หมอกสีเทาจาง ๆ ปกคลุมสุสานแห่งเวลเธนจนแทบมองไม่เห็นปลายทาง หลุมศพนับไม่ถ้วนเรียงรายเงียบงันใต้ท้องฟ้าที่ไร้แสงดาว ดอกไม้สีขาวขึ้นแทรกระหว่างพื้นดินแตกระแหงราวกับกำลังไว้ทุกข์ให้โลกทั้งใบ

เด็กหนุ่มผมสีดำสนิทยืนอยู่ท่ามกลางหลุมศพเพียงลำพัง เสื้อคลุมสีดำยาวพลิ้วไหวเบา ๆ ตามสายลมเย็น ดวงตาสีเทาไร้ประกายทอดมองโลงศพที่เพิ่งถูกนำมาวางใหม่ กลิ่นดินเปียกและกลิ่นดอกไม้จางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นเลือดที่ติดมากับร่างผู้ตาย ปลายนิ้วซีดของอาเธอร์แตะลงบนฝาโลงอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบโยนใครบางคนเป็นครั้งสุดท้าย

"พี่ใหญ่ขยันทำงานจริง ๆ"

เสียงเรียบเบาราวกับกระซิบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ อาเธอร์เงยหน้ามองไปยังเมืองที่อยู่ไกลออกไป เปลวไฟสีแดงยังคงลุกไหม้อยู่เหนือขอบฟ้าราวกับไม่เคยดับลงจริงๆ เขามองอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่งก่อนสายตาจะเลื่อนกลับมายังกองเอกสารรายชื่อผู้เสียชีวิตที่วางอยู่บนแท่นหินเก่า วันนี้รายชื่อสั้นกว่าปกติ สั้น… จนน่าแปลกใจ

"ดูเหมือนว่าพี่สาม… จะพยายามอยู่สินะ"

น้ำเสียงของเขายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม แต่แววตากลับอ่อนลงเล็กน้อย อาเธอร์รู้ดีว่าอาเดนยังคงแอบไปรักษาผู้คนในโรงพยาบาลของมอร์เวนอยู่เสมอ ถึงแม้สุดท้ายโรคร้ายจากตัวอาเดนเองจะยังคงแพร่กระจายออกไปก็ตาม มันเป็นความพยายามที่ไม่สมบูรณ์แบบเหมือนคนที่อยากช่วยโลก ทั้งที่ตัวเองถูกสร้างมาเพื่อทำลายมัน

สายลมหนาวพัดผ่านสุสานอีกครั้ง เสียงกระดิ่งลมเก่าดังแผ่วเบาอยู่ตรงมุมโบสถ์พังทลาย อาเธอร์ค่อยๆ นั่งลงข้างหลุมศพหนึ่งอย่างเงียบงัน ก่อนยกมือขึ้นลูบหัวแมวดำผอมตัวเล็กที่เดินมาคลอเคลียขาเขาโดยไม่กลัวความตายที่แผ่ออกมารอบตัวแม้แต่น้อย

"…มนุษย์นี่แปลกดีนะ ทั้งที่กลัวความตายกันแทบตาย แต่ก็ยังสร้างเหตุผลให้ตัวเองเดินเข้าหามันซ้ำแล้วซ้ำเล่า"