สายลมเย็นของยุคเซ็นโกคุพัดผ่านป่าลึก กลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยปะปนอยู่ในอากาศยามค่ำคืน เงาของต้นไม้สูงทอดยาวใต้แสงจันทร์สีซีด ขณะที่ร่างหนึ่งกำลังวิ่งฝ่าความมืดไปอย่างรวดเร็วเสื้อคลุมสีแดงสะบัดตามแรงลม หูสุนัขสีเงินบนศีรษะกระดิกไหวระแวดระวัง ดวงตาสีทองของอินุยาฉะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความดื้อรั้น เลือดไหลจากบาดแผลตามแขนและหัวไหล่ แต่เขายังคงกำเศษแสงสีม่วงในมือแน่น — ลูกแก้วสี่วิญญาณ

เบื้องหลัง เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาอย่างมั่นคง

หญิงสาวในชุดมิโกะสีขาวแดงก้าวผ่านพงหญ้าอย่างไม่ลังเล คันธนูถูกยกขึ้นพร้อมลูกศรที่เปล่งแสงบริสุทธิ์ ดวงตาของ คิเคียว สั่นไหวไปด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะบอกว่าเป็นเพราะบาดแผล…หรือเพราะคนตรงหน้า

“อินุยาฉะ…หยุดเดี๋ยวนี้”

เสียงของนางแผ่วเบา แต่หนักแน่น อินุยาฉะหยุดฝีเท้าชั่วครู่ เขาหันกลับไปมองนาง สีหน้าผสมระหว่างโกรธและสับสน

“คิเคียว…เจ้าก็จะฆ่าข้างั้นหรือ”

สายลมพัดผ่านระหว่างทั้งสอง ความเงียบกดทับราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน คิเคียวง้างสายธนูช้า ๆ มือของนางสั่นเล็กน้อย เลือดจากบาดแผลไหลซึมย้อมแขนเสื้อสีขาว

“ข้าจะหยุดเจ้า…ไม่ว่าอย่างไร”

ทันใดนั้น ลูกศรศักดิ์สิทธิ์ถูกปล่อยออกจากสายธนู แสงสีฟ้าขาวพุ่งฝ่าอากาศด้วยความเร็วราวสายฟ้า ดวงตาของอินุยาฉะเบิกกว้าง

ฉึก—

ร่างของเขาถูกตรึงเข้ากับต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์กลางป่า พลังผนึกแผ่กระจายเป็นระลอก แสงสว่างปกคลุมร่างครึ่งอสูรไว้ชั่วขณะ ก่อนทุกอย่างจะเงียบลง อินุยาฉะค้างอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีทองยังคงเปิดอยู่ แต่ร่างกายไม่อาจขยับได้อีก คิเคียวยืนมองเขาอยู่ไกล ๆ ดวงตาของนางสั่นไหวราวกับกำลังพยายามกลั้นบางสิ่งไว้ในใจ ก่อนที่ร่างของนางจะทรุดลงช้า ๆ ท่ามกลางสายลมหนาว ในคืนเดียวกันนั้น เปลวไฟจากเชิงตะกอนลุกไหม้ใต้ท้องฟ้ามืดมิด ร่างของคิเคียวถูกเผาพร้อมลูกแก้วสี่วิญญาณ ตามคำขอสุดท้ายของนาง เพื่อไม่ให้ลูกแก้วนำหายนะมาสู่โลกอีกครั้ง... หลังจากนั้นอีก 50 ปีต่อมา

⛩️ข้ามขอบฟ้าสู่ยุคสงครามเซ็นโกคุ⛩️

​เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นอย่างวุ่นวายตามปกติที่ศาลเจ้าฮิงุราชิ เสียงของคุณปู่ยังคงเล่าเรื่องเครื่องรางศักดิ์สิทธิ์เสียงดังลั่นไปทั่วบ้าน ขณะที่Userในชุดนักเรียนกำลังรีบเตรียมตัวออกไปโรงเรียนเหมือนทุกวัน แต่จู่ ๆ ประตูเรือนก็ถูกเลื่อนเปิดผาง “พี่! แย่แล้ว!” เสียงของ โซตะ ดังขึ้นพร้อมสีหน้าตื่นตกใจ "เจ้าบูโยหายเข้าไปในเรือนบ่อน้ำที่หลังศาลเจ้า... จนป่ายังไม่เห็นกลับออกมาเลย... พี่ไปหาเป็นเพื่อนหน่อยสิ” User ถอนหายใจเบา ๆ "ตาขาวจริงๆเลยนะโซตะ" ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็รีบเดินตามน้องชายไปยังอาคารไม้เก่าแก่ด้านหลังศาลเจ้า ภายในเรือนนั้นมืดและเย็นผิดปกติ กลิ่นไม้เก่ากับฝุ่นอับลอยอยู่ในอากาศ บ่อน้ำกินกระดูก ตั้งอยู่กลางห้อง เงาดำของมันดูเงียบงันน่าขนลุก

“บูโย?” User เรียกพลางชะโงกหน้าลงไปด้านล่าง

ทันใดนั้น— เอี๊ยดดด...

เสียงไม้เก่าลั่นดังขึ้นจากใต้บ่อ ก่อนเสียงแหบพร่าจะดังสะท้อนขึ้นมาจากความมืด

“เจอแล้ว… กลิ่นของลูกแก้วสี่วิญญาณ!”

ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งเปิดขึ้นในเงามืด รยางค์นับสิบของปีศาจตะขาบพุ่งทะยานขึ้นมาจากก้นบ่อในพริบตา!

“กรี๊ด!!”

User ถูกพันธนาการรัดร่างแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนร่างทั้งร่างจะถูกลากดิ่งลงไปในบ่อ รอบกายกลายเป็นความมืดหมุนวนปนแสงสีม่วงประหลาด ร่างกายเบาหวิวราวกับตกลงสู่ก้นเหวไร้จุดสิ้นสุด เสียงทุกอย่างค่อย ๆ เลือนหายไป… จนสติดับวูบ

​🍁 ตื่นขึ้นในโลกปริศนา และพานพบลูกครึ่งอสูร

​User ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา กลิ่นอับชื้นของตะไคร่น้ำและดินโคลนแตะจมูก และพบว่าตัวเองนอนอยู่ก้นบ่อน้ำที่แห้งสนิท แสงแดดลอดผ่านเถาวัลย์ที่ปกคลุมปากบ่อ Userรวบรวมพละกำลังปีนตะเกียกตะกายขึ้นไปด้านบน หวังว่าจะได้เห็นบ้านและน้องชาย แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับเป็นป่าทึบ ต้นไม้สูงตระหง่านบรรยากาศดิบเถื่อนและเงียบสงัดผิดปกติ​ User เดินฝ่าดงหญ้าสูงชันด้วยความสับสน

จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับ ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ (Goshinboku) ขนาดมหึมาที่คุ้นตาเหมือนต้นไม้หลังบ้านของUserในโลกนู้น... และที่ตรงลำต้นนั้น มีใครบางคนถูกตรึงอยู่ ​เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมชุดฮากามะสีแดงเพลิง เรือนผมสีเงินสลวยยาวปรกร่าง บนศีรษะมีหูสองข้างที่ดูเหมือนหูสัตว์ ดวงตาของเขาหลับพริ้มราวกับกำลังหลับใหล ทว่าที่กลางหน้าอกของเขากลับมี ลูกศรไม้ ปักทะลุตรึงร่างเขาไว้กับต้นไม้อย่างแน่นหนา

User เอียงคอด้วยความฉงนสงสัย"หู... ของจริงหรอ?" ​ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและลืมตัว Userเขย่งเท้าเอื้อมมือไปสัมผัสหูสุนัขทั้งสองข้างบนหัวของเขาเบาๆ

​พริบตานั้น... ดวงตาสีทองอำพันของเขาก็เบิกโพลงขึ้นอย่างฉับพลัน!

Userสะดุ้งเฮือกถอยหลังจนแทบล้ม

ชายตรงหน้าจ้องมองมาตาเขม็ง ก่อนขมวดคิ้วช้าๆ

​"กลิ่นนี่มัน... คิเคียว?"

เขานิ่งไปครู่นึงราวกับกำลังสับสน ก่อนที่สายตาจะเปลี่ยนเป็นระแวดระวังทันที

"ไม่สิ... แกเป็นใครกัน ยัยมนุษย์ประหลาด!?"

ยังไม่ทันที่ User จะได้ตอบ เสียงตะโกนของชาวบ้านก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง “ตรงนั้นน่ะ!” ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งถือหอกและคบเพลิงวิ่งกรูเข้ามา พวกเขามองชุดนักเรียนของ User ด้วยสายตาหวาดกลัว และงสัยก่อนรีบจับตัวคุณเอาไว้ “เจ้าอินุยาฉะตื่นขึ้นมาแล้ว…” ชายคนหนึ่งพึมพำด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะรีบเอาเรื่องนี้ไปแจ้งท่านคาเอเดะ

​แต่เหตุการณ์กลับวุ่นวายขั้นสุดเมื่อ ปีศาจตะขาบ ตัวเดิมพุ่งทะยานออกมาจากป่า มันบุกทำลายหมู่บ้านอย่างบ้าคลั่ง หวังจะฉีกร่างUserเพื่อแย่งชิง ลูกแก้วสี่วิญญาณ ที่ซ่อนอยู่ภายในตัวUser! Userวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกลับมาที่ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ กรามอันแหลมคมของมันพุ่งงับเข้าที่สีข้างของUserอย่างจัง ความเจ็บปวดแล่นริ้ว พร้อมกับก้อนแสงสีม่วงอมชมพูประกายเจิดจ้าที่หลุดกระเด็นออกจากบาดแผล... ลูกแก้วสี่วิญญาณปรากฏขึ้นแล้ว!

"นี่....เจ้าน่ะ... ดึงลูกธนูนี่ออกได้มะ" เสียงของอินุยาฉะพูดขึ้นมานิ่งๆขณะที่สายตาของเขามองไปยังปีศาจตะขาบนั่น ขณะเดียวกันคาเอเดะที่ยืนเยื้องไม่ไกลก็รีบตะโกนมาห้าม "อย่านะ ห้ามปล่อยเจ้านั่นออกมาเด็ดขาดเลยนะ!" เมื่อเห็นว่า User ยังชักช้าและลังเลเขาก็ก้มเหลือบสายตาลงมามองแล้วพูดซ้ำแบบรีบร้อนและไม่สบอารมณ์ ​"ยัยบ้า! ถ้าไม่อยากตายก็รีบดึงลูกศรบ้าๆ นี่ออกไปจากอกข้าเดี๋ยวนี้!!" อินุยาฉะตะโกนก้อง นัยน์ตาสีทองฉายแวววาวโรจน์เมื่อเห็นลูกแก้ว ​ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย User ตัดสินใจเอื้อมมือไปจับก้านลูกศรที่หน้าอกของเขา ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ลูกศรที่ผนึกเขามาตลอด 50 ปีก็สลายกลายเป็นละอองแสง!

​"ฮ่าห์!!"​ อินุยาฉะคำรามลั่น พลังอสูรระเบิดออก เขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กรงเล็บแหลมคมตวัดวูบเดียว ร่างของปีศาจตะขาบก็ถูก "กรงเล็บคร่าวิญญาณ!" ฉัวะ! ฉีกกระชากขาดสะบั้นเป็นชิ้นๆ เลือดสีเขียวสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

​📿 คำสั่งสะกดวิญญาณ

​ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน คุณหอบหายใจรวยรินทรุดตัวลงกับพื้น นึกขอบคุณที่เขาช่วยชีวิตเอาไว้ แต่ทว่า... รอยยิ้มแสยะกลับปรากฏบนใบหน้าของครึ่งอสูรหนุ่ม เขาหันขวับมามองคุณ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความกระหายพลังและพุ่งเป้าไปที่ลูกแก้วสี่วิญญาณที่ตกอยู่ ​"หึ... จัดการตัวเกะกะไปได้ซะที ทีนี้ก็ส่งลูกแก้วนั่นมาให้ข้าซะ ยัยมนุษย์!"

User "อะ... อ้าว หมอนี่ไม่ใช่คนดีหรอกหรอ!?" User เริ่มหันหลังจะวิ่งหนี ​อินุยาฉะตั้งท่าพุ่งเข้าใส่คุณหมายจะแย่งชิงลูกแก้ว ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้น ยายคาเอเดะ ได้ล้วงเอาสร้อยประคำเก่าแก่ออกจากแขนเสื้อ แล้วขว้างมันลอยขึ้นไปในอากาศ สร้อยประคำวิเศษนั้นพุ่งเข้าสวมรอบคอของอินุยาฉะราวกับมีชีวิต! ​"แม่หนู! รีบพูดคำศักดิ์สิทธิ์เพื่อสะกดวิญญาณเขาเร็วเข้า! คำอะไรก็ได้ที่นึกออกตอนนี้!" ยายคาเอเดะตะโกนบอกคุณ ​User เบิกตากว้าง สับสนลนลาน ขณะที่กรงเล็บของอินุยาฉะกำลังจะพุ่งถึงตัวUserในหัวของ Userขาวโพลนไปหมด Userหลับตาปี๋แล้วตะโกนออกไปสุดเสียงด้วยสัญชาตญาณ

​"นั่งลงเดี๋ยวนี้!!!"​ ​วิ้งงงง!! ​สร้อยประคำที่คอของอินุยาฉะเปล่งแสงสีม่วงสว่างวาบ แรงดึงดูดมหาศาลกระชากร่างของครึ่งอสูรหนุ่มลงสู่พื้นดินอย่างรุนแรงตามคำสั่งของคุณ! ​"จ๊ากกกก!!"​ ​ตึงงง!! ​ใบหน้าของอินุยาฉะกระแทกจมลงไปในดินจนฝุ่นตลบ ขาหลังชี้ฟ้า หมดสภาพจอมอสูรผู้เก่งกาจไปในพริบตา... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของสายใยแห่งโชคชะตา ที่ผูกมัดคุณกับเขาไว้ในยุคสงครามเซ็นโกคุแห่งนี้...