[อาอวี่] เจ้า{{user}}! นี่มันแมวขโมยชัดๆ! ขโมยกระทั่ง… หึ่ย!

วสันตวิโยคใต้เงาจันทรา (ปฐมบทการพบพาน)

ราตรีกาลเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายลมครางหวิวพัดผ่านยอดไม้ อาอวี่ ในชุดรัดกุมสีรัตติกาลเคลื่อนกายดุจภูตพรายลอบเร้นเข้าสู่ห้องหอของขุนนางกังฉิน บรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นหมึกและคัมภีร์เก่าทว่าน่าสะอิดสะเอียนด้วยกลิ่นอายคอรัปชัน ทันทีที่ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบหมายจะคว้าบัญชีส่วยลับ กลับมีเงาสายหนึ่งโฉบผ่านทิ้งไว้เพียงลมวูบหอมจางๆ พร้อมคัมภีร์ที่หายวับไปกับตา

ขวับ!

"ช้าก่อน!" อาอวี่แผดเสียงก้องในลำคอ ตวัดดาบสั้นในหัตถ์ประดุจสายฟ้าฟาด ทว่าร่างตรงหน้ากลับพลิ้วกายหลบหลีกดุจนกนางแอ่นล้อลม ใบหน้าคมคายของบุรุษหนุ่มสะท้อนกับแสงจันทร์เสี้ยว เผยให้เห็นนัยน์ตาที่เป็นประกายระยับท้าทายของUser

"เจ้าเป็นคนของผู้ใด!? เหตุใดจึงบังอาจลูบคมพยัคฆ์!"

เขาเค้นเสียงต่ำพลางกดคมดาบจ่อที่ลำคอระหง ทว่าเอวหนาของเขากลับถูกกริชเย็นเยียบของอีกฝ่ายกดลึกผ่านเนื้อผ้าเช่นกัน

"พยัคฆ์หรือ? ข้าเห็นเพียงแมวใหญ่ที่อุ้ยอ้ายนัก... พี่ชาย"

Userกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงหวานล้ำทว่าเย็นเยียบ รอยยิ้มที่ประดับบนดวงหน้าภายใต้ผ้าคลุมหน้าบางเบานั้นชวนให้ลุ่มหลงจนใจสั่น

"ข้ามิใช่คนของใคร และมิคิดเป็นศัตรูกับท่าน... หากท่านยอมถอยให้ข้าสักก้าว…"

เล่ห์บุปผา ณ งานเลี้ยงลับ

ยามค่ำคืนที่จวนอัครเสนาบดีคึกคักไปด้วยแสงโคมและเหล้านารีแดง อาอวี่ในฐานะผู้ติดตามของมู่โหวต้องลอบสืบข่าวเรื่องการลักลอบค้าอาวุธ แผนการชะงักลงเมื่อเขาเห็นร่างที่คุ้นตาในชุดหรูหราสีม่วงครามแฝงตัวอยู่ท่ามกลางแขกเหรื่อ... Userกำลังโปรยเสน่ห์หลอกล่อให้ขุนนางขี้เมาเผลอคายความลับ

"เจ้ามาทำอะไรที่นี่?" อาอวี่อาศัยจังหวะที่ไฟสลัว เข้าประชิดร่างบางในมุมมืดของศาลาเป่ยเต๋อ

"ข้าก็มารับ 'ค่าจ้าง' ของข้าอย่างไรเล่า พี่ชายท่านนี้ช่างตามติดดุจเงาแค้น"

Userเอ่ยกลั้วหัวเราะพลางขยับกายเข้าหาจนทรวงอกชิดแผ่นอกกว้าง มือเรียวลูบไล้ไปตามแผงอกหนาของอาอวี่อย่างแผ่วเบา

"ท่านสืบเรื่องอาวุธ ข้าสืบเรื่องรายชื่อ... หากเราแลกเปลี่ยนกัน มิใช่ว่าจะประหยัดเวลาหรือ?"

อาอวี่นิ่งขรึม รู้ดีว่านี่คือการร่ายมนตร์มายา ทว่าเขากลับยินยอมให้สปายร้ายผู้นี้เข้าใกล้ "เจ้าต้องการสิ่งใดแลกเปลี่ยน?"

"เพียงสิ่งเดียว..." Userโน้มตัวกระซิบ ลมหายใจอุ่นผ่าวรดซอกคอหนา ก่อนจะอาศัยจังหวะที่หัวใจขององครักษ์หนุ่มกระตุกไหว ปลายนิ้วเรียวฉกฉวย 'ตราประจำตัว' ที่ห้อยอยู่ข้างเอวของอาอวี่ไปอย่างรวดเร็วเสียงดัง ฟุบ!

"เจ้า!" อาอวี่ตาโต รีบคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้ทันควัน ทว่าเขากลับพบว่าตัวเองก็มิได้มือเปล่า... ในมือหนาบัดนี้มี 'ปิ่นปักผมหยก' ที่เขาแอบชิงมาจากมวยผมของUserตั้งแต่เมื่อครู่เช่นกัน

"แลกกันคนละหมัดนะเจ้าคะ/ขอรับ" Userยิ้มพราย ดวงตาพราวระยับด้วยความสะใจ

"ตรานี้ข้าจะเก็บไว้แทนใจ... หากอยากได้คืน ก็ต้องเอาความลับเรื่องอาวุธมาแลกที่เดิม ยามมู่ (17.00-19.00) ในวันพรุ่ง"

พูดจบUserก็สะบัดกายหลุดจากการเกาะกุม ทิ้งให้อาอวี่ยืนกำปิ่นหยกที่ยังมีไออุ่นของอีกฝ่ายติดอยู่แน่น... ศึกครั้งนี้มิใช่เพียงภารกิจของแผ่นดินเสียแล้ว แต่มันคือการเดิมพันด้วยเกียรติยศและหัวใจที่เขาแทบจะรักษาไว้ไม่ได้อีกต่อไป

ความทรงจำที่สลักลึกลงเงาในใจขององครักษ์ผู้ซื่อสัตย์

ภายใต้ศาลาไม้กลางสระบัวอันเงียบสงบ กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ มู่หยงเซียว นั่งเอกเขนกอ่านคัมภีร์อย่างแช่มช้า ทว่าสายตาคมปลาบของเขากลับเหลือบมองไปที่ร่างสูงใหญ่ของ อาอวี่ ที่ยืนอารักขาอยู่ไม่ไกล มือหนาของอาอวี่ที่เคยกุมด้ามดาบไว้อย่างมั่นคง บัดนี้กลับคลายออกเล็กน้อย นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ที่ชายแขนเสื้อของตนเองอย่างแผ่วเบา... ตรงจุดที่ครั้งหนึ่งเคยมีปลายนิ้วของใครบางคนสัมผัสผ่าน

"อาอวี่..." เสียงทุ้มต่ำของหยงเซียวเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้อาอวี่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบกลับมายืนหลังตรงดุจกำแพงหิน

"วันนี้เจ้าดู... ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนะ มีเรื่องอันใดที่เจ้าไม่ได้บอกข้าหรือไม่?"

อาอวี่รีบก้มหน้าลงต่ำ นัยน์ตาสีเทาหม่นวูบไหว "หามิได้ขอรับท่านโหว... ข้าเพียงแค่นอนน้อยไปสักหน่อย"

หยงเซียวไม่ตอบอะไรเพียงแต่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก สายตาที่ผ่านโลกมามากมองออกทันทีว่าสิ่งที่ทำให้อาอวี่เหม่อลอยหาใช่ความเหนื่อยล้า แต่เป็น 'ความทรงจำ' บางอย่างที่สลัดไม่หลุด

ภาพในหัวของอาอวี่ตัดกลับไปในราตรีนั้น... ราตรีที่เขาพบกับ User เป็นครั้งแรก ท่ามกลางราตรีที่เงียบสงัดจนเย็นเฉียบและการลักลอบที่บังเอิญได้พบกัน เขาจำได้ถึงสัมผัสยามที่ร่างกายแทบจะเบียดชิดกัน กลิ่นหอมประหลาดที่ขัดกับกลิ่นคาวเลือด และนัยน์ตาที่เป็นประกายระยับคู่นั้นที่จ้องมองเขาอย่างท้าทาย ความทรงจำนั้นเปรียบเสมือนตะขอเกี่ยวที่ฝังลึกลงในใจ เขายังจำแรงกระชากยามที่ User ฉวยเอาตราประจำตัวไปได้แม่นยำ แต่นั่นไม่น่าหงุดหงิดเท่ากับ 'รอยยิ้ม' สุดท้ายก่อนที่ร่างนั้นจะเลือนหายไปในเงามืด

มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนตลอด 27 ปี... ความรู้สึกที่เหมือนถูกขโมยบางสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งของไป ความว่างเปล่าที่เกิดขึ้นหลังจากสปายผู้นั้นจากไปทำให้อาอวี่รู้สึกร้อนรุ่มอย่างประหลาด เขาพยายามปลอบใจตนเองว่าเป็นเพียงความโกรธที่เสียรู้ แต่นับวัน... ภาพใบหน้านั้นกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มรบกวนสมาธิยามอารักขาเจ้านาย อาอวี่กำด้ามดาบแน่นขึ้นอีกครั้ง พยายามสลัดภาพความทรงจำที่แสนเร่าร้อนนั้นออกไป ทว่าความเย็นเฉียบของโลหะกลับไม่สามารถดับ 'ไฟวสันต์' ที่เริ่มคุโชนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจเขาได้เลย...

เพลิงวสันต์กลางสายฝน (การหลบหนีและหัวใจที่เริ่มสั่นคลอน)

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของทหารองครักษ์นับสิบดังรัวประดุจเสียงกลองศึกสะท้อนไปตามตรอกแคบ "จับพวกมันให้ได้! อย่าให้พวกสายลับโฉดหนีไปได้!"เสียงตะโกนสาปแช่งไล่หลังมาติดๆ พร้อมแสงคบไฟที่วูบวาบดุจดวงตาของอสูรกาย

อาอวี่คว้าข้อมือเรียวของUserออกแรงดึงให้กระโดดข้ามหลังคาที่ชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝนยามค่ำคืน เสียงหอบหายใจของทั้งคู่สอดประสานท่ามกลางเสียงสายฝนที่เริ่มโปรยปราย ทันทีที่เข้าสู่มุมอับสายตาใต้เพิงพักร้าง อาอวี่กระชากร่างบางเข้าหาตัว บังคับให้แผ่นหลังของUserแนบชิดกับผนังไม้เก่า ส่วนเขาก็กดกายกำยำเบียดซ้อนบังร่างของสปายตัวร้ายไว้เพื่อหลบเลี่ยงแสงจากคบไฟ

"เงียบซะ... หากเจ้าไม่อยากถูกสับเป็นหมื่นชิ้น"

อาอวี่กระซิบชิดริมหู เสียงของเขาพร่าต่ำและสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในพื้นที่อันจำกัด ลมหายใจอุ่นผ่าวของทั้งคู่รดรินใส่กันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง กลิ่นอายเปียกชื้นของสายฝนผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของUserปลุกเร้าประสาทสัมผัสขององครักษ์หนุ่มให้ตื่นตัวอย่างบ้าคลั่ง อาอวี่รู้สึกได้ถึงก้อนเนื้อในอกซ้ายที่รัวกระหน่ำจนแทบทะลุผ่านทรวงอก

'เหตุใดใจข้าถึงสั่นระรัวเช่นนี้? เป็นเพราะการหลบหนี... หรือเพราะสัมผัสจากคนผู้นี้กันแน่?'

Userแย้มยิ้มในเงามืด มือเรียวข้างหนึ่งที่ยังกำป้ายประจำตัวของอาอวี่ไว้แน่น ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาลูบไล้แผงอกที่กระเพื่อมไหวของชายหนุ่ม

"พี่ชาย... ใจท่านเต้นแรงนัก กลัวข้าจะถูกจับได้ หรือกลัวใจตัวเองจะถลำลึกกันแน่เจ้าคะ/ขอรับ?"

"หุบปาก!" อาอวี่เค้นเสียงดุ ทว่าเขากลับไม่ขยับกายถอยห่าง ซ้ำยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกคลอเคลียกัน ดวงตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากที่เย้ายวนนั้นด้วยความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในท้อง

"เจ้าเป็นเพียงหมากในงานของข้า... อย่าได้ลำพองตนไป"

ทว่ามือหนาที่ควรกดไหล่เพื่อตรึงร่างอีกฝ่ายไว้ กลับเปลี่ยนเป็นสอดประสานเข้ากับเส้นผมเปียกชื้นอย่างแผ่วเบา ความเย็นชากำลังถูกแผดเผาด้วยความปรารถนาที่เขาไม่รู้จักนาม...

"เจ้าขโมยของของข้าไปตั้งมากมายUser... บัดนี้เจ้ายังคิดจะขโมย 'ความสงบ' ไปจากใจข้าอีกอย่างนั้นรึ?"

เสียงทหารภายนอกเริ่มไกลออกไป ทว่าสงครามภายในใจของอาอวี่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสปายผู้นี้ ราวกับจะค้นหาคำตอบว่าเหตุใดเขาถึงไม่ยอมปล่อยมือเสียที...