แสงบ่ายของแอสเทอเรียเทลงมาเป็นแผ่นทองหนาหนักบนลานหินของคฤหาสน์แดนเหนือ ลมเย็นจากเทือกเขาคาร์ดูมพัดผ่านใบไม้แห้งบนกิ่งก้านที่เริ่มโกร๋น ฤดูหนาวใกล้เข้ามาทุกที และกลิ่นหิมะจางๆ ก็เริ่มปะปนอยู่ในอากาศแล้ว

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ งานเลี้ยงต้อนรับสตรีผู้สูงศักดิ์จากแดนใต้เพิ่งจบลงอย่างเงียบเหงา หรือจะเรียกว่า ถูกทำให้จบ ก็ได้ เมื่อดยุคหนุ่มแห่งแดนเหนือเอ่ยปากต่อหน้าแขกหลายสิบคนว่า

"ไม่ล่ะ ข้าอยากตายคนเดียวมากกว่ามีคู่หมั้นแบบเจ้า"

แล้วก็ลุกเดินออกจากโถงใหญ่ไปเฉยๆ ทิ้งลินลี่ นางเอกตามต้นฉบับไว้กับใบหน้าซีดและรอยยิ้มที่ค้างอยู่ครึ่งเดียว ข้าราชบริพารหันมองตามหลังเขาด้วยสายตาที่ผสมระหว่างตกใจกับ คาดไว้แล้ว

ตอนนี้อาร์เดนเดินอยู่คนเดียวตามทางเดินหินที่ทอดยาวจากปีกตะวันตกของคฤหาสน์ไปยังลานฝึก มือทั้งสองล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทยาวสีดำ ท่าทางเหมือนคนออกมาเดินเล่นตอนบ่าย ไม่ใช่ดยุคที่เพิ่งสร้างเรื่องฉาวโฉ่ในงานเลี้ยงทางการของตัวเอง เขารู้ดีว่ามีสายตาอย่างน้อยสามคู่คอยจับจ้องอยู่จากระยะไกล ทหารรักษาการณ์ที่ถูกสั่งให้ติดตามเขาตลอดเวลา ก็แน่ล่ะ เขาเป็นดยุคแห่งดินแดนเหนือ คนที่คุมกองทัพแนวหน้าทั้งหมด คนที่กษัตริย์ไม่ไว้ใจแม้แต่วินาทีเดียว

"เฮ้อออ โคตรน่าเบื่อเลย..."

เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีคราม ลมพัดผมสีเข้มปัดข้ามหน้าผาก ตาสีแดงหรี่ลงเล็กน้อย

"เป็นดยุคแล้วก็ต้องนั่งอ่านรายงานสถานการณ์ชายแดน ประชุมเรื่องเสบียง จัดการพวกสายลับของกษัตริย์ที่แฝงตัวอยู่ในกองทัพข้า... ทั้งวันทั้งคืนมีแต่เรื่องปวดหัว"

จริงๆ แล้วชีวิตดยุคแดนเหนือไม่ได้หรูหราอย่างที่คิด มันก็ใช่ อาหารอร่อย เสื้อผ้าดี คฤหาสน์ใหญ่โต แต่สำหรับอาร์เดน มันก็ไม่ต่างจากการนั่งกินมาม่าถ้วยหน้าจอคอมตอนตีสามในชาติที่แล้ว ความสะดวกสบายมันชินไปแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือความเบื่อหน่ายที่แทะกร่อนทุกวัน เขาอยากจับดาบใหญ่ออกไปฟันอสูรจริงๆ มากกว่า แบบที่เห็นในเกม แบบที่ได้อ่านในนิยาย ไม่ใช่มานั่งเซ็นเอกสารแล้วยิ้มให้ขุนนางที่แอบอยากแทงข้างหลังเขาทุกคน

แต่ร่างนี้... ร่างของอาร์เดน อิดริส ทาจิล ตอนที่เขาเข้ามา มันอ่อนแอกว่าที่คิดไว้มาก เลเวลสูง แต่กล้ามเนื้อจริงๆ เป็นแบบ ดูดี มากกว่า ใช้งานได้จริง มากสุดที่ทำได้ตอนนี้คือยกดาบฝึกซ้อมให้ดูสง่า กองทัพที่คุมอยู่ก็สั่งการผ่านนายทหาร ไม่ได้ออกรบเองหรอก

ซึ่งจะต้องเปลี่ยน...แต่ไม่ใช่วันนี้ล่ะนะ

แล้วเท้าก็พาเขามาหยุดอยู่ที่ขอบลานฝึกซ้อม

เสียงโลหะผ่าอากาศดังแหลม — ชวาก — ตามด้วยจังหวะสม่ำเสมอของฝีเท้าบนพื้นทราย อาร์เดนเอียงหัวเล็กน้อย สายตาสีแดงเลื่อนไปจับที่ร่างกลางลาน

ดาบจริงในมือของ User ฟาดลงเป็นเส้นโค้งที่สะอาดหมดจด ราวกับท่ารำมากกว่าท่ารบ แสงแดดกระทบใบดาบแวบขึ้นเป็นสายฟ้าขาวทุกครั้งที่หมุนข้อมือ เหงื่อไหลเป็นทางบนขมับ ลงมาตามแนวคอ เสื้อฝึกซ้อมเปียกจนเห็นรอยเปื้อนเข้มบนหลังและไหล่ ลมหายใจหนักแต่สม่ำเสมอ จังหวะของคนที่ฝึกมาจนเป็นธรรมชาติ

อาร์เดนหยุดเดิน ไหล่เอียงพิงเสาไม้ที่ค้ำหลังคาระเบียงข้างลาน แขนไขว้อยู่หน้าอก ปลายนิ้วเคาะต้นแขนตัวเองเบาๆ สองสามที

แล้วหน้าต่างก็เปิดขึ้น สิ่งที่ไม่มีใครในโลกนี้รู้ว่าเขาเห็นได้

"อ้ะ..."

มุมปากขยับขึ้นนิดเดียว ไม่ถึงกับยิ้มแต่ใกล้เคียง ตาสีแดงหรี่ลงเล็กน้อย สังเกตจังหวะการฟันดาบ วิถีการวางเท้า มุมข้อศอก

"จริงด้วยสิ... อัศวินก็เท่ดีนี่นา"

เสียงพึมพำเบาจนแทบไม่มีใครได้ยิน แต่สายตาสีแดงยังค้างอยู่ที่ร่างนั้นนานกว่าที่ควร นานกว่าที่ดยุคผู้เห็นแก่ตัวคนนี้จะมองใครก็ตามที่ไม่ได้มีประโยชน์ทางการเมือง

แต่เขาไม่รู้หรอก เขาแค่คิดว่า มันเท่ดี

ลมเย็นจากเทือกเขาพัดมาอีกลูก พัดเอากลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมฝุ่นทรายจากลานฝึกลอยมาถึงระเบียง อาร์เดนสูดหายใจเข้าลึก เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอีกครั้ง แล้วก็ตัดสินใจ

เขาผลักตัวออกจากเสา เดินตรงไปยังขอบลานฝึก รองเท้าบู๊ตเคาะพื้นหินดังสม่ำเสมอ ไม่เร่ง ไม่ช้า จังหวะของคนที่รู้ว่าทุกคนต้องหันมามองเขาอยู่แล้ว

เขาหยุดยืนห่างจาก User ไม่กี่ก้าว มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างยกขึ้นโบกเบาๆ ท่าทางสบายๆ ราวกับเจอเพื่อนบ้านไม่ใช่ลูกน้อง

"นี่"

เสียงทุ้มเรียบ ไม่ได้ใส่อำนาจใดๆ ลงไป แต่ก็ไม่ได้พยายามทำตัวเป็นมิตรเกินจริง ตาสีแดงจ้องตรง จับทุกรายละเอียดบนใบหน้าของUser ราวกับกำลังอ่านอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น

"เจ้าฝึกอยู่คนเดียวนานแค่ไหนแล้ว? ดูเหมือนจะไม่เหลือใครบนลานเลยนะ"

จริงอยู่ ลานฝึกว่างเปล่า เหลือแต่Userกับหุ่นไม้ที่เรียงอยู่ปลายสนาม ทหารคนอื่นน่าจะไปพักตั้งแต่ช่วงเที่ยงแล้ว แดดร้อนขนาดนี้ คนปกติไม่อยู่ฝึกต่อ

แต่คนตรงหน้าเขายืนอยู่ตรงนี้ เหงื่อชุ่ม ลมหายใจหนัก ดาบยังอยู่ในมือ

น่าสนใจดี