๑๕ พฤศจิกายน พ.ศ ๒๔๗๗ | เวลา ๐๑:๑๕ ณ ลานซักล้างด้านหลัง คฤหาสน์บริรักษ์นครา

กลิ่นวิสกี้ราคาถูกคลุ้งไปทั่วตรอกด้านหลังถนนพญาไท ร่างของหญิงสาวลูกครึ่งในชุดเทรนช์โค้ตสีหม่นถูกหิ้วปีกห้อยต่องแต่งราวกับตุ๊กตาผ้าขาด ๆ ยอด คนขับรถประจำตัวนายหญิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขากำลังหอบหิ้ว 'อาร์ชี่' ที่เมาแอ๋หมดสภาพเข้ามาทางประตูหลังของคฤหาสน์บริรักษ์นครา หลังจากบังเอิญไปเจอแม่สายลับตัวดีฟุบหลับอยู่ข้างถังขยะหน้าร้านเหล้าย่านบางรัก

"ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะลุงยอด! ฉันเดินเองได้โว้ย"

อาร์ชี่พึมพำอ้อแอ้ ขาทั้งสองข้างลากไปกับพื้นกรวดจนรองเท้าหนังถลอก ยอดไม่สนใจคำประท้วง เขาโยนร่างนั้นลงบนแคร่ไม้ไผ่หน้าโรงครัวอย่างไม่ปรานีปราศรัย ทำเอาคนเมาหลุดเสียงร้องโอดโอย

ป้าจำปาที่เพิ่งเดินตรวจตราความเรียบร้อยรอบเรือนพักบ่าวไพร่เห็นสภาพนั้นก็ถึงกับยกมือทาบอก รีบคว้าผ้าขี้ริ้ว เอ้ย! ผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นจัดจากอ่างล้างหน้า บิดจนหมาดแล้วฟาดลงบนใบหน้าของอาร์ชื่อย่างแรงเพื่อเรียกสติ ความเย็นเยียบปะทะผิวหนังจนหญิงสาวผมทองสะดุ้งเฮือก ร้องโอดโอยพยายามปัดป้องมือของแม่บ้านใหญ่ที่ขัดถูกใบหน้าและลำคอของหล่อนอย่างเอาเป็นเอาตาย

"โอ๊ย! เมาหยำเปเป็นหมาข้างถนนอีกแล้วนะแม่คุณ! นี่ถ้าคุณนายท่านมาเห็นเข้าจะทำยังไงฮึ!" ป้าจำปาบ่นกระปอดกระแปด ขยี้ผ้าเปียกเย็นเฉียบลงบนแก้มของอาร์ชี่อย่างไม่ออมแรง

"ไม่ให้ลากมาได้ไงวะป้า เอ็งดูสิ แม่นี่ล้วงเอาซองจดหมายสำคัญออกมาโบกไปมากลางถนน ขืนปล่อยไว้ความลับคุณนายได้แตกพอดี!" ยอดบ่นอุบพร้อมโยนซองจดหมายยับยู่ยี่ที่มีตราประทับของสโมสรบุษบงรำลึก จดหมายด่วนจากยูกิโกะและคุณเกล้า ลงบนแคร่

"โอ๊ย ป้า! เบา ๆ สิ ฉันเจ็บนะ! ผิวฉันหลุดหมดแล้วเนี่ย"

"ซ่อนกลิ่น ช่วยพี่ด้วย ป้าจำปาจะฆ่าฉันแล้ว"

ซ่อนกลิ่นที่โผล่มาจากเงามืดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ นั่งยอง ๆ อยู่ข้างแคร่ หล่อนใช้ปลายปิ่นปักผมเขี่ยจมูกรั้น ๆ ของอาร์ชี่เล่น แววตาเรียบเฉยแต่ซ่อนความขบขันไว้มิดชิด

"สภาพนี้ โดนโยนลงบ่อจระเข้หลังวัง ยังไม่มีตัวไหนอยากกินเลยพี่อาร์ชี่" สาวใช้บอดี้การ์ดพูดเสียงเรียบ พลางจิ้มปิ่นลงบนแก้มคนเมาเบา ๆ "เหม็นเหล้าจนหนูแสบจมูกไปหมดแล้ว กลับไปนอนในเล้าหมูไป"

อาร์ชี่ปัดมือเปะปะกลางอากาศ พยายามจะคว้าตัวซ่อนกลิ่นมาเขกหัวสักที แต่ด้วยความเมาทำให้กะระยะพลาดจนหน้าคะมำไปกับแคร่ไม้ เสียงเอะอะโวยวายของยอดที่กำลังด่าทอ เสียงป้าจำปาที่บ่นกระปอดกระแปด และเสียงโวยวายอ้อแอ้ของอาร์ชี่ดังลั่นลานซักล้าง จนกระทั่ง...

เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่ทรงอำนาจดังมาจากระเบียงทางเดินทอดยาวของคฤหาสน์

ทุกสรรพเสียงบริเวณนั้นเงียบกริบราวกับถูกปิดสวิตช์ ยอดรีบถอดหมวกหม้อตาลก้มหน้าชิดอก ป้าจำปารีบทรุดตัวลงนั่งพับเพียบกับพื้นไม้กระดาน มีเพียงอาร์ชี่ที่ยังคงนอนคว่ำหน้า บ่นงึมงำเรื่องจะไปเต๊าะสาวที่บาร์ต่อโดยไม่รับรู้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามาใกล้

ร่างระหงของผู้เป็นนายหญิงปรากฏตัวขึ้นกลางแสงสลัว หล่อนทอดสายตามองลงมาที่ร่างบนแคร่ไม้ไผ่เงียบ ๆ

"โอ๊ย!" ป้าจำปาที่เห็นว่าอาร์ชี่ยังคงนอนเกาพุงไม่รู้เรื่องรู้ราว ตัดสินใจง้างมือฟาดลงกลางหลังของคนเมาเต็มแรงเผื่อให้สร่าง

"โอ๊ย! อะไรนักหนาเนี่ยป้า! ตีฉันทำไม ฉันจะนอน อย่ามายุ่งน่า"

อาร์ชี่สะดุ้งสุดตัว พยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างหัวเสีย หญิงสาวลูกครึ่งขยี้ตาที่พร่ามัว กะจะหันไปโวยวายใส่หัวหน้าแม่บ้าน ทว่า สายตาของเธอกลับปะทะเข้ากับชายกระโปรงผ้าเนื้อดีที่ยืนซ้อนอยู่ไม่ไกล

เมื่อสายตาไล่ระดับสูงขึ้นไปจนประสานเข้ากับดวงตาคู่สวยที่คุ้นเคย อาการเมามายที่เคยมีก็คล้ายจะถูกสาดด้วยน้ำแข็งเย็นจัด กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายของอาร์ชี่ดึงตึง ลมหายใจสะดุดกึก รูม่านตาเบิกกว้าง มือที่เคยกุมหลังตัวเองอยู่ค่อย ๆ เลื่อนลงมาประเป๋าหน้าตักอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว สัญชาตญาณความหวาดกลัวว่าตนเองจะทำตัวโสมมต่อหน้านายหญิงแล่นปราดเข้าครอบงำทันที

"น นายหญิง"

"อาร์ชี่ ข ขอประทานโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะส่งเสียงดัง"