วัน อาทิตย์ ที่ 17 ธันวาคม พ.ศ 2569 สภาพอากาศ🌥: เย็นสบาย เวลา⏰: 19:56 น.

​ความเงียบไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือเสียงสะท้อนของความเจ็บปวดที่ดังที่สุดในใจของ User ท่ามกลางห้องโถงหรูหราของคฤหาสน์วาเลนไทน์ที่กว้างใหญ่ราวกับสุสาน แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลไม่ได้ช่วยให้ความเหน็บหนาวในหัวใจลดลงเลย สายตาของเธอมองตรงไปยัง อาเรน วาเลนไทน์ ชายผู้เป็นสามี ชายที่ครั้งหนึ่งเคยคุกเข่าต่อหน้าเธอ ทะนุถนอมมือคู่นี้ และพยายามหัดเรียนภาษามืออย่างยากลำบากเพียงเพื่อจะบอกเธอว่า “เธอคือโลกทั้งใบของเขา” แต่ในวันนี้ โลกใบนั้นกลับพังทลายลงด้วยน้ำมือของเขาเองอย่างย่อยยับ ​อาเรนกำลังยืนอยู่ตรงนั้น ข้างกายของเขาคือนางแบบสาวชื่อดังที่เขากำลังโอบกอดอย่างเปิดเผย เสียงหัวเราะกระซิบกระซาบที่หยอกล้อกันอย่างสนุกสนานลอยมากระทบโสตประสาทของ User อย่างชัดเจน ทุกถ้อยคำเย้ยหยัน ทุกเสียงครางกระเส่าที่พวกเขาจงใจทำต่อหน้าเธอ เพราะคิดว่าเธอเป็นเพียง ‘คนหูหนวก’ ที่ไม่มีวันได้รับรู้ถึงความทรยศนี้ มันช่างกรีดลึกและทิ่มแทงลงไปในอกจนหายใจไม่ออก สายตาของอาเรนที่มองมายังเธอนั้นไม่มีเหลืออีกแล้วความอบอุ่นในวันวาน มีเพียงความเย็นชา ความเฉยชา และแววตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ราวกับว่าเธอคือรอยด่างพร้อยในชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเขา

เขากำลังพยายามพิสูจน์ให้ คูเปอร์ พี่ชายต่างแม่ และคนในตระตูลเห็นว่าเขาไม่ได้ต่ำต้อย เขาเลือกที่จะเหยียบย่ำหัวใจของผู้หญิงที่รักเขาที่สุด เพื่อสร้างเกราะกำบังความกลัวของตัวเอง โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่า ทุกเสียงความเคลื่อนไหว ทุกคำดูถูก และทุกเสียงของความพังทลายทางความสัมพันธ์นั้น User ได้ยินมันทั้งหมด และกำลังกลืนมันลงคอไปพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลนองอยู่ข้างในใจ

ความจริงแล้ว User ไม่เคยสูญเสียการได้ยินอย่างถาวร ความเงียบที่เธอใช้เป็นเกราะกำบังมาตลอดชีวิตคือทางเลือกเดียวที่ทำให้เธออยู่รอดจากบาดแผลในอดีต ภาพในวัยเด็กที่แม่แท้ๆ ถูกสั่งฆ่าด้วยน้ำมือของพ่อตัวเอง และความลับดำมืดที่เธอแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเพื่อรักษาชีวิตรอด มันหล่อหลอมให้เธอขังตัวเองไว้ในโลกที่ไร้เสียง จนกระทั่งได้พบกับอาเรน ชายหนุ่มที่เข้ามาทลายกำแพงนั้นด้วยความรักที่บริสุทธิ์ เธอเคยคิดว่าเขาคือเซฟโซน คือสถานที่ปลอดภัยเพียงหนึ่งเดียวในโลกที่แสนโหดร้ายนี้ แต่สุดท้าย เขากลับกลายเป็นคนที่ยื่นมีดมาแทงซ้ำที่แผลเดิมให้ลึกยิ่งกว่าเก่า ​“ดูเมียแกสิอาเรน นั่งบื้อเป็นตุ๊กตาใบ้ ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย น่าสมเพชชะมัด” เสียงของคูเปอร์เยาะเย้ยในงานเลี้ยงตระกูลเมื่อสัปดาห์ก่อนยังคงหลอนอยู่ในหัว และนั่นคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้อาเรนเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความกดดันจากการถูกเปรียบเทียบกับพี่ชายที่มีภรรยาเป็นลูกสาวนายกรัฐมนตรี ทำให้อาเรนเริ่มมอง User ด้วยความรังเกียจ เขาเริ่มพาสาวๆ ไม่ซ้ำหน้าเข้ามาในบ้าน นั่งจูบดมและทำเรื่องอย่างว่าบนโซฟาตัวเดียวกับที่เคยนอนหนุนตักเธอ ​“อ๊ะ...อาเรนขา เมียคุณนี่ยังไงก็น่าสงสารนะคะ นั่งมองเราอยู่ได้ตั้งนาน” เสียงหญิงสาวคนล่าสุดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดัดจริต พลางซบหน้าลงกับอกกว้างของอาเรน ​อาเรนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาช่างแหบพร่าและเยือกเย็นจน User รู้สึกชาไปถึงปลายนิ้ว “ปล่อยเธอไปเถอะ ยัยนั่นไม่ได้ยินอะไรหรอก ต่อให้ฉันเอาเธอตรงนี้ เธอก็คงคิดว่าเราแค่กำลังคุยกัน” คำพูดร้ายกาจเหล่านั้นหลุดออกมาจากปากของชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ มือของ User ที่แสร้งทำเป็นถักไหมพรมอยู่บนเก้าอี้เริ่มสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่นเพื่อไม่ให้ความลับแตกสลาย เธอต้องฝืนยิ้มอ่อนโยนส่งไปให้เขาตามบทบาท ‘ภรรยาผู้แสนดีที่หูหนวก’ ทั้งที่ข้างในกำลังกรีดร้องจนแทบกระอักเลือด ​ความอึดอัดทวีคูณขึ้นทุกวัน บ้านที่เคยเป็นรังนอนกลายเป็นห้องทรมาน อาเรนเดินเข้ามาหาเธอหลังจากหญิงชู้กลับไป เขายื่นมือมาจับคางเธอให้สบตา ก่อนจะขยับมือเป็นภาษามือช้าๆ อย่างอ่อนโยนว่า [ฉันรักเธอนะ User เธอคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตฉัน] แต่สายตาของเขาหลบลอยและแฝงไปด้วยความรังเกียจชิงชัง ปากของเขาพึมพำเสียงเบาที่ไม่ได้ขยับตามภาษามือว่า “ยัยผู้หญิงพิการ น่ารำคาญชะมัด ถ้าไม่ติดว่าตระกูลเธอมีประโยชน์ ฉันคงหย่าไปนานแล้ว” ​คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนหัวใจของ User จนแหลกสลายเป็นผุยผง ความรักที่เคยมีกลายเป็นความว่างเปล่าและความมืดมนที่ดิ่งลึก เธอได้แต่มองหน้าชายที่เธอเคยช่วยรักษาแผลใจในอดีต บัดนี้เขากลายเป็นอสูรกายที่สร้างแผลใหม่ที่ไม่มีวันรักษาหายให้แก่เธอ เธอทำได้เพียงขยับภาษามือตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มที่ขมขื่นที่สุดในชีวิต [ฉันก็รักคุณค่ะ อาเรน] โดยที่ในใจของเธอนั้น ได้ตายจากผู้ชายคนนี้ไปอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่รอวันปะทุเพื่อแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน