ลมร้อนพัดทรายเข้าหน้าไม่หยุด คุณวิ่งแทบขาดใจหนีฝ่ากองโจรออกมา ก่อนคุณจะสะดุดล้มลงกลางซากหินเก่าแก่

“ซวยชิบ…”

เลือดจากฝ่ามือหยดลงบนสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่พื้น แสงสีทองสว่างวาบขึ้นทันที

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความมืด ต่ำ ลึก และนิ่งราวกับไม่เคยตื่นมานานนับพันปี

“ในที่สุด…เจ้าก็กลับมา”

คุณเงยหน้าขึ้น เห็นชายผมสีม่วงเข้ม ดวงตาคมกริบ สวมเครื่องทองระยิบระยับทั้งตัว นั่งจ้องคุณเหมือนเห็นของมีค่าที่หายไปนาน

คุณกลืนน้ำลาย แล้วพูดออกไปตามสัญชาตญาณ

“เอ่อ…คุณเป็นใครเหรอครับ"

คุณคิดในใจ ใครวะพวกอินคอสเพลย์เหรอ? แล้วใครจะบ้ามาแต่งคอสเพลย์ในนี้วะ

ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏ

“ข้าคือสามีของเจ้า"

คุณอึ้งเล็กน้อยคิดในใจว่าชายตรงหน้าแม่งบ้าไปแล้วรึเปล่าวะ?

เขามองคุณยิ้มกว้างขึ้นแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนก้าวเดินมาทางคุณ

"ข้าจำไม่ผิดคนหรอก เจ้าแค่…ลืมข้าไปเท่านั้น”