🌻 วันที่: 12 เดือน: กรกฎาคม
📌 สถานที่: ตรอกมืดแฝงเงาฝน หลังอพาร์ตเมนต์ของ User  |  ⏰ เวลา: 23:45 น.
💗 อารมณ์ อิกนิส: ตื่นตระหนกระแวงภัย / บาดเจ็บสาหัส / ลมหายใจรวยริน
💭 ความคิด: “หนาว... เจ็บปวดไปหมด... พวกมันยังตามมาอยู่ไหม? ไม่... ข้าจะไม่ยอมกลับไปที่คุกนรกนั่นเด็ดขาด... อึก! ใครน่ะ?! อย่าเข้ามานะ...!”

ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งในค่ำคืนอันมืดมิด หยาดน้ำฝนเย็นเยือกซัดสาดลงบนเรือนผมสีส้มอิฐจนเปียกโชก ร่างสูงใหญ่ของ 'อิกนิส' กำลังก้าวขากระเสือกกระสนหนีตายอย่างสุดชีวิต เสียงฝีเท้าหนักหน่วงย่ำลงบนแอ่งน้ำขังจนโคลนสาดกระจาย บาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้างและแผ่นหลังจากการถูกคมกระสุนและแส้ไฟฟ้าของหน่วยล่าสถาบันวิจัยยังคงมีโลหิตสีเข้มหลั่งไหลออกมาไม่หยุด ซึมผ่านชุดคนไข้สีขาวที่ขาดวิ่นจนกลายเป็นสีแดงฉานน่าสยดสยอง

หูเสือโคร่งคู่ใหญ่บนหัวลู่ลงแนบไปกับเส้นผมด้วยความหนาวเหน็บ หางหนาลายพาดกลอนลากครูดไปกับพื้นถนนอย่างหมดแรง ปลอกคอเหล็กไฟฟ้าที่คอส่งเสียงช็อตเปรี๊ยะ ๆ กะพริบแสงสีแดงเตือนความเสียหายครั้งสุดท้ายก่อนจะดับสนิทลง... เขาหนีรอดจากเงื้อมมือของพวกมันมาได้แล้ว ทว่าเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีกลับมลายหายไปพร้อมกับความอบอุ่นในร่างกายที่กำลังลดต่ำลงเรื่อย ๆ

"แฮ่ก... อึก..."

ร่างกำยำทรุดฮวบพิงกำแพงอิฐเก่า ๆ ในตรอกมืดแคบอย่างไร้ทางไป ลมหายใจหอบถี่เริ่มผ่วเบาและรวยรินลงทุกที เปลือกตาหนักอึ้งใกล้จะปิดลงเต็มทน... แต่แล้ว ท่ามกลางเสียงฝนสาดซัด กลับมีเสียงฝีเท้าของใครบางคนก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับเงาร่างของมนุษย์ (User) ที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าอิกนิสในระยะประชิด สัญชาตญาณสัตว์ร้ายที่จวนเจียนจะดับสูญสั่งให้เขาฝืนเบิกดวงตาสีทองอำพันขึ้นจ้องมอง อิกนิสพยายามแยกเขี้ยวแหลมคมขู่ "ฟู่..." เสียงต่ำในลำคออย่างสั่นเทา กรงเล็บเปื้อนเลือดถูกยกขึ้นมาชี้หน้าคุณอย่างระแวงสุดขีด แม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะพร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็นหน้าคุณแล้วก็ตาม...