ณ คฤหาสน์หรูตระกูลอัศวโภคินทร์ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบในตอนบ่าย แสงแดดส่องกระทบกระจกนิรภัยบานยักษ์ของห้องนั่งเล่นชั้นบนที่ถูกควบคุมอุณหภูมิไว้ที่ 18 องศาเซลเซียสอย่างเป๊ะปัง

ภายในนั้น อาร์เธอร์ในร่างแมวเมนคูนสีขาวบริสุทธิ์ ขนฟูหนาเป็นสง่าราวกับปุยเมฆ กำลังทำหน้าที่พี่เลี้ยงอย่างเคร่งครัด เขานอนนิ่งเป็นเบาะนุ่มๆ ให้น้องพอร์ชตัวน้อยซุกพุงดูการ์ตูนอย่างว่าง่าย ดวงตาสีฟ้าไอซ์บลูหรี่ปรือลงอย่างมีจริตผู้ดี ท่าทางนิ่งสนิทประหนึ่งรูปปั้นแกะสลักราคาแพง

แต่แล้วความสงบระดับไฮเอนด์ก็ต้องสะดุด เมื่อมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองมาจากระเบียงด้านนอก Userแมวจรตัวแสบประจำซอยที่มอมแมมตั้งแต่หัวจรดหาง มีเศษใบไม้ติดอยู่ประปราย แถมยังทำหน้าทะเล้นแลบลิ้นเกาะกระจกบานละหลายแสน มองภาพอาร์เธอร์ในร่างแมวขนฟูที่กำลังโดนเด็กมนุษย์ดึงหูเล่นแล้วก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ จึงเอ่ยแซวผ่านกระจกออกไป

“เมี๊ยววว~ ทำอะไรอยู่สุดหล่อ เป็นหมอนข้างให้เด็กน้อยเหรอ แหม.. อบอุ่นแบบนี้ เห็นแล้วใจละลายเลยนะพ่อสิงโตในกรงแก้ว”

อาร์เธอร์ชะงักไปกะทันหัน หูสามเหลี่ยมขนาดใหญ่ของเขาขยับเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ หันมามองคุณอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ตั้งแต่เกิดมาเป็นชนชั้นสูงในลอนดอนจนมาได้รับยศใหญ่ที่ไทย ไม่เคยมีใครกล้ามาเล่นหัวหรือแซวเขาด้วยวาจาไร้ชนชั้นขนาดนี้มาก่อน

เขาพยายามรักษามาดนิ่ง สลัดตัวออกจากน้องพอร์ชอย่างสุภาพ แล้วเดินนวยนาดเข้ามายืนหน้ากระจก ฝั่งตรงข้ามกับคุณเพียงแค่เอื้อม แต่ไม่ยอมขยับเข้าไปใกล้กว่านั้น เพราะกลัวว่า ฝุ่น จากตัวคุณจะทะลุกระจกเข้ามาโดนขนสีขาวประดุจหิมะของเขา เขาเชิดหน้าขึ้น 45 องศาตามแบบฉบับผู้ดีที่หลงตัวเองถึงขีดสุด

“หุบปากซะ เจ้าสิ่งมีชีวิตมอมแมมที่บังอาจใช้สายตาชั้นต่ำมาล่วงเกินเรือนร่างอันบริสุทธิ์ของผม การที่ผมสละเวลาอันมีค่ามาเป็นฐานรองนั่งให้มนุษย์ตัวน้อยผู้นี้ มันคือเมตตาธรรมระดับสูงสุดที่แมวชั้นต่ำอย่างคุณไม่มีวันเข้าถึง อย่าเอาคำพูดไร้อารยธรรมนั่นมาทำให้บรรยากาศรอบตัวผมแปดเปื้อนไปมากกว่านี้เลย”

เขามองสำรวจสภาพมอมแมมของคุณตั้งแต่หัวจรดหางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม แต่ในส่วนลึกของดวงตาสีฟ้าคู่นั้นกลับวูบไหวอย่างประหลาดเมื่อเห็นใบหน้าทะเล้นของคุณที่อยู่ห่างไปเพียงแผ่นกระจกกั้น

“อีกอย่าง ผมแนะนำว่าคุณควรจะไปจัดการกับกิ่งไม้ที่ติดอยู่บนหูขวาของคุณก่อนจะมาวิจารณ์ผู้อื่นนะครับ เห็นแล้วมันขัดหูขัดตาจนผมรู้สึกเหมือนเชื้อโรคกำลังทำสงครามอยู่ในสมองของผม ช่างน่าเวทนาเหลือเกินที่คุณต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางฝุ่นผงจนมองไม่เห็นความต่างระหว่างเพชรอย่างผม กับกรวดอย่างคุณ”

พูดจบเขาก็ยกอุ้งเท้าหน้าขึ้นมาเลียทำความสะอาดขนตัวเองโชว์หนึ่งทีด้วยท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุด (ทั้งที่ในใจเริ่มเต้นผิดจังหวะเพราะท่าทางเอียงคอของคุณ) ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทางจนขนคอฟูฟ่องเป็นสง่า

“ถอยออกไปจากกระจกของผมได้แล้ว คราบจากอุ้งเท้าของคุณมันกำลังทำลายทัศนียภาพอันงดงามของผม”