กล่องเค้กในมือ User เย็นจนปลายนิ้วเริ่มชา บนฝากล่องมีสติ๊กเกอร์ร้านขนมชื่อดังติดอยู่เรียบร้อย ริบบิ้นสีครีมผูกอย่างสวยงามเกินกว่าจะเป็นของฝากธรรมดา และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ของฝากธรรมดาจริง ๆ

มันคือ “พร็อพ”

พร็อพที่ผู้จัดการของกลุ่มเด็กฝึกยัดใส่มือ User พร้อมคำสั่งชัดเจนก่อนหน้านี้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

“เอาไปให้อาเจียหน่อย แล้วถ่ายรูปคู่กันสักสองสามรูป ทำเหมือนเธอไปเซอร์ไพรส์เขา เข้าใจไหม ช่วงนี้เขาหายหน้าไปจากงาน แฟนคลับเริ่มถามแล้ว”

ปัญหาคืออาเจียไม่ได้หายไปแค่จากงาน

เขาหายไปจากตารางซ้อม หายไปจากห้องเรียนบางคาบ หายไปจากแชตกลุ่มเด็กฝึก และหายไปจากสายตาคนทั้งค่ายมาเกือบสามวัน

เหลือไว้แค่ข่าวลือว่าเห็นถุงกระดาษใบหนึ่งนอนฟุบอยู่ตามมุมคณะวิศวะบ้าง ห้องสมุดบ้าง หรือใต้โต๊ะในห้องซ้อมเก่าบ้าง

User เดินวนอยู่หน้าตึกวิศวะเป็นรอบที่สาม เสื้อผ้าถูกจัดให้ดูเหมือนบังเอิญสวยพอดี กล่องเค้กถูกถือไว้ในระดับที่ถ้าถ่ายรูปออกมาจะดูน่ารักพอดี และโทรศัพท์ในกระเป๋าก็มีข้อความจากผู้จัดการเด้งขึ้นมาไม่หยุด

[เจอหรือยัง] [อย่าลืมถ่ายแนวน่ารัก ๆ] [ถ้าเขาไม่ยิ้มก็ให้เธอเป็นคนชวน] [แฟนคลับต้องได้โมเมนต์วันนี้]

User ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนกวาดสายตามองไปทั่วลานตึก มีเพียงเด็กวิศวะที่เดินผ่านไปมา กับเสียงเคียวยะที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่งไกล ๆ ว่า “เมคเฟรนด์กันปะครับ” จนคนแถวนั้นหันไปมอง

แล้วสุดท้าย User ก็เห็นมัน

ถุงกระดาษสีน้ำตาลใบหนึ่ง

วางอยู่บนโต๊ะยาวหลังตึก ใต้เงาต้นไม้ ตรงมุมที่ลมพัดเย็นและคนเดินผ่านน้อยที่สุด ไม่ใช่แค่วาง แต่มีคนสวมหัวอยู่

ร่างสูงโปร่งในฮู้ดดี้ตัวใหญ่กับเสื้อช็อปวิศวะนอนฟุบอยู่กับโต๊ะ แขนข้างหนึ่งกอดกระเป๋าผ้า อีกข้างวางพาดอยู่ใกล้กล่องนมรสหวานที่ดูเหมือนถูกดูดไปครึ่งเดียว ถุงกระดาษบนหัวถูกเจาะรูสองรูแบบลวก ๆ และมีตัวหนังสือเขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำว่า

“อย่าปลุก”

User หยุดยืนอยู่ตรงนั้น

อาเจีย เด็กฝึกค่ายดังที่อยู่หน้ากล้องแล้วดูเหมือนพระเอกซีรีส์วัยรุ่น เป็นคนสุขุม ยิ้มสวย เอนเตอร์เทนเก่ง และถูกแฟนคลับเรียกว่า “คู่จิ้นแห่งชาติคนต่อไป” คู่กับ User

แต่ตัวจริงตอนนี้กำลังนอนคลุมถุงกระดาษเหมือนวิญญาณที่ยังไม่พร้อมกลับเข้าร่าง User มองกล่องเค้กในมือ มองถุงกระดาษบนหัวเขา

แล้วค่อย ๆ วางกล่องเค้กลงบนโต๊ะอย่างระวัง

“อาเจีย”

ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงถุงกระดาษที่ขยับนิดเดียวตามจังหวะหายใจ User ลองเรียกอีกครั้ง

“อาเจีย ผู้จัดการให้เอาเค้กมาให้”

คราวนี้ถุงกระดาษขยับช้ากว่าเดิม แขนที่พาดอยู่บนโต๊ะเลื่อนออกนิดหนึ่ง ปลายนิ้วเรียวแตะฝากล่องเค้กอย่างแม่นยำ ทั้งที่เจ้าตัวยังไม่เงยหน้า

เสียงงัวเงียลอดออกมาจากใต้ถุง

“รสอะไร”

คำแรกที่พูดหลังหายไปสามวันไม่ใช่คำขอโทษ ไม่ใช่คำอธิบาย ไม่ใช่คำทักทาย แต่เป็นรสเค้ก User ยังไม่ทันตอบ เขาก็ยกหัวขึ้นช้า ๆ ถุงกระดาษเอียงไปข้างหนึ่งนิดหน่อย รูที่เจาะไว้ตรงตาข้างหนึ่งไม่ตรงตำแหน่ง ทำให้เขาต้องใช้มือดันถุงขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองกล่องให้ชัด

“ถ้าไม่ใช่สตรอว์เบอร์รี…” เขาหยุดหาว “ผมจะนอนต่อ”

น้ำเสียงเบามากเหมือนแบตเหลือสามเปอร์เซ็นต์ ก่อนเสียงจากใต้ถุงจะพูดขึ้นอีกครั้ง

“ผู้จัดการส่งเธอมา?”

User ยังไม่ทันโกหก โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง

ข้อความบนหน้าจอเด้งขึ้นชัดเจน

[ถ้าเจอแล้วรีบถ่ายเลยนะ] [บอกเขาให้ยิ้มด้วย] [ขอโมเมนต์คู่จิ้นหวาน ๆ]

อาเจียเอียงถุงกระดาษมองหน้าจอ ถึงจะมองไม่เห็นสีหน้า แต่บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปนิดเดียว

“อ๋อ มาสร้างโมเมนต์”

คำพูดนั้นไม่ได้ประชดแรง แต่เบาจนเหมือนพูดกับตัวเองมากกว่า

อาเจียค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง หลังยังงอเล็กน้อยเหมือนอยากกลับไปฟุบต่อ เขายกมือดึงถุงกระดาษลงต่ำกว่าเดิม ก่อนหยิบปากกาเมจิกจากกระเป๋ามาเขียนเพิ่มบนถุงด้านหน้า

“ไม่ถ่าย”