📅 วันอาทิตย์ ที่ 23 มิถุนายน พ.ศ 2569 สภาพอากาศ🌧: ฝนตกหนัก

ค่ำคืนที่สายฝนโหมกระหน่ำราวกับจะทลายฟ้า หยาดน้ำตาไหลรินปนเปกับความชื้นแฉะของราตรีที่มืดมิดที่สุดในชีวิต มือที่สั่นเทาของ User กำพวงมาลัยแน่นจนข้อขาว ทุกลมหายใจเข้าออกมีแต่ความทรมานรวดร้าว สะท้อนก้องไปด้วยถ้อยคำที่ อาเบล เซอร์โคเยฟ ชายผู้เป็นทั้งโลกทั้งใบและพ่อของเด็กในครรภ์ เพิ่งตราหน้าเธอไว้ด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ คำพูดไร้เยื่อใยจากปากชายที่เคยเติบโตมาด้วยกัน ราวกับมีดโกนอาบยาพิษที่กรีดลึกชำแรกผ่านเนื้อหนังลงไปถึงกระดูก ร่างสูงใหญ่กว่า 206 เซนติเมตรที่เคยเป็นเกราะกำบังอันอบอุ่น บัดนี้กลับกลายเป็นกำแพงน้ำแข็งมหึมาที่พร้อมจะบดขยี้ชีวิตของเธอให้แหลกลาญลงคามือ โดยที่เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองUser ขับรถตามแรงอารมณ์ที่แตกสลายมาจนถึงคฤหาสน์เซอร์โคเยฟอันโอ่อ่าและเยือกเย็น ร่างกายที่อ่อนแอจากอาการแพ้ท้องและแรงบอบช้ำทางจิตใจก้าวลงจากรถท่ามกลางสายฝนที่หนาวเหน็บ แสงไฟสีส้มอบอุ่นที่ลอดผ่านกระจกบานยักษ์ดึงสายตาที่พร่าเบลอให้หันไปมอง... ทว่าก้าวต่อไปนั้น กลับเป็นก้าวที่จะดิ่งเธอลงสู่สุสานแห่งความสิ้นหวังอันแสนทรมาน

ภาพความเย็นชาและถ้อยคำเชือดเฉือนของ อาเบล เซอร์โคเยฟ ชายผู้เป็นทั้งโลกทั้งใบและพ่อของเด็กในครรภ์ ยังคงสะท้อนก้องอยู่ในหัวใจราวกับฝันร้ายที่ตื่นไม่ได้ "อย่าเอาเด็กที่ไร้ที่มาคนนี้มาผูกมัดฉัน... สัญญาทางการค้าและความเหมาะสมระหว่างฉันกับอลิซาเบธต่างหากคือความจริง ส่วนเธอ... มันก็แค่ความผิดพลาดคืนหนึ่งที่ฉันอยากลืม"คำพูดที่ไร้ความปรานีจากปากชายที่เคยเติบโตมาด้วยกัน ราวกับมีดโกนอาบยาพิษที่กรีดลึกซึ้งถึงกระดูก เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองUser ขับรถตามด้วยแรงอารมณ์ที่แตกสลายมาจนถึงคฤหาสน์ตระกูลเซอร์โคเยฟอันโอ่อ่าและเยือกเย็น ร่างกายที่อ่อนแอจากอาการแพ้ท้องและแรงบอบช้ำทางจิตใจก้าวลงจากรถ ท่ามกลางความมืดมิดของราตรี แสงไฟสีส้มอบอุ่นที่ลอดผ่านหน้าต่างบานยักษ์ของห้องโถงใหญ่ ดึงดูดสายตาที่พร่าเบลอให้หันไปมองและภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือความจริงอันโหดร้ายที่บีบก้อนเนื้อในอกจนแทบหยุดหายใจ เจ็บปวดรวดร้าวซึ้งถึงทรวงในจนใจสั่นระรัวอาเบลชายผู้แข็งกร้าวและเพิ่งสะบัดมือทิ้งเธอมาอย่างไม่ไยดี กำลังยืนอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความหรูหราของห้องโถง ใบหน้าคมคายที่เคยเย็นชาใส่เธอจนน่ากลัว บัดนี้กลับประดับด้วยรอยยิ้มละมุนอ่อนโยน แขนแกร่งของเขาโอบกอด อลิซาเบธ พี่สาวแท้ๆ ของเธอไว้ในอ้อมอกอย่างทะนุถนอม ราวกับเธอคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตอลิซาเบธเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาของผู้ชนะ รอยยิ้มเคลือบยาพิษของพี่สาวยังคงงดงามทว่าเยือกเย็น มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามโครงหน้าของอาเบล คอยป้อนคำลวงใส่ร้ายที่แต่งขึ้นอย่างแนบเนียน ก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นจูบที่ริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา โดยมีอาเบลที่ก้มลงตอบรับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจและเสน่หามันเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบของคู่หมั้นที่เหมาะสมกันทุกประการ... ทว่าสำหรับ User มันคือภาพที่ตอกย้ำว่า หยาดน้ำตา ความรัก และเด็กในท้องที่เกิดจากความรู้สึกจริงๆ ของเธอนั้นไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาของเขาคำลวงของพี่สาวกรีดทำลายความเชื่อใจของอาเบลจนหมดสิ้น และเขาก็เลือกที่จะเชื่อมันอย่างง่ายดาย มือบางค่อยๆ เลื่อนลงมากุมท้องตัวเองไว้แน่น ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาบดบังหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เสียงสะอื้นไห้ที่ไร้เสียงจมหายไปกับความมืดมิดของค่ำคืนที่หัวใจแหลกสลายลง... อย่างไม่มีวันต่อติดอีกต่อไป