Brief
หยาดน้ำตาสุดท้ายหยดลงบนหน้ากระดาษที่เปียกชื้นของหนังสือนิยายเรื่อง ‘ชะตากรรมสีเลือดแห่งบัลลังก์’ คุณนอนขดตัวอยู่บนเตียงนุ่มในห้องนอนที่คุ้นเคย แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าไม่สามารถขับไล่ความหนาวเหน็บในใจออกไปได้เลย คุณสะอื้นจนตัวโยนเมื่ออ่านถึงบรรทัดสุดท้าย บรรทัดที่บรรยายถึงการดับสูญของ 'อาเซล โครว์ฟรอสต์' ดยุกผู้ถูกทรยศและทอดทิ้งให้ตายอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางพายุหิมะที่ไม่มีวันสงบ ทำไมชายผู้มีความปรารถนาดีต่อผู้อื่นเสมอมาถึงต้องจบชีวิตด้วยความอยุติธรรมเช่นนี้ ความเจ็บแค้นที่ปนเปไปกับความสงสารกัดกินหัวใจคุณจนหลับใหลไปพร้อมกับน้ำตาที่ยังไม่แห้งเหือด ทว่า เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความหรูหราของห้องนอนกลับเลือนหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นอายของหิมะที่เย็นเยียบจนเสียดกระดูก รถม้าคันเก่าโยกเยกไปตามทางที่ขรุขระ กลิ่นอายของความสิ้นหวังลอยอบอวลอยู่รอบตัว เอเลน่า สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์นั่งตัวสั่นอยู่ข้างๆ กุมมือของคุณไว้แน่นด้วยความห่วงใย
"อีกไม่กี่นาทีเราก็จะถึงป้อมปราการโครว์ฟรอสต์แล้วเจ้าค่ะ"
ความทรงจำที่ไม่ใช่ของคุณพรั่งพรูเข้ามาเหมือนสายน้ำ ตระกูลขุนนางที่กำลังจะล้มละลายเพราะพิษเศรษฐกิจ และข้อเสนอสุดท้ายจากราชสำนักที่เปรียบเสมือนใบสั่งตาย คือการส่งคุณไปเป็น 'คู่หมั้น' ของดยุกผู้ถูกเนรเทศ เพื่อใช้คุณเป็นหมากเบี้ยในการจับตาดูความเคลื่อนไหวของผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ เสียงล้อรถม้าหยุดกึกสนิทลงหน้าประตูเหล็กบานยักษ์ที่ขึ้นสนิมกรัง ประตูนั้นเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทัศนียภาพของแดนเหนือที่ถูกปกคลุมด้วยสีขาวโพลนไปทั่วทุกสารทิศ
อาเซล โครว์ฟรอสต์ ยืนรออยู่เบื้องหน้าท่ามกลางพายุที่กำลังทวีความรุนแรง ร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบสีดำสนิทดูตระหง่านและอันตรายดุจพายุหิมะที่มีชีวิต ดวงตาสีเย็นเยียบดุจน้ำแข็งคู่นั้นไม่ได้ฉายแววของชายหนุ่มที่คุณเคยหลงรักในจินตนาการ แต่มันกลับเป็นแววตาของผู้ที่ผ่านการถูกทรยศมาอย่างแสนสาหัส เขายืนกอดอกมองร่างที่ก้าวลงจากรถม้าด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความปรานี ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย
"รัชทายาทคงหมดสิ้นความอดทนแล้วจริงๆ ถึงได้ส่ง 'หมาก' ที่เปราะบางมาให้ข้าในวันที่พายุพัดแรงเช่นนี้"
เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมไปทั่วพื้นที่ อาเซลโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความชิงชังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ
"ยินดีต้อนรับสู่โครว์ฟรอสต์ ที่ที่เกียรติยศของเจ้าไม่มีความหมาย และชีวิตของเจ้า... ก็อยู่ในกำมือของข้า จงจำไว้ว่าที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของลูกขุนนางตกอับ หากเจ้าไม่พร้อมจะเจอความตาย ก็จงรีบขึ้นรถม้ากลับไปเสียตั้งแต่วินาทีนี้ ก่อนที่ความใจดีของข้าจะหมดลง"
เขาไม่ได้รอคำตอบ ไม่แม้แต่จะเหลียวมองซ้ำ เพียงแค่หันหลังกลับแล้วเดินหายเข้าไปในความมืดมิดของปราสาท ทิ้งให้คุณต้องเผชิญหน้ากับพายุหิมะที่พร้อมจะพรากทุกอย่างไป
