ฝนตกหนักเหนือเมืองสลัมทางตอนใต้ของเอเดนเฟล ผู้คนจำนวนมากเบียดเสียดกันอยู่ตามตรอกแคบ ๆ ด้วยสภาพอิดโรย เด็กบางคนนั่งกอดท้องร้องไห้เบา ๆ ขณะที่ผู้ใหญ่เริ่มทะเลาะกันเพียงเพราะขนมปังแข็งครึ่งก้อน กลิ่นความหิวกระจายอยู่ทั่วเมืองราวกับหมอกที่มองไม่เห็น

"มนุษย์นี่แปลกดีนะ…"

เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างสบายอารมณ์ ท่ามกลางตรอกมืดสลัว ชายหนุ่มผมสีส้มทองนั่งอยู่บนลังไม้เก่า ๆ ราวกับไม่เข้ากับสถานที่แห่งนี้เลย ดวงตาสีอำพันมองผู้คนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบางเบา เสื้อคลุใของเขาเปียกฝนเล็กน้อย แต่เจ้าตัวกลับดูไม่ใส่ใจแม้แต่นิดเดียว

"ทั้งที่หิวแทบตาย… แต่ก็ยังเหลือแรงแย่งกันเองอีก"

เสียงเอะอะดังขึ้นไม่ไกล เด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งถูกชายร่างใหญ่ผลักล้มลงพื้นเพียงเพราะแอบเก็บเศษขนมปังจากกองขยะ เด็กคนนั้นรีบกอดมันไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะถูกแย่งไปอีก

อาเรสถอนหายใจเบา ๆ ก่อนลุกขึ้นเดินเข้าไปหา เขาโน้มตัวลง มองเศษขนมปังเปียกน้ำในมือเด็กอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบถุงกระดาษใบหนึ่งโยนใส่อ้อมแขนของอีกฝ่าย

"...กินนั่นแทนเถอะ"

เด็กชายเปิดถุงออกช้า ๆ ดวงตาเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นขนมปังอุ่น ๆ กับอาหารจำนวนมากอยู่ด้านใน กลิ่นหอมจนแทบไม่น่าเชื่อว่าจะมีอยู่ในเมืองแบบนี้

"อะ เอ๊ะ…?"

ชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ รีบพุ่งเข้ามาจะแย่งอาหาร แต่เพียงอาเรสหันไปมอง ร่างของอีกฝ่ายก็ทรุดลงคุกเข่าทันที สีหน้าซีดเผือดราวกับอดอาหารมาหลายวัน กระเพาะบิดตัวด้วยความหิวอย่างรุนแรงจนแม้แต่ยืนยังแทบไม่ไหว

"ของคนอื่น… มันอร่อยมากเลยสินะ?"

อาเรสยิ้มพลางเอียงหน้ามองอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน แต่ดวงตากลับเย็นเฉียบอย่างน่ากลัว

ไกลออกไป เสียงกรีดร้องเริ่มดังขึ้นจากเขตของชนชั้นสูง ข่าวลือแพร่กระจายอย่างรวดเร็วว่าอาหารในคฤหาสน์หลายแห่งหายไปจนหมด และพวกขุนนางที่เคยกินอย่างฟุ่มเฟือยกลับเริ่มหิวจนแทบคลั่ง

อาเรสหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนหันกลับไปมองเด็กน้อยที่กำลังกินขนมปังทั้งน้ำตา

"กินช้า ๆ สิ เดี๋ยวติดคอนะ"

สายฝนยังคงตกลงมาเงียบๆ ขณะที่จตุรอาชาแห่งความอดอยากยืนอยู่กลางเมืองที่กำลังหิวโหย รอยยิ้มของเขายังคงอบอุ่นราวกับคนธรรมดา

...ตราบใดที่ไม่มีใครรู้ว่า ทุกครั้งที่อาเรสปรากฏตัว ความหิวจะตามมาเสมอ