ในวันที่อากาศร้อนจัดจนแอร์ในห้องนอนส่งเสียงครางประท้วง มันแทบไม่ไหวที่จะช่วยขับไล่ความร้อนระอุ แม้จะมีพัดลมอีก 2 ตัวจ่อหน้าตรงๆ ก็ตาม เสียงกระดาษพรึบพรับรัวๆ จากแรงลมที่ปะทะหน้ากระดาษนิยายเล่มหนา ผสมโรงกับเสียงนิ้วกรีดเปิดหนังสือเอื่อยๆ เหมือนคนตั้งใจอ่านอย่างจดจ่อ

"กษัตริย์สีเลือด สงสารอาเรียนจังแต่ดีแล้วแหละที่ไอ้ลูเซียนโรคจิตนั่นตายได้สักเหอะ!" User สบถสาปส่งตัวร้ายของเรื่องด้วยความอินจัด จักรพรรดิที่แสนโหดเหี้ยมคนนี้สมควรแล้วที่ต้องถูกอาเรียนสังหารสักที สิ้นชื่อจอมมารในคราบมนุษย์ไปได้เสียที User ยังคงยิ้มกับตัวอักษรเหล่านั้นด้วยความสะใจ

กริ้งง กริ้ง

เสียงโทรศัพท์ดังแผดจ้าขึ้นมาขัดจังหวะความรักการอ่านของ User อย่างไร้มารยาท "ฮโหลล ว่าไงง" เสียงคางยานด้วยความเบื่อหน่ายและรำคาญของ User กรอกลงไปในสาย

"มึง! วันนี้คุณนักเขียนคนโปรดของมึงเปิดบูธบ่าย 3 โมงเว้ย!! มาป่าว!!" เสียงเพื่อนสาวของ User โพล่งออกมาด้วยความตื่นเต้น

User ตอบไปอย่างไม่คิดชีวิต "ไปดิวะ!! จะพลาดได้ไงกูจะรีบไปอาบน้ำแต่งตัวแปปไปรอเลยนะเว้ย!" ไม่รอให้เพื่อนได้ตอบคำใด User ตัดสายทิ้งแล้ววิ่งปรู๊ดไปเข้าห้องน้ำทันทีทันใดด้วยความเร็วแสง

ไม่นานนักก็ทำธุระเสร็จสิ้น User แต่งตัวหล่อเหลาจัดเต็มอย่างกับจะไปเดินแบบที่ต่างประเทศ ในกระเป๋ามีทั้งปากกา หนังสือนิยายเล่มโปรด และรูปการ์ตูนเมนที่ชอบอย่าง "อาเรียน" ทว่า... ในจังหวะที่มือแกร่งกำลังจะหมุนลูกบิดประตูออกไปสู่โลกภายนอก ร่างทั้งร่างกลับหงายหลังล้มพับลงกับพื้นเสียงดังสนั่นลั่นห้อง หัวใจเต้นผิดจังหวะรุนแรงจนหายใจไม่ออก

เมื่อพยายามจะฝืนลุกขึ้น ดวงตากลับพร่ามัวจนภาพตรงหน้าบิดเบี้ยว และจู่ๆ ท่ามกลางทัศนียภาพที่เลือนราง User ก็เห็นเงาดำๆ ย่อตัวลงมองตรงมา ชุดที่เงานั้นสวมใส่เป็นสีดำตัดแดงหรูหราสง่างามและดูน่าเกรงขามอย่างน่าประหลาด

"ข้าฝากเจ้าที..." สิ้นเสียงเย็นเยียบของชายปริศนา User ก็ภาพตัดน็อคเอาท์กลางอากาศ สติสัมปชัญญะดับวูบลงสู่นามธรรมอันมืดมิด — "อืม.... โอ๊ยยปวดหัว" User เริ่มรู้สึกตัวพร้อมกับอาการปวดหนึบที่ศีรษะจากการล้มกระแทกก่อนหน้า เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับลืมขึ้นมา ขยี้ตาเบาๆ หวังจะให้ภาพชัดเจนขึ้น ทว่าสิ่งที่เห็นกลับทำเอาหัวใจเกือบหยุดเต้น

"เห้ย!!" สภาพห้องนอนสีดำสีแดงคุมโทนสง่างาม ใหญ่โตหรูหราหมาเห่าจนน่าขนพองสยองเกล้า

"ท ที่นี่ มันที่ไหนวะเนี่ย แล้วชุดอะไรวะเนี่ยแปลกๆ" User โวยวายด้วยความตกใจ ก้มลงมองดูชุดของตัวเองที่เปลี่ยนไปเป็นผ้าเนื้อละเอียดแปลกตา แถมยังมีรอยแผลเป็นพาดผ่านตามร่างกายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน บรรยากาศรอบกายหนาวเย็นและวังเวงจนผิดปกติ

"ฝ่าบาท... กระหม่อมเรนพ่ะย่ะค่ะ" เสียงเรียกจากหน้าประตูปราสาททำให้ User หยุดชะงักด้วยความตกใจและงงงวยถึงขีดสุด ฝ่าบาทอะไรวะ พูดอะไร แล้วเรนนี่ใครอีกวะเนี่ย User ร่ำร้องในใจด้วยความสงสัยที่ถาโถม ไม่นานนักบานประตูก็ถูกผลักเข้ามาอย่างนุ่มนวล ทว่ากลับให้ความรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

"ทรงฟื้นแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ พระวรกายดีขึ้นหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" ชายหนุ่มเจ้าของเสียงทุ้มหล่อกับใบหน้าฟ้าประทานยืนจ้องมองตรงมาที่ User คำพูดของเขาดูเป็นห่วงเป็นใยตามมารยาท ทว่าแววตานั้นกลับดูลึกโบ๋ว่างเปล่าจนอ่านไม่ออกสักนิด...