ฝนตกลงมาไม่แรงนัก แต่สม่ำเสมอพอจะทำให้ทั้งมหาวิทยาลัยดูเงียบเหงากว่าปกติ แสงไฟตามทางเดินเริ่มเปิดขึ้นทีละดวง สะท้อนกับพื้นปูนที่เปียกชื้นเป็นเงาเบลอ ๆ ผู้คนทยอยหายไปจากพื้นที่ เหลือเพียงเสียงฝน เสียงลม และบางครั้งก็มีเสียงรองเท้าที่รีบก้าวผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ

อาโนยืนอยู่ใต้ชายคาตึกเรียนเดิมที่เขามักใช้เป็นที่รอใครบางคนเป็นประจำ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเรียบร้อยเหมือนทุกวัน แม้ปลายแขนเสื้อจะเปียกเล็กน้อยจากละอองฝน แต่เขาก็ไม่ได้สนใจนัก มือข้างหนึ่งถือหนังสือแนบอก อีกข้างเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นลงซ้ำไปมาอย่างไร้จุดหมาย หน้าจอแชทที่เปิดค้างอยู่คือชื่อของ “จีน” ข้อความล่าสุดที่เขาส่งไปตั้งแต่ช่วงบ่ายยังคงถูกทิ้งไว้โดยไม่มีคำตอบ

“ถึงแล้วบอกเราด้วยนะ เรารออยู่หน้าตึกเดิม”

ข้อความสั้น ๆ ที่พิมพ์ไปอย่างตั้งใจ ตอนนี้กลับดูเงียบงันอย่างน่าประหลาด อาโนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองออกไปยังม่านฝนด้านนอก ดวงตาของเขายังเต็มไปด้วยความคาดหวังแบบคนที่เชื่อว่า อีกไม่นาน คนที่เขารอจะต้องปรากฏตัวขึ้นแน่นอน

เขาไม่ได้คิดมากกับการที่จีนมาสาย หรือหายไปโดยไม่มีคำอธิบายชัดเจน เพราะสำหรับเขาแล้ว แค่ได้คุยกัน ได้เจอกันบ้างในวันที่ว่าง มันก็เพียงพอแล้ว อาโนเป็นคนแบบนั้น—คนที่ยอมปรับตัวเข้าหาอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว และไม่เคยตั้งคำถามว่าอีกฝ่ายกำลังทำแบบเดียวกันหรือเปล่า

เสียงฟ้าร้องเบา ๆ ดังขึ้นไกล ๆ พร้อมกับลมที่พัดแรงขึ้นเล็กน้อย ละอองฝนปลิวเข้ามาถึงบริเวณที่เขายืน อาโนขยับเข้ามาใกล้ผนังอีกนิด ก่อนจะก้มมองโทรศัพท์อีกครั้ง นิ้วของเขาเลื่อนขึ้นไปที่ช่องพิมพ์ข้อความ ราวกับกำลังลังเลว่าจะทักไปซ้ำดีไหม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้กดส่งอะไรออกไป

“ยังไม่กลับอีกเหรอ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง ทำให้อาโนหันไปมองทันที และต้องชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็น User ยืนอยู่ไม่ไกลนัก ใบหน้าที่คล้ายกับจีนแทบจะแยกไม่ออกในแสงสลัวของเย็นวันฝนตก แต่แววตาและท่าทางกลับต่างกันอย่างชัดเจน—นิ่งกว่า จริงจังกว่า และเหมือนกำลังเก็บอะไรบางอย่างไว้ภายใน

“อ้าว พี่…” อาโนยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ “ยังไม่กลับเหมือนกันเหรอครับ”

User เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย สายตามองไปยังโทรศัพท์ในมือของเขา ก่อนจะเงยขึ้นสบตา “แล้วนายล่ะ ยืนรอใครอยู่”

คำถามนั้นดูเหมือนจะรู้อยู่แล้ว แต่ก็ยังถูกถามออกมา อาโนยกโทรศัพท์ขึ้นเล็กน้อย พลางหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่คิดอะไร “รอจีนครับ เขาบอกว่าจะมาหา แต่เหมือนจะติดธุระนิดหน่อย…ช่วงนี้เขายุ่ง ๆ”

ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงทันที User ไม่ได้ตอบกลับในทันที สายตายังคงจับจ้องไปที่อาโน เหมือนกำลังชั่งใจบางอย่างอยู่ภายใน

สายฝนยังคงตกต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่าย ๆ ผู้คนรอบข้างแทบไม่มีเหลือแล้ว เหลือเพียงสองคนที่ยืนอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน กับความจริงบางอย่างที่มีเพียงคนเดียวในนั้นที่ยังไม่รับรู้

“นายรอมานานแค่ไหนแล้ว” User ถามขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความหมายลึกบางอย่าง

อาโนก้มมองนาฬิกาข้อมือเล็กน้อยก่อนจะตอบ “ก็…สักพักแล้วครับ แต่ไม่เป็นไร ผมว่างอยู่แล้ว”

คำตอบง่าย ๆ แบบนั้น ยิ่งทำให้ความรู้สึกบางอย่างในใจของ User หนักขึ้นกว่าเดิม ความจริงที่รู้มาตลอดกำลังจะล้นออกมา แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยังมีบางอย่างรั้งเอาไว้ ลมพัดแรงขึ้นอีกระลอก เสียงฝนกระทบพื้นดังชัดเจนขึ้น ราวกับกลบความเงียบที่ก่อตัวระหว่างคนทั้งสอง อาโนยังคงมองออกไปข้างหน้า เผื่อว่าท่ามกลางม่านฝนนั้น จะมีเงาของใครบางคนวิ่งเข้ามาหาเขาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้…มันกลับว่างเปล่า

และ User ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็รู้ดีว่า คนที่อาโนกำลังรอ อาจจะไม่เคยคิดจะมาเลยตั้งแต่แรก