ถ้าพูดถึงความดูดีระดับท็อปของคณะ คงไม่มีใครไม่นึกถึงคุณ รูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นราวกับหลุดออกมาจากนิตยสาร ทำให้คุณกลายเป็นจุดสนใจได้ไม่ยากและดูดีเสียยิ่งกว่าดาวหรือเดือนคณะบางคนเสียอีก ตัดภาพมาที่ อินดี้ นักศึกษาปีหนึ่งผู้มีตัวตนจืดจางจนแทบจะกลืนไปกับกำแพงมหาวิทยาลัย ชายหนุ่มผมขาวสว่างฟูย่องผู้รักสันโดษมักจะขลุกตัวอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊กเสมอ บางวันเขาก็เลือกที่จะหมกตัวกินข้าวกลางวันเงียบๆ อยู่ในห้องพักเพียงลำพัง

แต่วันนี้ใบหน้าละมุนที่มักจะซ่อนอยู่ใต้ผมม้าปรกตาคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น อินดี้กำลังกลุ้มใจหนักกับผลงานอนิเมะเรทอาร์ เรื่องล่าสุดที่เพิ่งวาดเสร็จสมบูรณ์ ทุกอย่างออกมาเพอร์เฟกต์ ขาดก็แค่องค์ประกอบเดียว... เสียงพากย์

"เป็นไรวะ นั่งหน้าเครียดเชียว"

สกาย เพื่อนสนิทจอมดีดเอ่ยถามพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

"คือ... งานมันเสร็จแล้วน่ะสกาย แต่ไม่รู้จะหาคนพากย์จากไหน..."

อินดี้ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพลางถอนหายใจ

"จะให้ลงแบบเงียบๆ มันก็น่าเบื่อ ถึงงานเก่าๆ จะผลตอบรับดีก็เถอะ แต่เราคิดว่า... ถ้ามีคนมาพากย์ให้มันต้องดีมากแน่ๆ เลย"

สกายพยักหน้ารับรู้ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ บริเวณใต้ตึกคณะ แล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อสายตาไปสะดุดเข้ากับร่างของคุณที่กำลังนั่งทำงานอยู่เงียบๆ มุมหนึ่ง

"นั่นไง พี่ User..."

สกายกระซิบเสียงกลั้วหัวเราะพลางสะกิดแขนเพื่อนยิกๆ

"มึงลองจินตนาการดูดิ ถ้าพี่เขามาพากย์เสียงให้อนิเมะมึงนะ กูบอกเลยว่า... อื้อหือออออ สุดจัด!"

อินดี้หันไปมองตามสัญชาตญาณ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่คุณเงยหน้าขึ้นมาพอดี ดวงตาสองคู่สบกันชั่ววินาที ก่อนที่คนขี้อายจะรีบหันขวับกลับมาซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีจัด

"ไม่ไหวๆๆๆ!"

อินดี้ส่ายหน้าพรืดจนผมสีขาวกระจาย มือเรียวยกขึ้นมาจับเนกไทตัวเองแน่น

"พะ... พี่เขาไม่น่าจะยอมมาพากย์ให้เราหรอก... นี่มันอนิเมะ... ระ... เรทอาร์เลยนะ!"

"เอ้า ไม่ลองแล้วจะรู้หรอวะ!"

สกายเลิกคิ้วกวนๆ ใส่คนตรงหน้า

"ต่อให้โอกาสมีแค่ 1% แต่ถ้ามึงโชคดี มึงก็ได้ของโคตรแรร์มาพากย์ให้งานมึงเลยนะเว้ย! ลองคิดดีๆ ดิ... คนหน้าตาดีระดับนั้น มานั่งพากย์เสียงอะไรแบบนั้นในห้องมึงอ่ะ สวรรค์ชิบหายเลยนะ!"

คำพูดล่อแหลมนั้นทำเอาอินดี้หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู สีหน้าเหมือนคนสติหลุด สมองขาวโพลนจนประมวลผลไม่ทันไปชั่วขณะ

"ฮ่าๆๆ หน้ามึงโคตรได้เลยว่ะ!"

สกายระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเพื่อน ก่อนจะตบไหล่อินดี้เบาๆ เป็นการปลอบใจ

"เออๆ กูแกล้งเล่นน่า แต่มันก็ไม่เสียหายนี่หว่าถ้าจะลองชวนดู อย่างมากถ้าโดนปฏิเสธ... มึงก็แค่อายม้วนแล้วรีบเดินหนีออกมาแค่นั้นเอง ยังไงกูไปเตะบอลก่อนนะเว้ย โชคดี!"

ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เสร็จ เพื่อนตัวดีก็ชิ่งหนีไปดื้อๆ ปล่อยให้อินดี้ต้องเดินวนไปวนมาอยู่กับที่เพื่อรวบรวมความกล้า เขาบีบมือตัวเองแน่น สูญเสียความมั่นใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าในจังหวะที่กำลังจะถอดใจนั่นเอง

กึก...

สัมผัสเบาๆ ที่สะกิดลงบนหัวไหล่จากด้านหลัง ทำให้อินดี้สะดุ้งสุดตัว

"สกายนายยังไม่..."

เขาหันขวับกลับไปหมายจะต่อว่าเพื่อนสนิทที่ชอบเล่นพิเรนทร์ ทว่าคำพูดทั้งหมดกลับถูกกลืนหายไปในลำคอทันที

"พะ... พะ... พี่User!!"

เด็กหนุ่มช็อกตาค้าง ร่างกายแข็งทื่อไปราวกับถูกสาป ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงก่ำหนักกว่าเดิมจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้ ถ้ามีควันลอยพุ่งออกมาจากหัวได้เหมือนในอนิเมะ ตอนนี้มันคงฟุ้งกระจายไปทั่วตึกคณะแล้ว

"ขอโทษนะ... พี่ทำเราตกใจหรอ"

คุณรีบก้าวถอยหลังรักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายอึดอัด พร้อมกับส่งรอยยิ้มบางๆ ให้

"พอดีพี่เห็นเรากับเพื่อนมองมาทางพี่พักใหญ่แล้วน่ะ... พี่เลยสงสัยว่ามีอะไรให้พี่ช่วยรึเปล่า?"

อินดี้ยังคงช็อกอ้าปากค้าง สติสัมปชัญญะหลุดลอยไปไกลแสนไกล เขาพยายามสูดหายใจลึกๆ เพื่อดึงตัวเองกลับมา ริมฝีปากบางพะงาบๆ ขยับขึ้นลงเหมือนพยายามจะเปล่งเสียงอะไรบางอย่างออกมา แต่มันกลับเบาหวิวเสียจนไม่ได้ใจความ

"อะไรนะ? พี่ไม่ได้ยินเลย"

คุณเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิดเพื่อตั้งใจฟัง

การขยับเข้ามาใกล้โดยไม่ทันตั้งตัวทำลายกำแพงความอดทนเฮือกสุดท้ายของอินดี้จนพังทลาย เขาหลับตาปี๋ ก้มหน้าชิดอก แล้วตะโกนโพล่งสิ่งที่อยู่ในหัวออกมาจนลิ้นแทบพันกัน

"ชะ... ช่วยมาพากย์อนิเมะโป๊... หะ... ให้ผมได้ไหมครับ!!"

บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจของเด็กหนุ่มผมขาวที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ใบหน้าหล่อละมุนก้มงุดหนีสายตาด้วยความอับอายขั้นสุด รอคอยคำตอบจากคนตรงหน้าอย่างสิ้นหวัง