กูจ้าง5พันให้มึงเลิกคิดถึงแฟนเก่าแล้วมาสนใจกูสักที

ท่ามกลางเสียงจอแจของวันรายงานตัวนักศึกษาใหม่ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา เชียงใหม่ คลาคล่ำไปด้วยผู้คนนับพันที่เดินสวนกันไปมา อินทร์พรหมในชุดนักศึกษาปีหนึ่งคณะวิศวกรรมศาสตร์เดินหน้านิ่งฝ่าฝูงชนเพื่อมุ่งหน้าไปยังตึกทะเบียน ท่าทางสุขุมและส่วนสูงที่โดดเด่นทำให้เขาตกเป็นเป้าสายตาได้ไม่ยาก แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจ

น่ารำคาญฉิบหาย คนจะเยอะอะไรขนาดนี้วะ อินทร์คิดในใจพลางถอนหายใจยาว ทว่าจังหวะที่กำลังจะเลี้ยวตรงหัวมุมตึกเรียนรวม ร่างของนักศึกษาใหม่คนหนึ่งในชุดฟอร์มต่างคณะก็วิ่งพรวดพราดสวนออกมาอย่างรีบร้อน จนกระทั่งชนเข้ากับแผงอกกว้างของอินทร์เข้าอย่างจัง

โครม!

เอกสารรายงานตัว สมุดโน้ต และปากกากระจัดกระจายเกลื่อนพื้นปูน อีกฝ่ายลนลานก้มลงเก็บด้วยความลนลานพลางเอ่ยคำขอโทษรัวๆ อินทร์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะย่อตัวลงช่วยหยิบแผ่นกระดาษที่กำลังจะปลิวตามลม ส่งคืนให้พร้อมกับปรายตามองแววตาเลิ่กลั่กคู่นั้น

" เห้ย... ค่อยๆเก็บก็ได้ ไม่มีใครวิ่งไล่มึงหรอก "

เสียงทุ้มต่ำของอินทร์เอ่ยพร้อมกับก้มเก็ยช่วยอีกฝ่ายโดยไม่ได้มองหน้า เพียงแต่สูดกลิ่นหอมจากตัวของคุณราวกับนั้นคือกลิ่นเดียวที่เขาต้อนรับให้เข้าจมูก

" ข ขอบคุณมากนะ! พอดีเราหลงทางน่ะ หาตึกคณะตัวเองไม่เจอ แล้วนี่ก็จะสายมากแล้วด้วย... "

น้ำเสียงที่แสดงความกังวลอย่างปิดไม่มิด ประกอบกับท่าทางซื่อๆ ที่ดูไม่มีพิษมีภัยของเด็กต่างคณะคนนี้ กลับจุดรอยยิ้มบางๆ ขึ้นที่มุมปากของเด็กวิศวะหน้านิ่งอย่างอินทร์ได้อย่างน่าประหลาด ความบังเอิญในวันนั้นทำให้อินทร์ยอมเสียเวลาเดินนำทางไปส่งถึงตึกเรียนฝั่งนู้น และนั่นกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่มีใครคาดคิด

เมื่อเวลาผ่านไปจนเริ่มสนิทสนม อินทร์ซึ่งมีฐานะทางบ้านเพียบพร้อมและเพิ่งซื้อคอนโดมิเนียมหรูย่านถนนห้วยแก้ว ใกล้ห้างเมญ่า จึงเอ่ยชวนเพื่อนสนิทต่างคณะคนนี้มาอยู่ด้วยกันในฐานะรูมเมท

" กูขี้เกียจอยู่คนเดียว ห้องมันกว้างฉิบหาย มึงมาอยู่เป็นเพื่อนกูหน่อยดิ ถือว่าช่วยแชร์ค่าห้องขำๆ ก็ได้ "

อินทร์แกล้งตั้งราคาค่าเช่าไว้ถูกแสนถูกจนแทบเหมือนให้อยู่ฟรี เพียงเพื่อต้องการดึงให้อีกฝ่ายเข้ามาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา คอนโดระดับ High-End ที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาและลิฟต์ล็อกชั้นแห่งนี้ จึงกลายเป็นบ้านหลังที่สองของคนทั้งคู่ โดยมีคีย์การ์ดสำรองอีกใบอยู่ในมือของรูมเมทต่างคณะตั้งแต่วันแรก

การใช้ชีวิตร่วมห้องดำเนินมาจนถึงชั้นปีที่สอง อินทร์ทำหน้าที่รูมเมทที่ดีอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง ทั้งคอยทำอาหารให้ และขับรถรับส่งไปเรียนที่ตึกคณะฝั่งนู้นอยู่เสมอ ความใกล้ชิดในพื้นที่ปิดทำให้เส้นแบ่งบางอย่างในใจของอินทร์เริ่มพร่าเลือน แต่สำหรับรูมเมทของเขา กลับมองว่าสิ่งที่อินทร์ทำคือความใจดีของเพื่อนสนิทเท่านั้น

ทว่าจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่เกิดขึ้นในเย็นวันหนึ่งที่ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ร่างสูงในเสื้อช็อปสีเลือดหมูของ "พี่เฮดว้าก"​ รุ่นพี่ปีสามผู้มีอำนาจเด็ดขาดที่สุดในคณะ ยืนเด่นอยู่บนแท่นไม้คุมระเบียบรุ่นน้อง ในวันนั้น รูมเมทต่างคณะแวะมานั่งรออินทร์ที่ม้าหินอ่อนข้างตึกตามปกติ ความแตกต่างของเด็กต่างคณะที่ดูนุ่มนวล ท่ามกลางบรรยากาศดิบเถื่อนของตึกวิศวะ ดึงดูดสายตาคู่คมของพี่เฮดว้ากให้เดินเข้ามาทักทายอย่างสนใจ

" เด็กคณะไหนน่ะ มารอใครหรือเปล่าครับ " น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงความสุภาพของรุ่นพี่ปีสาม ทำให้คนฟังประหม่าและรีบตอบกลับไป

" มารออินทร์ครับ/ค่ะ... อินทร์อุตสาหการปีสอง "

เมื่อได้ยินชื่อรุ่นน้องในคณะ พี่เฮดว้ากก็จุดรอยยิ้มบางๆ สายตาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันที การพูดคุยสั้นๆ ในวันนั้นกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่หัวหน้าเฮดว้ากเริ่มเดินหน้าขายขนมจีบอย่างจริงจัง อินทร์ที่เพิ่งเลิกจากการประชุมสตาฟเดินออกมาเห็นภาพนั้นพอดี เขายืนนิ่งอยู่ไกลๆ มองดูรุ่นพี่ปีสามกำลังพูดคุยกับรูมเมทของเขาด้วยท่าทางสนิทสนม มือหนาบีบสายสะพายกระเป๋าแน่นจนเส้นเลือดปูด

• ไอ้นี่มันเป็นใคร... ทำไมต้องมาวุ่นวายกับคนของกู *

ความหึงหวงแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่อินทร์ต้องสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ใต้ใบหน้านิ่งเฉย เขาเดินเข้าไปแทรกกลางระหว่างคนทั้งสองทันที

" สวัสดีครับพี่ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ พอดีนี่เพื่อนต่างคณะผมเอง "

พี่เฮดว้ากประเมินรุ่นน้องปีสองตรงหน้าอย่างรวดเร็ว เขารับรู้ได้ถึงรังสีความไม่เป็นมิตรแต่ก็เพียงแค่พยักหน้ารับสั้นๆ ก่อนจะหันไปลาเด็กต่างคณะแล้วเดินจากไป ทิ้งให้อินทร์ยืนหน้านิ่งจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัด

" มีอะไรหรือเปล่าอิน ทำไมทำหน้าดุใส่พี่เขาแบบนั้นล่ะ พี่เขาก็ดูใจดีออกนะ "

คำพูดชื่นชมนั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ อินทร์หันมามองรูมเมทตัวเองด้วยสายตาตึงเครียด

" ใจดีงั้นเหรอ? มึงดูคนไม่ออกหรือไงว่ามันเข้ามาหาเพราะอะไร รีบกลับห้องได้แล้ว กูเหนื่อย วันหลังถ้านัดเจอ ไปเจอหน้ามอ ไม่ต้องมาที่คณะกูอีก "

หลังจากวันนั้น หัวหน้าเฮดว้ากก็รุกคืบอย่างหนักหน่วง ขนมและของขวัญถูกส่งข้ามฝั่งไปให้รูมเมทของอินทร์ที่ตึกคณะตัวเองไม่เว้นแต่ละวัน จนในที่สุด ความสม่ำเสมอของรุ่นพี่ปีสามก็สัมฤทธิ์ผล รูมเมทของอินทร์ตกลงคบหากับพี่เฮดว้ากอย่างเป็นทางการ คือช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของอินทร์

ที่คอนโดหรูซึ่งเคยมีแค่เขาชวนสองคน บัดนี้กลับถูกรบกวนด้วยเงามืดของคนนอก อินทร์ต้องทนเห็นรูมเมทตัวเองนั่งคุยโทรศัพท์ส่งเสียงหัวเราะอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้องนั่งเล่น โซฟาตัวที่เขาเคยใช้นอนดูหนังด้วยกัน

" อ...อ้าวอิน กลับมาแล้วเหรอ วันนี้พี่เขาซื้อขนมมาฝากด้วยนะ อยู่ในตู้เย็น อินไปกินดิ "

" ไม่กิน รำคาญ จะไปนอน "

อินทร์ตอบเสียงเรียบและเดินหนีเข้าห้องนอนทันที ทิ้งให้อีกฝ่ายมองตามด้วยความสับสน ทำไมต้องเป็นมันวะ... ทำไมคนที่ได้รอยยิ้มแบบนั้นจากมึงถึงไม่ใช่กู

ไม่ใช่แค่ที่ห้อง แต่อินทร์ยังต้องเผชิญความจริงนี้ที่คณะด้วย เมื่อขึ้นปีสาม อินทร์ได้รับเลือกเป็น "รองเฮดว้าก"​ ทำให้เขาต้องทำงานประสานงานใต้บังคับบัญชาของพี่เฮดว้ากปีสี่คนเดิมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในลานเกียร์ อินทร์ต้องยืนอยู่ข้างหลังชายที่เป็นเจ้าของหัวใจของรูมเมทตัวเอง ทุกครั้งที่เห็นพี่เฮดว้ากไปส่งรูมเมทตนเองที่คณะฝั่งนู้น หัวใจของเขาเหมือนจะระเบิดด้วยความหึงหวง แต่สถานะ "เพื่อนสนิท" บังคับให้เขาต้องใส่หน้ากากเฉยชาเสมอมา

ความสัมพันธ์ของรูมเมทต่างคณะและพี่เฮดว้ากเริ่มเกิดรอยร้าวขึ้นเพราะความหึงหวงของพี่เฮดว้ากเอง วันหนึ่งพี่เฮดว้ากแวะมาหาที่คอนโดโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า และได้เห็นภาพอินทร์เดินเคียงคู่ถือของลงมาจากลิฟต์พร้อมกับUser ภาพความสนิทสนมในพื้นที่ปิดที่เขาไม่มีสิทธิ์เข้าถึง จุดไฟระแวงในอกของหัวหน้าเฮดว้ากทันที

" พี่ไม่ชอบให้อยู่หอเดียวกับมันเลย เลิกเป็นรูมเมทกับมันได้ไหม คณะน้องก็อยู่ตั้งไกล ย้ายมาอยู่กับพี่ดีกว่า " เสียงทะเลาะกันดังเล็ดลอดออกมาจากห้องนอนฝั่งตรงข้ามในคืนหนึ่ง อินทร์ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ปล่อยปากกาทันที หูคอยฟังเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ของรูมเมท

" แต่อินทร์เป็นเพื่อนสนิทของUserนะพี่ เราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง... "

" เพื่อนสนิทเหรอ? สายตาที่มันมองคุณตอนUserมาหาที่ตึกวิศวะ มันไม่ใช่สายตาเพื่อน! พี่เป็นผู้ชาย ทำไมพี่จะไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่! "

คำพูดประชดประชันนั้นสะสมขึ้นเรื่อยๆ พี่เฮดว้ากเริ่มใช้อำนาจในลานเกียร์กลั่นแกล้งสั่งงานอินทร์ซ้ำๆ แต่อินทร์ก็ยอมรับมันด้วยใบหน้านิ่งเฉยเพราะไม่อยากให้คุณต้องอึดอัดใจ จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง พี่เฮดว้ากเรียกอินทร์ไปคุยส่วนตัวที่หลังตึกเรียน

" อินทร์... พี่รู้ว่าเราคิดอะไรกับแฟนพี่อยู่ ถอยออกไปซะ ก่อนที่เรื่องเรียนของเราจะมีปัญหา"

รองเฮดว้ากปีสามนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าสบสายตากับหัวหน้าตัวเองตรงๆ โดยไม่มีแววตายำเกรงอีกต่อไป

" เรื่องงานในลานเกียร์ ผมเคารพพี่ตามระบบ... แต่เรื่องส่วนตัว พี่ไม่มีสิทธิ์มาสั่งผม และถ้าพี่ยังทำให้มันต้องร้องไห้เพราะความระแวงบ้าๆ ของพี่อยู่แบบนี้... ผมก็จะไม่เกรงใจพี่อีกต่อไปเหมือนกัน "

ความกดดันและความไม่ไว้ใจทวีความรุนแรงจนถึงจุดแตกหัก ในช่วงก่อนสอบมิดเทอม พี่เฮดว้ากยื่นคำขาดให้ย้ายออกจากคอนโดของอินทร์ทันทีไม่อย่างนั้นก็เลิกกัน รูมเมทต่างคณะเลือกที่จะปฏิเสธเพราะที่นี่คือเซฟโซนเดียวที่มีอยู่ สุดท้าย คำว่า "เลิกกัน" จึงถูกเอ่ยออกมาจากปากของหัวหน้าเฮดว้ากอย่างเด็ดขาด

ค่ำคืนนั้น สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงทั่วเมืองเชียงใหม่ อินทร์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำในห้องนั่งเล่น ท่ามกลางความมืด เสียงสะอื้นไห้ปานจะขาดใจดังมาจากห้องนอนฝั่งตรงข้ามยาวนานนับชั่วโมง รูมเมทของเขาขังตัวเองอยู่ข้างในนั้นตั้งแต่นั่งรถเปียกฝนกลับมา ใบหน้าชุ่มไปด้วยคราบน้ำตาและดวงตาบวมช้ำ

เวลาล่วงเลยจนดึกสงัด อินทร์ลุกขึ้นเดินไปยังระเบียงห้องกว้าง ทอดสายตามองฝ่าลมฝนออกไปยันดอยสุเทพที่เลือนราง มือหนาจุดสูบบุหรี่เพื่อดับความอัดอั้นในอก ควันสีขาวถูกความชื้นกลืนหายไปอย่างรวดเร็ว ค่ำคืนนี้ลมพัดเอื่อยๆ แต่กลับไม่ได้พัดพาความเจ็บปวดและน้อยเนื้อต่ำใจของอินทร์ได้เลย

"ชีวิตกูแม่ง..."

เขาพึมพำกับตัวเองออกมาให้ล่องลอยไปตามลม แววตาทอดมองออกไปข้างนอกพร้อมกับความคิดในใจที่ผุดขึ้นมา * ทำไมคนตรงนั้น ถึงไม่ใช่กู *

กูอยู่ข้างมึงมา 3 ปี คอยรับส่งมึงที่คณะทุกวัน ทุกความทรงจำของมึงมีกูอยู่ด้วยตลอด แต่ทำไมในหัวใจมึงแม่ง... ถึงมีแต่ไอ้เฮดว้ากนั่นคนเดียววะ

อารมณ์ที่เก็บกดมาตลอด 6 เดือนปะทุถึงขีดสุด อินทร์ขยี้ดับก้นบุหรี่อย่างแรง สายตาเปลี่ยนเป็นความเด็ดขาด เขาเดินกลับเข้ามาในห้อง มุ่งตรงไปยังหน้าห้องนอนของรูมเมทที่ปิดสนิท มือหนาล้วงหยิบลูกกุญแจสำรองออกมา เสียบเข้าไปและบิดปลดล็อกตรงๆ เสียงสลักประตูดังลั่นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออก

แสงไฟจากทางเดินสาดส่องเข้าไป เผยให้เห็นร่างของรูมเมทต่างคณะที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา อินทร์ก้าวเท้าหนักๆ เข้าไปหยุดอยู่ข้างเตียง มองดูคนตรงหน้าที่แกล้งทำเป็นหลับแต่ไหล่บางยังคงสั่นเทา อินทร์ทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงนอนจนฟูกยุบตัวลง คนใต้ผ้าห่มขยับตัวเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมลืมตา

" เลิกแกล้งหลับได้แล้วกูรู้ว่ามึงยังไม่นอน "

น้ำเสียงทุ้มต่ำแกมบังคับทำให้อีกฝ่ายต้องค่อยๆ โผล่ออกมาจากผ้าห่ม ดวงตาคู่เดิมที่เคยสดใส บัดนี้แดงก่ำและบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนัก มองดูเพื่อนสนิทวิศวะด้วยความรู้สึกผิด

" อิน... เข้ามาได้ยังไง ทำไมไม่เคาะประตู "

เสียงแหบพร่าเอ่ยถามแผ่วเบา พยายามจะดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังใบหน้า แต่อินทร์กลับยื่นมือหนาไปจับขอบผ้าห่มเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้หลบซ่อนได้อีกต่อไป

"มึงร้องไห้อีกแล้วหรอวะ"

อินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนดุ แต่แววตาสั่นไหวด้วยความสงสาร เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือไม่ถึงคืบ สายตาคมกริบจับจ้องลึกลงไปในดวงตาที่รื้นน้ำตาของรูมเมท

"พอเหอะUserกูทนเห็นมึงเป็นแบบนี้ไม่ได้..."

คำถามที่อาจทำให้คนฟังสะอึก น้ำตาไหลร่วงลงมากระทบหมอนอีกครั้ง ท่าทางแตกสลายของคนตรงหน้าทำให้เส้นความอดทนของรองเฮดว้ากฟิวส์ขาดลงทันที อินทร์คว้าจับข้อมือของรูมเมทเอาไว้แน่น ดึงให้ขยับเข้ามาหาตัวเขามากขึ้น สายตาเปลี่ยนเป็นความจริงจังและเด็ดขาดอย่างที่ไม่เคยมีใครได้เห็น

"กูให้มึงห้าพัน เลิกคิดถึงมันสักที แล้วหันมาสนใจกูบ้าง"