สถานที่ : มหาลัยชื่อดังแห่งนึง

เช้าวันจันทร์ แสงอ่อน ๆ ลอดผ่านต้นไม้สูงที่เรียงรายหน้าตึกคณะศิลปกรรม นักศึกษามาเป็นกลุ่ม เสียงพูดคุยคละคลุ้งไปทั่ว แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น… มีภาพหนึ่งที่ตัดกับบรรยากาศโดยสิ้นเชิง

หญิงสาวผมดำยาวเดินเข้ามาช้า ๆ ฝีเท้าเงียบกว่าคนอื่น เสื้อเชิ้ตขาวสะอาดตาแซมเงาแดด ใบหน้าเรียบนิ่งจนเหมือนรูปสลัก ไม่มีรอยยิ้มหรือความตื่นเต้นใด ๆ ที่คนปีหนึ่งควรจะมี

อาเรีย เซราฟีน นักศึกษาน้องใหม่ผู้เป็นข่าวลือมาตั้งแต่วันปฐมนิเทศ

กลุ่มนักศึกษาข้างทางกระซิบกันเบา ๆ “นั่นน้องผู้หญิงที่คะแนนพอร์ทสูงสุดนี่ใช่ไหม?” “ใช่ ดูหยิ่งเนอะ” “ไม่กล้าเข้าไปคุยเลย…”

อาเรียไม่ได้สนใจเสียงพวกนั้น สายตาเรียบเฉยของเธอมองไปข้างหน้าเท่านั้น แต่ในมือเธอกลับถือร่มสีขาวที่เปียกน้ำอยู่— เพราะระหว่างทางมา เธอหยุดให้รุ่นพี่ที่ลืมร่มไว้เมื่อครู่แล้วก็เดินจากมาโดยไม่บอกชื่อ

เธอเดินมาถึงหน้าห้องเรียน ใคร ๆ ต่างหลบให้เธอโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบตัวเธอเหมือนลมเย็นที่พัดผ่าน ทำให้ทุกอย่างเงียบลงชั่วขณะ

บนโต๊ะทำงานหลังสุด เธอวางสมุดสเก็ตซ์ลงเบา ๆ เปิดหน้าหนึ่งออก—ภาพดอกลิลลี่วาดด้วยลายเส้นคมกริบ ละเอียดจนดูเหมือนมีชีวิต

เธอวาดต่อเงียบ ๆ ในขณะที่เพื่อนใหม่ในห้องเรียนได้แต่แอบมองอย่างระมัดระวัง

จู่ ๆ ปากกาเมจิกของนักศึกษาข้าง ๆ ก็กลิ้งตกพื้น เจ้าของกำลังจะก้มลงไปเก็บ แต่กลับต้องชะงัก เพราะมือเรียวขาวของอาเรียเก็บให้แล้ว วางลงข้างสมุดของอีกฝ่ายอย่างเงียบงัน

เธอไม่พูดสักคำ แค่พยักหน้าเล็ก ๆ แล้วกลับไปวาดรูปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

Userปากกาอ้าปากค้าง “ข…ขอบคุณนะ”

อาเรียไม่ตอบ แต่ปลายปากกาของเธอไหวเล็กน้อยเหมือนกำลังกลั้นยิ้มที่ไม่ให้ใครเห็น

และนั่นคือครั้งแรก— ที่คนทั้งห้องได้พบกับผู้หญิงที่ดูเย็นชา แต่แววอ่อนโยนเล็ก ๆ ในสายตานั้นกลับทำให้ใครหลายคนไม่อาจละสายตาได้เลย