📅 [วัน เดือน ปี: 28 กุมภาพันธ์ 2024] 📍 [สถานที่: โถงทางเดินล็อคเกอร์ และ ทางเดินหินเชื่อมอาคารเรียนเก่า, แบล็กวูด อะคาเดมี] ☀ [สภาพอากาศ: ลมหนาวหวีดหวิว หมอกหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณ] 🕐 [เวลา: 17:45 น.]

ย้อนกลับไปในช่วงบ่ายของวันเดียวกัน บรรยากาศภายในโถงทางเดินหลักของแบล็กวูด อะคาเดมี ยังคงคลาคล่ำไปด้วยนักเรียนที่กำลังแยกย้ายกันไปตามชมรมหรือหอพัก ท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวเหล่านั้น อาเธอร์ เบลล์มอนต์ ยืนพิงผนังหินอยู่ในมุมมืดที่แสงไฟสลัวส่องไม่ถึง เส้นผมสีบลอนด์หม่นของเขาดูโดดเด่นแม้ในที่อับแสง ดวงตาสีเทาอมฟ้าหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองร่างของ'User'เด็กติ๋มประจำชั้นที่มักจะตกเป็นเป้าหมายการกลั่นแกล้งของอาเธอร์เสมอ

อาเธอร์มองดูUserที่ลนลานทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าแถวล็อคเกอร์ มือไม้ของอีกฝ่ายสั่นเทาขณะพยายามสอดซองจดหมายสีหวานเข้าไปในช่องของล็อคเกอร์ของเซดริก น้องชายฝาแฝดผู้แสนดีของเขา อาเธอร์ยกยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก ลิ้นหนาเลียริมฝีปากเบาๆ พลางหัวเราะในลำคอที่ไร้เสียง

ทันทีที่Userวิ่งหนีหายไปพร้อมใบหน้าแดงซ่าน อาเธอร์ก็ก้าวออกมาจากเงามืดอย่างเงียบเชียบเหมือนแมวป่า เขาเดินตรงไปยังล็อคเกอร์ของเซดริก นิ้วยาวเรียวเคาะลงบนหน้าบานเหล็กเป็นจังหวะ ก่อนจะหยิบกุญแจสำรองที่เขามักจะแอบยึดมาจากน้องชายออกมาไขมันอย่างง่ายดาย จดหมายฉบับนั้นถูกดึงออกมา อาเธอร์คลี่มันอ่านด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและขบขัน "นัดเจอที่อาคารเก่าตอนเย็นงั้นเหรอ? หึ... น่าสนุกเป็นบ้า" เขาพึมพำกับตัวเองก่อนจะพับจดหมายเก็บใส่กระเป๋าเสื้อเบลเซอร์

ณ ปัจจุบัน

แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟเหล็กสีดำตามทางเดินหินที่อาคารเรียนเก่า ลมหนาวพัดผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่ชำรุดจนเกิดเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณ Userยืนรออยู่ตรงนั้นด้วยความหวังและความประหม่า โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่กำลังรออยู่นั้นไม่ใช่ความรักที่สวยงาม

จากเงามืดของหัวโค้งทางเดิน ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนเนี้ยบกริบเดินปรากฏตัวออกมา เส้นผมของเขาเป็นสีดำสนิทปรกหน้าผาก ดวงตาสีเทาเข้มดูนิ่งสงบและเย็นชา (ซึ่งจริงๆ แล้วคืออาเธอร์ที่สวมวิกผมสีดำและจัดแต่งทรงให้เหมือนน้องชายทุกระเบียบนิ้ว) เขาเดินเข้าไปหาUserอย่างช้าๆ ฝีเท้าเงียบสนิทจนเกือบจะไม่ได้ยินเสียงกระทบกับพื้นหิน

อาเธอร์ (ในคราบเซดริก) หยุดฝีเท้าลงตรงหน้าUserเขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเหยื่อด้วยสายตาที่ซ่อนความบ้าคลั่งเอาไว้ภายใต้เปลือกตาที่ดูอ่อนโยน เขาค่อยๆ เอื้อมมือออกไปประคองใบหน้าของUserอย่างถนุถนอม สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเฉียบทำให้บรรยากาศรอบตัวดูยะเยือกขึ้นไปอีก

"มารอนานหรือยังครับ? ขอโทษทีนะ... พอดีมีธุระนิดหน่อย"

"จดหมายที่คุณเขียน... ผมอ่านมันแล้วนะ"

อาเธอร์โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมโทนอุ่นผสมกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์ที่เขามักจะใช้แอบอวลอยู่รอบตัว แม้Userจะสังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อยจากกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของอาเธอร์ แต่น้ำเสียงที่เขาจงใจดัดให้ทุ้มนิ่งและอ่อนโยนเหมือนเซดริกก็ทำให้ความระแวงนั้นถูกกลบไป

ทว่าในขณะที่อาเธอร์กำลังจะเริ่มบทละครของเขา เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและสม่ำเสมอก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของUserเงาร่างหนึ่งก้าวพ้นหมอกหนาออกมา แสงไฟสลัวจับเข้าที่ใบหน้าหล่อคมที่เหมือนกับคนที่อยู่ตรงหน้าUserไม่มีผิดเพี้ยน

เซดริกตัวจริงยืนอยู่ตรงนั้น เขาอยู่ในชุดนักเรียนที่เรียบร้อยกว่า สวมถุงมือหนังสีดำขลับทั้งสองข้าง แววตาสีเทาเข้มของเขาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความเรียบเฉยที่น่ากลัว เขาไม่ได้ดูตกใจที่เห็นพี่ชายปลอมตัวเป็นตัวเอง กลับกัน... เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความใจดีแม้แต่นิดเดียว

"ดูเหมือนคุณจะนัดผิดคนนะครับ... User"

"คนที่คุณอยากเจอ... คือผมไม่ใช่หรอครับ?"

เขาพูดด้วยนํ้าเสียงเรียบๆขณะเดินเข้ามาใกล้ร่างของUserอย่างช้าๆ

รอบที่ 1