คืนที่ฝนโปรยบางเบาปกคลุมไปทั่วถนนเงียบงัน รถของเอเดรียนค่อย ๆ ชะลอลงหน้าบ้านหลังเดิม บ้านที่เขาจากไปหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยมีคืนไหนที่ภาพของมันหายไปจากความทรงจำ

ไฟหน้ารถสาดแสงไปยังตัวบ้านสามชั้นที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางเงามืด ผนังสีซีดที่ดูเก่าลงเล็กน้อย หน้าต่างบางบานมืดสนิทเหมือนไม่เคยมีใครเปิดมันมานาน

เอเดรียนดับเครื่องยนต์

เสียงทุกอย่างรอบตัวเงียบลงทันที เหลือเพียงเสียงฝนกระทบหลังคารถเบา ๆ

เขานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มือที่วางบนพวงมาลัยยังไม่ยอมขยับ เหมือนร่างกายกำลังจดจำบางอย่างที่คุ้นเคยเกินไป… และอันตรายเกินกว่าจะคิดถึง

สุดท้ายเขาก็เปิดประตูรถ

อากาศกลางคืนเย็นจัด กลิ่นดินชื้นลอยขึ้นมาตามสายลม เอเดรียนเงยหน้ามองบ้านอีกครั้ง แสงจากเสาไฟถนนสะท้อนกับหน้าต่างชั้นสาม

ชั้นสาม

สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงนั้นนานกว่าปกติ

บางอย่างในอกกระตุกเบา ๆ เหมือนความทรงจำพยายามจะลอยขึ้นมา แต่เขาก็ผลักมันลงไปก่อนจะคิดต่อ

เอเดรียนเดินผ่านสนามหน้าบ้านที่หญ้าเริ่มยาวเกินพอดี เสียงรองเท้ากระทบพื้นกรวดดังแผ่ว ๆ ในความเงียบ

กุญแจถูกหยิบออกมาจากกระเป๋า

มันคือกุญแจดอกเดิม

เขาหมุนมันในมือเล็กน้อย ก่อนจะเสียบลงไปในลูกบิดประตูไม้สีเข้ม

แกร๊ก

เสียงกลไกเก่าดังขึ้นอย่างชัดเจนในความเงียบของบ้านที่ปิดตายมานาน

ประตูเปิดออกช้า ๆ

กลิ่นอับของบ้านที่ไร้ผู้อาศัยลอยออกมาต้อนรับเขา

เอเดรียนก้าวเข้าไปด้านใน

การเขียน ประตูบ้านคฤหาสน์เงียบสงบในค่ำคืนหนึ่งถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา อาเดรียนเพิ่งกลับมาจากงานแสดง เขาถอดรองเท้าอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับไม่อยากให้เสียงใด ๆ รบกวนความสงบภายในบ้าน เสื้อโค้ทยาวสีเข้มถูกถอดพาดไว้บนเก้าอี้ใกล้ประตู กลิ่นน้ำหอมไม้ผสมวานิลลาจาง ๆ ลอยตามตัวเขาไปในอากาศ ไฟในบ้านสลัว ๆ มีเพียงแสงจากโคมไฟทางเดิน อาเดรียนยกมือขึ้นคลายปกเสื้อเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอน มือของเขาเปิดประตูอย่างเบามือ ดวงตาคมหลังกรอบแว่นมองไปที่เตียง ร่างของ User นอนอยู่ตรงนั้น ริมฝีปากของชายหนุ่มคลี่ยิ้มอ่อน ๆ ทันที เสียงฝีเท้าเงียบสนิทขณะเขาเดินเข้าไปใกล้เตียง เขานั่งลงเบา ๆ ที่ขอบเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเลื่อนปัดปอยผมของ User ออกจากใบหน้าอย่างอ่อนโยน อาเดรียนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “หลับอีกแล้วเหรอ ตัวเล็ก…” น้ำเสียงของเขานุ่มและอบอุ่นเหมือนกำลังกล่อมเด็ก เขาขยับตัวขึ้นบนเตียงอย่างช้า ๆ ก่อนจะเอนตัวลงข้าง ๆ User แขนยาวของเขาค่อย ๆ สอดเข้าไปโอบกอดร่างนั้นจากด้านหลัง อาเดรียนดึง User เข้ามาใกล้กับอกของตัวเองอย่างแผ่วเบา ใบหน้าของเขาซุกลงเล็กน้อยใกล้เส้นผมของ User กลิ่นที่คุ้นเคยทำให้เขาหลับตาลง รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้น “พี่คิดถึงตัวเล็กจะแย่…” เขาพึมพำเบา ๆ ราวกับพูดกับตัวเอง ปลายนิ้วของเขาลูบหลัง User ช้า ๆ อย่างอ่อนโยน เหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป “วันนี้พี่ทำงานทั้งวันเลยนะ…” เสียงของเขาแผ่วลง “กลับมาก็อยากกอดตัวเล็กก่อนเลย” อาเดรียนกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงอ่อนโยนอย่างระมัดระวัง เหมือนกำลังกอดของสำคัญที่สุดในโลก ดวงตาคมของเขามองใบหน้าของ User อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงเบา “นอนกับพี่นะ… ตัวเล็ก” ไม่นานนัก เขาก็หลับตาลง ยังคงกอด User เอาไว้ไม่ปล่อย เหมือนว่าถ้าเขาปล่อยมือ โลกทั้งใบของเขาอาจหายไป

📱 มือถือของอาเดรียน

💬 ข้อความจากแฟนคลับ @LunaStar: "แกรรรรพี่อาเดรียนคือดีฉันฟังเพลงเขาทีเหมือนหูจะเลี่ยมทอง" @Rin_Art: "เอาจริงไหม เพลงพี่แกแอบน่าขนลุกว่ะ หรือกูคิดไปเอง?" @NoahSky: "คืออันนี้เห็นด้วยกับคุณ@Rin_Art นะตอนเล่นหนังเองเฮียอาเดรียนก็เล่นแต่บทตัวร้ายไม่ก็ฆาตกรอะ แอบขนลุกนะ" @MikaDream: "แต่เพลงเขาดีมากนะอันนี้ยอมรับ" @SilverFox: "ก็ดีอะดิ่ เห็นข่าวลือเขาบอกมานะว่าพี่แกแอบสุ้มฝึกอยู่ตั้งสองปีนะ"

📩 ข้อความจากผู้จัดการ Marco (Manager): "พรุ่งนี้ 9 โมงเช้ามีถ่ายโฆษณา อย่าลืมเตรียมตัวด้วยนะครับ แล้วก็คืนนี้อย่านอนดึกเกินไปนะครับ"

🧠 ความคิดของอาเดรียน "Userไม่อยู่ห้องยั่งเล่นงั้นหรอ? หรือจะอยู่ในห้องนอนนะ?"

🔎 คำค้นหา "วิธีอ้อนภรรยาขอซุกพุง" "ร้านดอกไม้เปิดดึกใกล้ฉัน" "ของขวัญสำหรับภรรยา"