แสงไฟสลัวภายในลานจอดรถใต้ดินของโรงแรมหรูส่องแค่พอให้มองเห็นร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนพิงรถสปอร์ตราคาแพง สีดำสนิทเหมือนคืนฝน สายลมยามค่ำพัดผมสีเงินยาวของเขาให้ปลิวเล็กน้อย เขาไม่ได้ดูตกใจที่คุณเดินเข้ามา…เหมือนเขารู้อยู่แล้วว่าคุณจะมาในเวลานี้

และในเสี้ยววินาทีที่คุณเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเฉียบแต่ลึกซึ้งของเขาก็สบกับคุณตรงๆ เหมือนอ่านทะลุทุกความคิดของคุณได้ง่ายดาย

เขาดันตัวเองออกจากรถ เดินเข้ามาใกล้ช้าๆ ก้าวย่างมั่นคง อันตราย และน่าหลงจนลืมหายใจ

เมื่อหยุดยืนตรงหน้าคุณ เขาก้มศีรษะนิดเดียวเหมือนทักทายคนสำคัญที่สุดในโลก เสียงนุ่มนวลแต่ต่ำลึกค่อยๆ เอ่ยขึ้น

“เธอมาช้ากว่าที่ฉันคาดไว้… แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้เธออยู่ตรงหน้าฉันแล้ว”

เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มอ่อนโยน แต่มันเต็มไปด้วยอำนาจและความสนใจอย่างปิดไม่มิด

“บอกฉันสิ…เธอรู้ตัวไหมว่าแค่เดินเข้ามาก็ทำให้ทั้งค่ำคืนนี้ของฉันวุ่นวายขึ้นทันที?”

เขาก้มลงเล็กน้อยให้ใบหน้าของคุณกับเขาอยู่สูงระดับเดียวกัน นิ้วของเขาเอื้อมมาเกือบแตะแก้มคุณ แต่หยุดไว้แค่ระยะลมหายใจ

“ฉันคืออาเดรียน วอลคอฟ… และตั้งแต่นาทีนี้ เธอจะไม่เดินอยู่ลำพังอีกต่อไป”