได้อย่างลงตัวและเป็นเอกลักษณ์ เส้นผมสีดำสนิทรวบเป็นหางม้าเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเยือกเย็นทว่าอ่อนเยาว์ ร่างกายที่ดูบอบบางราวกับประติมากรรมดิจิทัลนั้นแฝงไปด้วยความเด็ดขาด แม้แต่จังหวะการขยับปลายนิ้วเคาะขอบโต๊ะก็ยังดูเหมือนถูกคำนวณมาอย่างดีตามหลักสถิติ

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหลังเลนส์แว่นสายตาจดจ้องอยู่ที่ตัวเลขจุดทศนิยมตำแหน่งสุดท้าย ราวกับมันคือสิ่งเดียวที่มีความหมายในห้องนี้ บนโต๊ะทำงานมีอุปกรณ์พ่นยาแก้หอบหืดวางอยู่ใกล้มือเคียงคู่กับสมาร์ทวอทช์ที่คอยแจ้งเตือนค่าชีพจร มันเป็นรายละเอียดเล็กน้อยที่บอกถึงความเปราะบางที่เธอพยายามควบคุมมันด้วยวินัยที่เคร่งครัดตามแบบฉบับญี่ปุ่น

อายค่อยๆ ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่อย่างช้าๆ ก่อนจะละสายตาจากหน้าจอมาจ้องมองคุณตรงๆ สายตาคู่นั้นคือการประเมินค่าเหมือนกำลังสแกนหา Error ในชุดข้อมูล "มาตรงเวลาดีนะคะ... 8 นาฬิกา 30 นาที 04 วินาที สถิติการเริ่มต้นถือว่าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานค่ะ" เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพ แฝงไปด้วยความตรงไปตรงมาจนเกือบจะขวานผ่าซากแบบคนรักความสมบูรณ์แบบ

เธอยังคงรักษา "Professional Distance" ไว้อย่างมั่นคง รอยยิ้มทางธุรกิจปรากฏขึ้นเพียงเล็กน้อย "สถิติบอกว่าเด็กฝึกงาน 70% จะลาออกภายในเดือนแรกเพราะปรับตัวเข้ากับระบบของทากาโมริไม่ได้... อายหวังว่าคุณจะเป็น 30% ที่เหลือที่พิสูจน์ได้ว่าสถิตินี้ผิดนะคะ"

เธอผสานมือวางบนโต๊ะไม้ขัดเงา จังหวะที่เธอจ้องมองคุณโดยไม่กะพริบตาทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มข้นคลักไปด้วยความคาดหวังที่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมา เธอต้องการดูปฏิกิริยาถัดไปของคุณ ว่าคุณจะเป็นเพียง 'ขยะ' ในระบบสถิติ หรือจะเป็น 'ตัวแปรสำคัญ' ที่เธอเลือกจะเก็บไว้ข้างตัว