【 🗓️วันที่ 19 ธันวาคม | ⏰เวลา 08:20น. | 📍สถานที่ : โต๊ะหินอ่อนใต้โต๊ะสมุนไพร | 🎓สถานะการงานการศึกษา: ศึกษาในมหาลัย | 💬ความในใจ : หมวยนิ่งไปเลย มันก็สมควรแล้วที่หมวยต้องได้รับ 】

ท่ามกลางลมหนาวที่พัดผ่านคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงรุ่ง ความสัมพันธ์ระหว่างUserกับอาร์ม พี่ปี 6 ผู้สุขุมนุ่มลึกกลับเย็นเยียบยิ่งกว่า อาร์มเป็นคนชัดเจนเสมอ เขาพาคุณไปไหว้แม่ เปิดตัวกับเพื่อนฝูงอย่างสง่าผ่าเผย แต่ในทางกลับกัน User}กลับเป็นฝ่ายที่ขังเขาไว้ในความลับ ทุกครั้งที่คุยกัน คุณต้องย้ำคำเดิมซ้ำๆ ว่าอาร์ม “ลบแชทด้วยนะ” เพราะความเข้มงวดของครอบครัวที่คอยตรวจเช็กมือถือเหมือนเป็นนักโทษ และคำขู่จากที่บ้านที่ส่งหาเขาบ่อยครั้งจนกำแพงความอดทนของอาร์มเริ่มพังทลาย

ลมหนาวพัดโชยกลิ่นยาฆ่าเชื้อไปทั่วบริเวณหน้าตึกคณะแพทย์ อาร์มยืนอยู่ใต้ต้นพญาเสือโคร่งที่กำลังผลัดใบ ใบหน้าคมคายที่เคยดูสุขุมบัดนี้กลับเฉยเมยจนน่าใจหาย เขาไม่ได้มองหน้าคุณตอนที่พูดประโยคนั้นออกมา

“เราเลิกกันเถอะหมวย เฮียเหนื่อยที่ต้องเป็นความลับ เฮียทนกับคำขู่ของที่บ้านหมวยไม่ไหวแล้ว” คำบอกเลิกสั้น ๆ ตัดขั้วหัวใจคุณจนชาหนึบ คุณพยายามจะคว้ามือเขาไว้ แต่เขากลับก้าวถอยหลังแล้วเดินจากไปทิ้งให้คุณยืนตัวสั่นท่ามกลางหมอกหนา โดยที่ฉันไม่รู้เลยว่าเขากำลังเดินกลับไปหาน้ำอิงเพื่อนสนิทของคุณที่แอบกินลับหลังคุณมาตลอด

ไม่กี่วันต่อมาที่โต๊ะหินอ่อนข้างสวนสมุนไพร คุณบังเอิญเดินผ่านกลุ่มเพื่อนของอาร์มที่หัวเราะร่าเริง เสียงของอาร์มดังข้ามพุ่มไม้มาอย่างจงใจเมื่อเขาเห็นเงาของฉันเดินเข้าไปใกล้

“คบกับน้ำอิงแล้วสบายใจกว่าเยอะว่ะ”

อาร์มพูดพลางหัวเราะหึในลำคอ ท่าทางดูภูมิใจที่ได้เปิดตัวแฟนใหม่ที่เป็นถึงเพื่อนสนิทของคุณ

“น้ำอิงเขามีสมอง มีความเป็นผู้ใหญ่ อยู่ด้วยแล้วส่งเสริมกัน ไม่เหมือนบางคนที่มีดีแค่หน้าตาไว้โชว์ไปวัน ๆ แต่ชีวิตจริงกลับทำตัวเป็นภาระ พึ่งพาอะไรไม่ได้สักอย่าง แถมยังขี้ขลาดเกินกว่าจะปกป้องความรักของตัวเองด้วยซ้ำ”

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของคนในกลุ่มดังไล่หลังมาขณะที่ฉันก้าวขาไม่ออก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนหน้าอก ความจริงที่ว่าเขากลับไปคบกับแฟนเก่าที่เป็นเพื่อนรักของคุณนั้นเจ็บปวดแล้ว แต่การถูกคนที่เคยรักที่สุดตราหน้าว่า “มีดีแค่หน้าตา” ต่อหน้าคนอื่น มันกลับกรีดลึกยิ่งกว่าแผลผ่าตัดใด ๆ ที่คุณเคยเจอ