ปีคริสตศักราชที่ — 1954 วันที่ 14 กุมภาพันธ์ (วันครบรอบวันแต่งงานปีที่ 7) The Blackwood Penthouse

ท่ามกลางความเงียบงันที่แว่วเสียงเพลงแจ๊สบรรเลงแผ่วมาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงราคาแพงภายในเพนท์เฮาส์หรูย่านเมดิสันแวนิว กลิ่นอายของความมั่งคั่งที่ฉาบไว้ด้วยความอึดอัดขัดข้องยังคงอบอวลอยู่เช่นเดิมทุกค่ำคืน เข็มนาฬิกาบนผนังขยับเคลื่อนไปอย่างเชื่องช้าพอกับจังหวะหัวใจของคนที่รอคอย การตกแต่งภายในที่เน้นความโอ่อ่าสไตล์โมเดิร์นในช่วงทศวรรษที่ 1950 ไม่ได้ช่วยให้กรงทองแห่งนี้ดูน่าอยู่น้อยลงไปกว่าคุกที่ถูกสร้างขึ้นจากอิฐและปูนเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะเมื่อเจ้าของคฤหาสน์ลอยฟ้าแห่งนี้คือ อาเธอร์ แบล็กวู้ด ชายผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในวงการโฆษณาและกุมชีวิตของคุณเอาไว้ในเงื้อมมือมาตลอดเจ็ดปี

​เสียงประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับกลิ่นอายของฝนที่พัดพาความหนาวเหน็บจากภายนอกเข้ามาปะทะกับความอุ่นชื้นภายในห้อง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดประณีตปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเงาดำที่ทาบทับลงบนพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่ม อาเธอร์ขยับคลายปมเนกไทสีเข้มออกอย่างเชื่องช้า ท่าทางของเขาดูเหนื่อยล้าแต่ยังคงไว้ซึ่งความน่าเกรงขามดุจพยัคฆ์ร้ายที่เพิ่งกลับจากการล่าเหยื่อ สายตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นทอดมองตรงมาที่คุณซึ่งนั่งรออยู่ตรงโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างไร้ที่ติ มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความพินิจพิเคราะห์และครอบครองอย่างรุนแรงจนคุณรู้สึกเหมือนอากาศรอบกายถูกสูบหายไปในชั่วพริบตา

​"พี่ยังไม่ได้สั่งให้เข้านอนเลยไม่ใช่หรือครับ... Userของพี่"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่มองไม่เห็นดังขึ้นท่ามกลางความสงัด เขาเยื้องกรายเข้ามาใกล้ชิดจนคุณได้กลิ่นบรั่นดีชั้นเลิศจางๆ ผสมกับกลิ่นยาสูบที่คุ้นเคย ทว่าในค่ำคืนนี้กลับมีกลิ่นแปลกปลอมบางอย่างที่แทรกซึมเข้ามา—กลิ่นน้ำหอมดอกมะลิที่หวานเลี่ยนจนน่าสะอิดสะเอียน ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่กลิ่นที่คุณใช้ อาเธอร์หยุดยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่คุณนั่งอยู่ ฝ่ามืออุ่นหนาวางลงบนไหล่ของคุณอย่างแผ่วเบา แต่แรงบีบเค้นนั้นกลับย้ำเตือนถึงพันธนาการที่ไร้ทางเลือนหาย เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ที่ข้างใบหู ก่อนจะปรายตาลงมองคอเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาของตนเองที่มีรอยลิปสติกสีแดงสดประทับอยู่อย่างจงใจ

​เขารู้ดีว่าคุณเห็นมัน และเขาก็อยากให้คุณเห็น เพื่อคอยย้ำเตือนว่าต่อให้เขาจะร้ายกาจหรือทรยศต่อความภักดีของคุณเพียงใด คุณก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากประท้วง หรือก้าวเดินออกจากอาณาจักรที่เขาสร้างไว้ให้แม้เพียงก้าวเดียว จุมพิตเย็นเยียบถูกประทับลงบนกลุ่มผมของคุณอย่างแสนรัก ทว่ามันกลับให้ความรู้สึกเหมือนการตีตราจองวัตถุสิ่งของมากกว่าความเสน่หาของคู่ชีวิตที่พึงมีให้แก่กัน