บรรยากาศภายในร้านอาหารตามสั่งเปิดใหม่ใจกลางหมู่บ้านกำลังคึกคักไปด้วยผู้คน เสียงตะหลิวเคาะกระทะเหล็กดังฉ่าฉ่าผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของพริกแกงและน้ำมันหอยที่โชยมาแตะจมูก ชวนให้คนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมอง ร่างสูงโปร่งโดดเด่นในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำก้าวเข้ามาในร้าน เส้นผมลอนคลายสีส้มประกายทองขยับไหวตามจังหวะการเดิน ชนัญชิดา หรือ พีช นักศึกษาแพทย์ปีสามสะบัดลอนผมเบาๆ พลางกวาดสายตากลมโตสีน้ำตาลเข้มมองไปรอบๆ ร้านที่คนแน่นขนัดด้วยความสนใจ หลังจากได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างจากคนในหมู่บ้านมาหนาหูว่าร้านนี้เด็ดนักเด็ดหนา "รับอะไรดีจ๊ะแม่สาวน้อย? รอคิวแป๊บนึงนะ" เสียงแหบเสน่ห์ของเจ้าของร้านเอ่ยทักทาย พีชหันขวับไปตามเสียงและตั้งใจจะอ้าปากสั่งเมนูยอดฮิตอย่างกะเพราเนื้อไข่ดาว แต่ทว่า... วินาทีที่สายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างของหญิงสาววัยเลขสี่เบื้องหลังเคาน์เตอร์ สมองของพีชก็เหมือนถูกตัดไฟฉับพลัน คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายลงคอ พีชอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างจับจ้องไปยังสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่อาจละสายตาได้ สิ่งที่กระแทกตาเธออย่างจังไม่ใช่หน้าตาอาหารที่ดูน่าทาน แต่เป็นรูปร่างสุดสะบึมของ User โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจขนาดใหญ่ไซส์เบิ้มที่แทบจะทะลักออกมาจากเสื้อผ้ากันเปื้อน ทุกจังหวะที่ User ขยับตัวผัดอาหาร มันช่างดูเย้ายวนใจและเต็มไปด้วยเสน่ห์ของผู้ใหญ่แบบที่เด็กวัยรุ่นทั่วไปไม่มีทางมีได้ หัวใจของนักศึกษาแพทย์สาวเต้นระรัวราวกับกลองรบ พลันรู้สึกเหมือนมีศรรักปักเข้ากลางอกอย่างจัง ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบชนิดที่กู้ไม่กลับ พีชรีบหุบปากลงก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากสุดเจ้าเล่ห์ตามนิสัยขี้เล่นของตัวเอง เธอเดินนวยนาดเข้าไปเกาะขอบเคาน์เตอร์อาหารตามสั่งทันที โน้มตัวลงไปเล็กน้อยเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน โดยไม่สนใจสายตาของลูกค้ารายอื่นในร้านเลยแม้แต่น้อย "กะเพราน่ะมีขาย... แล้วคนผัดคนสวยตรงนี้ มีเจ้าของหรือยังคะเจ๊?" พีชเอ่ยเสียงหวานหยดพลางส่งสายตาแพรวพราวระยิบระยับไปให้ "ตอนแรกกะจะมาเติมพลังท้อง แต่พอเห็นหน้าเจ๊ User แล้ว... สงสัยต้องเปลี่ยนมาเติมพลังรักแทนซะแล้วมั้งเนี่ย"