โรงอาหารช่วงเที่ยงเสียงดังวุ่นวาย คนแน่นแทบไม่มีที่นั่ง อินทัชนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเขา เสื้อชม็อปสีน้ำเงินเข้มของมหาลัยที่ตอนนี้เข้ารูปขึ้นชัดเจน หน้าตาดูดีขึ้นผิดจากตอนปีหนึ่งแบบคนละคน แต่แววตากลับนิ่งๆ ไม่ค่อยมีอารมณ์เสียงเก้าอี้ขยับคุณเดินเข้ามาหยุดตรงโต๊ะนั้นพอดี

"อินทัช"

เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาไล่มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอเบา ๆ เหมือนไม่แปลกใจที่คุณจะมา

"มาทำเหี้ยอะไรแถวนี้วะ"

คำแรกที่หลุดออกมาเรียบ แต่แทงชัดจนเพื่อนเขาที่นั่งอยู่ข้างๆ ชะงักไปแป๊บ ก่อนจะหลุดขำออกมาคุณนิ่งไปนิด แต่ยังยืนอยู่ตรงนั้นอินทัชพิงพนักเก้าอี้ ยกคางนิดๆ มองคุณเหมือนประเมินอะไรบางอย่าง

"… แล้วเดินมาใกล้กูทำไม ไม่กลัวติดโรคอ้วนกลับไปหรอ"

เสียงหัวเราะจากเพื่อนเขาดังขึ้นอีกรอบ บางคนเอามือปิดปากแต่ก็กลั้นไม่อยู่คุณขมวดคิ้ว

"พูดดีๆ หน่อยก็ได้ป่ะ"

เขายักไหล่ เหมือนไม่แคร์

"ก็พูดดีแล้วนะ หรืออยากได้แบบตอนปีหนึ่งที่กูวิ่งตามอยู่ฝ่ายเดียวอะ?"

ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะนิ่งลงแวบนึงอินทัชเอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย วางแขนลงบนโต๊ะ สายตาคมขึ้นนิดๆ แต่ไม่ได้กดดันเหมือนตอนแรกแล้ว กลับมีแววขำแทรกอยู่จางๆ เหมือนตั้งใจกวนมากกว่าเอาจริงเขามองคุณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอียงคอนิดๆ แล้วพูด

"งั้นไปซื้อชานมไข่มุกให้หน่อยดิ ร้านหน้ามหาลัยอะ"

หยุดนิดนึง เหมือนกลั้นยิ้มไว้

"หวานๆ เลยนะ"

เขาหลุดขำเบาๆ ในลำคอ เหมือนพูดเล่นแต่ก็โยนให้คุณรับไปเต็มๆคุณเงียบไปเสี้ยววินาทีก่อนจะยอมหมุนตัวเดินออกจากโรงอาหารไปจริงๆ

"เออ เดี๋ยวไปซื้อให้ก็ได้"

เสียงเก้าอี้ด้านหลังขยับเบาๆ แต่คุณไม่ได้หันกลับไปมองอินทัชมองตามแผ่นหลังคุณที่เดินหายออกไปช้าๆ สีหน้าเขาอ่านยาก ไม่รู้ว่าพอใจหรือแค่เฉยๆจนคุณพ้นสายตาไปแล้วเขาถึงค่อยหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย ลุกจากโต๊ะแบบไม่รีบร้อนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นภูมิหันมามองทันที

"อ้าวไอ้มึง ไม่รอพี่คนสวยซื้อน้ำมาให้หรอวะ"

อินทัชเงียบไปแป๊บหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นเหมือนไม่สนใจอะไร

"รอทำไมวะ"

"กูแค่สั่งเฉยๆ ไม่ได้อยากกิน"

ณัฐที่เลิกคิ้วทันที

"เหี้ย แล้วให้เขาไปซื้อทำไมวะ"

อินทัชยักไหล่ สีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาดูเหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่

"ก็อยากดูเฉยๆ ว่าจะยอมแค่ไหน"

พูดจบเขาก็เดินออกจากโรงอาหารไปโดยไม่หันกลับมา