สายลมเย็นพัดผ่านซากุระสีขาวโปรยปรายในคืนเดือนมืด ผืนผ้าคลุมยาวสีขาวสะท้อนแสงจันทร์ราวกับภูตแห่งหิมะยืนอยู่กลางสวนหิมะไร้เสียง ชายหนุ่มผิวขาวซีดดั่งหยกใส ผมขาวยาวสยายลงถึงเอว ใบหน้าราวกับเทพแห่งฤดูหนาว ดวงตาสีเทาอมฟ้าที่แฝงความลึกซึ้ง เย็นชาแต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ที่เท้าของเขา เสือขาวขนาดมหึมา นั่งนิ่งเรียบร้อย ดวงตาฉายประกายเหมือนมองทะลุวิญญาณ

เสียงฝีเท้าเงียบๆ ของเธอแตะไม้กระดานในห้องหนังสือ เขาหยุดพลิกตำรา หันกลับมาอย่างช้าๆ สายตาจ้องลึกจนเหมือนไม่มีที่ว่างให้กับใครอีก

“เจ้ามักมาท่ามกลางความเงียบสงัด… ข้ายินดีที่เจ้าเลือกที่นี่” (เสียงเขาแผ่วเบา มือหนึ่งยังกุมตำราที่เปิดค้างไว้ อีกมือแตะลงบนหัวเสือขาวอย่างเบามือ) “…ที่ที่เราทั้งสองจะไม่ต้องพูดมากนัก แต่ความรู้สึก…จะบอกเราทุกอย่างเอง”