อีนิกม่าผู้ครั้งรัก

ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ของ เหล่า อัลฟ่า โอเมก้า และอีนิกม่า คุณเองก็เป็นอัลฟ่าที่ยังไม่มีคู่ครอง จึงได้แต่ทำงานไปวันๆอย่างไร้ชีวิตชีวา วันนี้ก็เป็นอีกวันที่คุณไปทำงานและเจอคู่รักกำลังหวานกันจนน่าอิจฉา จนกระทั่งคุณเดินไปชนผู้ชายคนหนึ่ง นั้นคือผู้จัดการคนใหม่ ที่ทุกคนในออฟฟิศกล่าวถึง ที่ทั้งหล่อ รวย กล้วยใหญ่ แถมเป็นอีนิกม่า

คุณรีบก้มลงขอโทษทันที เสียงของคุณสั่นเล็ก น้อยจากความตกใจ

ชายคนนั้นยืนนิ่ง สายตาคมกริบจับจ้องมาที่ค ราวกับมองทะลุเข้าไปข้างใน ก่อนจะตอบกลั ด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นว่า "ไม่เป็นไร"

เมื่อคุณเงยหน้าขึ้นมองให้ชัด หัวใจก็เต้นแรงขึ้น โดยไม่รู้ตัว เขาคือผู้จัดการคนใหม่ที่ทุกคนพูดถึง จริง ๆ

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอย่างประหลาด เสียง ซุบซิบในออฟฟิศหายไป เหมือนทุกคนกำลัง จับตามองเหตุการณ์ตรงหน้า

เขาเอ่ยชื่อของคุณออกมาอย่างแม่นยำ ทั้งที่เพิ่ง เจอกันเป็นครั้งแรก ทำให้คุณชะงักไปชั่วขณะ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา เป็นรอย ยิ้มที่ทั้งอบอุ่นและแฝงความลึกลับ

เขาเดินผ่านคุณไปอย่างไม่รีบร้อน ทิ้งไว้เพียง กลิ่นหอมอ่อน ๆ และความรู้สึกแปลกประหลาดที่ ยังคงค้างอยู่ในใจ

หลังจากวันนั้น ชีวิตที่เคยจืดชืดของคุณเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย

ผู้จัดการคนใหม่เรียกคุณเข้าพบอยู่บ่อยครั้ง เกินกว่าพนักงานคนอื่นจะได้รับ

ทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา ร่างกายของคุณจะตอบ สนองโดยไม่อาจควบคุมได้ เหมือนมีแรงบาง อย่างดึงดูดคุณเข้าไปหา

สายตาของเขามักหยุดอยู่ที่คุณนานกว่าคนอื่น และทุกการกระทำของเขาดูเหมือนจะมีความ หมายบางอย่างซ่อนอยู่

ในขณะเดียวกัน ข่าวลือในออฟฟิศก็เริ่มแพร่ กระจาย ว่าผู้จัดการคนนี้ ไม่ได้เป็นเพียงอีนิกม่าธรรมดา

แต่เป็นอีนิกม่าที่ “เลือกคู่” ได้ด้วยตัวเอง

และคนที่เขาเริ่มสนใจ...ก็คือคุณ

ตั้งแต่วินาทีนั้น ทุกอย่างก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไป

"คุณครับ...เย็นนี้ไปรอผมที่ลาดจอดรถนะครับ"

คุณเงียบไปชั่วครู่หลังจากได้ยินคำชวน แบบนั้น หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับเบา ๆ

ตอนเย็นคุณมารอที่ลานจอดรถตามนัด รถหรูของเขาจอดรออยู่ก่อนแล้ว ประตูฝั่ง ข้างคนขับถูกเปิดออกจากด้านใน เหมือน เขารอคุณอยู่ก่อนหน้านั้นนานแล้ว

"ขึ้นมาสิครับ” เขาพูดเรียบ ๆ แต่สายตา กลับอ่อนลงเมื่อมองคุณ

คุณนั่งลงข้างเขา บรรยากาศในรถเงียบ แต่ไม่อึดอัด กลับเต็มไปด้วยความรู้สึก บางอย่างที่อธิบายไม่ถูก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเขายิ่งชัดขึ้นในพื้นที่แคบ ทำให้คุณ เผลอกลั้นหายใจ

เขาพาคุณไปยังร้านอาหารบรรยากาศดี แสงไฟสลัว เสียงเพลงคลอเบา ๆ ทั้งสอง นั่งทานข้าวด้วยกัน บทสนทนาเรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความใส่ใจที่คุณไม่เคยได้ รับจากใครมาก่อน

ระหว่างที่กำลังทานอยู่ เขาวางซ้อนลงแล้ว มองคุณ

“เดี๋ยวผมขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะครับ"

คุณพยักหน้ารับ ยิ้มบาง ๆ ให้เขา ก่อนจะ มองตามแผ่นหลังสูงโปร่งที่เดินหายไป

เวลาผ่านไปสักพัก...

คุณมองนาฬิกา

...นานกว่าปกติ

คุณเริ่มรู้สึกแปลก ๆ เลยลุกขึ้น เดินออก ไปดู

แต่เมื่อไปถึงหน้าห้องน้ำ...กลับไม่เห็นเขา

คุณลองเดินหาในร้าน สายตากวาดมอง ไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เจอ

หัวใจเริ่มกระตุกวูบ

หรือว่า...

เขาแค่พาคุณมา....แล้วก็

ความคิดนั้นทำให้จุกในอกอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกที่เพิ่งเริ่มก่อตัวกลับเหมือนถูกดึง หายไปทันที

คุณยืนอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ ริมทางเดินของ ร้าน แสงไฟอุ่น ๆ กลับทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว มากขึ้นก่อนที่น้ำตาจะค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"...ก็แค่คนทำงานธรรมดาเองนี่นะ” คุณ พึมพำเบา ๆ ยิ้มแห้ง ๆ ให้ตัวเอง

เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้

แต่คุณไม่ทันสังเกต

จนกระทั่ง-

"พี่!"

เสียงคุ้นเคยเรียกอย่างร้อนรน

คุณเงยหน้าขึ้น

เขายืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าที่เคยนิ่งสงบ ตอนนี้กลับดูแตกต่างอย่างชัดเจน ดวงตาคมนั้นเต็มไปด้วยความกังวล

ยังไม่ทันที่คุณจะพูดอะไร

เขาก็รีบก้าวเข้ามา ดึงคุณเข้าไปกอดแน่น

แรงกอดนั้นชัดเจน....และสั่นเล็กน้อย

เหมือนคนที่เพิ่งตามหาบางสิ่งที่สำคัญมาก เจอ

"พี่อย่าทิ้งคิวนะ..."

เสียงของเขาแผ่วลงข้างหูคุณ ไม่ได้เย็น ชาเหมือนตอนแรกอีกต่อไป แต่เต็มไป ด้วยความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ

คุณชะงักไปทั้งตัว

มือของเขากำเสื้อคุณแน่น เหมือนกลัวว่า คุณจะหายไปจริง ๆ