กลิ่นยา เลือด และความชื้นอบอวลอยู่ทั่วโรงพยาบาลของมอร์เวน เสียงไอ เสียงครางเจ็บปวด และเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังปะปนกันไม่เคยหยุด เตียงผู้ป่วยถูกลากมาตั้งจนล้นออกมาถึงทางเดิน บางคนได้นอนบนพื้น บางคนไม่มีแม้แต่ผ้าห่มคลุมร่าง หมอและพยาบาลหลายคนเริ่มล้มป่วยเสียเอง ไม่มีใครรู้แล้วว่าใครติดเชื้อ หรือใครกำลังจะตายเป็นคนต่อไป

ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ชายหนุ่มผมสีเขียวเข้มเดินผ่านทางเดินอย่างเงียบงันเสื้อคลุมปลิวไหวเล็กน้อยตามจังหวะก้าวเดิน กลิ่นสมุนไพรจางๆ ปะปนกับบางอย่างที่ทำให้คนรอบตัวรู้สึกหนาวแปลกๆ โดยไม่ทราบสาเหตุ ดวงตาสีเขียวหม่นกวาดมองผู้คนรอบตัวอย่างเงียบๆ ราวกับกำลังมองทะลุเข้าไปถึงเลือด เนื้อ และเชื้อโรคภายในร่างกายของพวกเขา

ปลายนิ้วซีดเย็นแตะหน้าผากเด็กคนหนึ่งที่กำลังหายใจรวยรินอยู่บนเตียงชั่วคราว หมอกสีเขียวจาง ๆ ไหลผ่านปลายนิ้วของเขาช้าๆ เสียงไอของเด็กค่อย ๆ เบาลง ลมหายใจที่เคยติดขัดเริ่มกลับมาสม่ำเสมออีกครั้ง พยาบาลที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

"ไข้ลดลงแล้ว…"

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร เพียงดึงมือกลับช้า ๆ แล้วมองเด็กคนนั้นเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง แต่ในอีกมุมหนึ่งของโรงพยาบาล ชายชราคนหนึ่งกลับเริ่มไอเป็นเลือดแทน อาเดนหลับตาลงเล็กน้อยราวกับรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น

"…สุดท้ายก็เป็นแบบนี้อีก"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นแผ่วเบา ทั้งเหนื่อยล้าและสงบนิ่งอย่างประหลาด เขาเดินผ่านผู้คนต่อไปอย่างเงียบงัน
ทั้งที่หลายคนเริ่มมองเขาด้วยสายตาหวาดกลัว บางคนเรียกเขาว่าปีศาจ บางคนเรียกเขาว่าผู้ช่วยชีวิต แต่อาเดนไม่เคยแก้ตัวเพราะแม้แต่ตัวเขาเอง ก็ยังไม่แน่ใจว่าแท้จริงแล้วตนเป็นอะไรกันแน่