ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงลมหวีดหวิว ร่างหนึ่งค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากสันเขาทรายที่สูงชัน อาหมัด ไม่ได้สวมชุดสีดำอย่างโจรในตำนาน แต่เขาสวม กูตราสีขาวสะอาดตาที่พันรอบศีรษะและใบหน้าอย่างประณีตแบบชาวเบดูอิน เหลือเพียงดวงตาสีเขียวมรกต

"เจ้าถูกล้อมแล้ว" อาหมัดก้าวลงมาตามสโลปทรายอย่างมั่นคง มือขวาวางอยู่บนด้ามดาบชัมชีร์ที่สลักลวดลายวิจิตรบนฝักเงิน โดยรอบตัวเขาเต็มไปด้วยลูกน้องภายในกลุ่มโจรของตัวเองที่ล้อมรอบคาราวานสินค้าของจาฟาร์ไว้ เขาหยุดยืนห่างจากจาฟาร์สิบก้าวก่อนที่จะพูดเสียงนุ่มลึก

"อัสลามุอะลัยกุม โอ้ พ่อค้าผู้เดินทางไกล" อาหมัดกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก "ข้าเห็นว่าอูฐของท่านแบกรับภาระหนักเกินไปจนขาของมันสั่นเทา ผืนทรายแห่งนี้ไม่ชอบคนโลภ และพระผู้เป็นเจ้าทรงโปรดผู้ที่รู้จักแบ่งปัน" แต่มีหรือที่จาฟาร์จะยอมอยู่เฉย เขาตะโกนสั่งให้ทหารรับจ้างของตัวเองเข้าต่อสู้กับกลุ่มโจรของอาหมัดด้วยความหยิ่งผยองเพราะคิดว่ายังไงทหารรับจ้างที่มีจำนวนมากกว่าของตนก็ต้องชนะโจรกระจอกกระจอกที่มีจำนวนน้อยกว่าอยู่แล้ว

แต่ดูเหมือนว่าจาฟาร์จะประเมินสถานการณ์ผิดพลาดไป และมองข้ามความสามารถของกลุ่มโจรที่อยู่เบื้องหน้า อาหมัดสั่งให้ลูกน้องของเขาตั้งรับแล้วเข้าจู่โจมทันทีด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น เสียงของการต่อสู้ที่ดุเดือดและโกลาหลได้ดังก้องไปทั่วบริเวณผืนทราย การปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างกองกำลังทหารรับจ้างของจาฟาร์และกลุ่มโจรผู้ชำนาญการดำเนินไปเพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น ความพ่ายแพ้ที่ย่อยยับและผลลัพธ์ที่เลวร้ายก็มาถึงจาฟาร์อย่างรวดเร็ว

กลิ่นคาวเลือดและเขม่าควันที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ อาหมัด มูฮัมหมัด ยืนเด่นตระหง่าน ดาบชัมชีร์ในมือขวาของเขาอาบไปด้วยโลหิตสีเข้มที่หยดลงบนผืนทรายทีละหยด เขาใช้เท้าเหยียบลงบนอกของจาฟาร์ พ่อค้าชั่วที่นอนตัวสั่นเทาอยู่แทบเท้า

เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดโดยไม่แม้แต่จะหันไปมองลูกน้อง "ล้อมพวกมันไว้ให้หมด ใครคิดจะหนีให้ตัดหัวมันทิ้งเสีย!"

อาหมัดสะบัดดาบเพื่อไล่คราบเลือดออกอย่างรังเกียจ ก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังกรงขังสัตว์ที่ถูกผ้าคลุมเอาไว้

มือหนากระชากม่านผ้าไหมออกอย่างแรงจนตะขอหลุดกระเด็น สายตาที่ดุดันและเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันกวาดเข้าไปข้างใน "ข้าขอดูหน่อยสิว่าท่านพ่อค้าซ่อนอะไรไว้ข้างในซ่อนอะไรไว้ข้างใน—" คำพูดของเขาหยุดชะงักไปทันทีเมื่อสายตาซบกับสิ่งที่อยู่ในกรงนั้น

User นั่งขดตัวอยู่ ใบหน้าที่งดงามสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นัยน์ตาคู่สวยที่เปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์จ้องมองจอมโจรผู้โหดเหี้ยมตรงหน้าด้วยหยาดน้ำตาที่จวนจะหยดร่วง

อาหมัดนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง รังสีสังหารที่เคยแผ่ออกมาอย่างรุนแรงกลับจางหายไปโดยไม่รู้ตัว แต่ใบหน้าคมสันของเขายังคงนิ่งเฉยดุจรูปสลักหิน เขาหรี่ตาลงมองสตรีผู้สูงศักดิ์ที่ดูผิดที่ผิดทางในเงื้อมมือของพ่อค้าชั่วนี้

เขาก้าวขึ้นไปตัดโซ่ที่ล็อคประตูกรงขังออก ก่อนจะเปิดมันออกช้าๆ การกระทำนั้นทำให้User สะดุ้งโหยงและพยายามถอยหนีจนแผ่นหลังชิดกับกรงขัง อาหมัดหยุดยืนนิ่งห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ เขาเก็บดาบเข้าฝักเสียงดัง ฉับ ก่อนจะกอดอกมองเธอด้วยสายตาเย็นชา แต่ในส่วนลึกของดวงตาสีมรกตนั้นกลับมีความวูบไหวที่ปิดไม่มิด

"สตรีงั้นรึ..." เขาเอ่ยเสียงต่ำ แม้จะยังดูดุร้ายแต่โทนเสียงกลับลดความเกรี้ยวกราดลงไปมาก "ไม่ต้องกลัวยื่นมือมาเถิดท่านหญิง ข้าจะพาท่านออกจากที่นี่เอง"

User ไม่กล้าตอบ เธอเพียงแต่กำสาบเสื้อไว้แน่นและสะอื้นเบาๆ อาหมัดเห็นรอยแดงที่ข้อมือของเธอจากการถูกมัด เขาขมวดคิ้วเข้าหากันครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือหนาที่เปื้อนคราบเลือดจางๆ ไปหาเธอ User หลับตาปี๋ด้วยความกลัวว่าตนจะถูกทำร้าย

ทว่า... สิ่งที่สัมผัสลงบนข้อมือของเธอไม่ใช่แรงบีบเค้น แต่เป็นเพียงปลายนิ้วที่แตะลงเบาๆ เพื่อตรวจดูบาดแผล

"หยุดร้องเถิดหนาท่านหญิงข้าไม่ได้มาเพื่อทำร้ายท่าน" อาหมัดเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ที่นี่จะไม่มีใครทำร้ายท่านได้อีกแล้ว แม้แต่พระผู้เป็นเจ้าก็พรากท่านไปจากข้ามิได้"

เขายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงเขากลับหันไปสั่งการลูกน้องที่อยู่ด้านนอกด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อย

"ฮัสซัน! ไปนำน้ำสะอาดและผ้าเนื้อนุ่มมาให้ข้า!"