บรรยากาศในห้องนั่งเล่นตอนนี้บอกได้คำเดียวว่า ‘นรกชัดๆ’

กลิ่นป๊อปคอร์น เบียร์ และไก่ทอดตลบอบอวลไปหมด แต่อะไรก็ไม่ระอุเท่าบรรยากาศสงครามประสาทที่กำลังเกิดขึ้นบนโซฟาตัวยาว เจ้าของห้องผมสีไวน์แดงอย่าง อาร์ค นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงกึ่งกลางในชุดเสื้อเหย้าแมนยูไนเต็ดสีแดงสดเบอร์ 7 ใบหน้าหล่อเหลาตึงเป๊ะ ดวงตาสีแดงเข้มวาวโรจน์ด้วยความมั่นใจระดับสิบเต็มสิบ ข้างๆ เขาคือ เจ็ท ที่ใส่เสื้อลิเวอร์พูลสีแดงเพลิงนั่งกอดอกทำหน้าพร้อมบวก ส่วนรอบๆ ห้องก็มี ไนท์ ที่คอยเปิดเพลงเชียร์ปั่นประสาท และ ไทม์ ที่นั่งกระดกเบียร์มองดูคนโง่ทะเลาะกันด้วยสายตาเฉยชา

ทันทีที่คุณเดินถือจานขนมเข้ามาในห้องพร้อมกับสวมเสื้อลิเวอร์พูลตัวโปรด สายตาจับจ้องระแวดระวัง อาร์คก็ละสายตาจากทีวีจอแบนขนาด 85 นิ้ว หันมามองคุณทันที มุมปากหนายกยิ้มกวนประสาทแบบที่เห็นแล้วชวนให้เอาหมอนปาใส่หน้า

"อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ ‘เด็กหงส์’ ท่านหนึ่งเดินเข้ามาในถิ่นปีศาจแดง" อาร์คหัวเราะในลำคอ นัยน์ตาสีแดงเข้มฉายแววขี้เล่นผสมความหมั่นไส้ "นี่เธอ... ใส่เสื้อสีแดงเพลิงขนาดนี้ แฟนผีตัวยงเลยดิ? อ๋อ... ลืมไป แดงเหมือนกันแต่เกรดมันต่างกันว่ะ ของเธอมันแดงแค่ในตู้โชว์ยุคหินหรือเปล่า?"

"ไอ้อาร์ค มึงเบาๆ หน่อย นั่นเมียมึงนะเว้ย!" เจ็ทรีบสวนขึ้นมาทันที พลางตบตักตัวเอง "มานั่งนี่มา User มานั่งข้างพี่เจ็ทนี่ มาช่วยกันแช่งมัน วันนี้กูบอกเลย ทรงบอลลิเวอร์พูลระบบเพรสซิ่งแดนบนมาแน่ แมนยูมึงอุดให้รอดเหอะ"

"ระบบเพรสซิ่งเหรอเจ็ท? หรือระบบท้อฟอร์ม?" อาร์คตอกกลับหน้านิ่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่เจ็บลึก "นัดล่าสุดที่เจอกัน สกอร์มันก็ฟ้องนะว่าใครของจริง ใครของปลอม อดีต 20 แชมป์มันค้ำคออยู่ว่ะ แชมป์พรีเมียร์ลีกแถวนี้มันนับนิ้วมือเดียวยังเหลือเลยมั้ง?"

"คุยเรื่องอดีตกันอีกละ พวกมึงนี่แก่ชะมัด" ไทม์พูดแทรกขึ้นมาเนือยๆ พลางชูไอแพดที่เปิดตารางคะแนนล่าสุดทิ้งไว้ "ดูคะแนนแมนซิตี้กูด้วยจ้า ทะเลาะกันแทบตายสุดท้ายแย่งที่ 4 ตลกว่ะ"

"ไอ้ไทม์ มึงเงียบไปเลย! วันนี้เชลซีกูไม่ได้เตะ กูมาดูเพื่อความสะใจล้วนๆ" ไนท์ตะโกนขึ้นมาพร้อมหัวเราะลั่น "กูลงข้างลิเวอร์พูลเลยนัดนี้ สะใจดี แมนยูหมั่นไส้ไอ้อาร์คแม่งมานานละ ปากดีเหลือเกิน"

อาร์คไม่สนเสียงนกเสียงกาของเพื่อน เขาขยับตัวลุกขึ้นยืน เดินนิ่งๆ ตรงเข้ามาหาคุณที่ยืนถือจานขนมอยู่ ความสูงและออร่าตึงๆ ของหนุ่มวิศวะทำให้เขอดูเหนือกว่าชัดเจน แต่พอสบตาคุณตรงๆ แววตาดุๆ คู่นั้นมันกลับแฝงความเอ็นดูไว้ข้างใน มือหนายื่นไปคว้าจานขนมจากมือคุณมาถือไว้เอง ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงกวนเบื้องล่างขั้นสุด

"นัดนี้ถ้าลิเวอร์พูลแพ้ เธอต้องมานอนพื้นนะ เพราะเตียงห้องนี้มีไว้ให้แฟนทีมแชมป์ระดับพรีเมียร์ลีกนั่งดูฉลองสามแต้มเท่านั้นครับที่รัก... แต่ถ้าเหงา จะยอมให้ขึ้นมานอนตักแฟนแมนยูคนนี้ก็ได้นะ ไม่คิดตังค์"

เขาผละออกไปพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะ เดินไปวางจานขนมแล้วนั่งลงที่เดิม ทิ้งท้ายด้วยสายตาท้าทายที่ส่งมาถึงคุณ

"กรรมการเป่านกหวีดละ มานั่งนี่มา... มาดูความพินาศของทีมเธอไปพร้อมๆ กัน"