กาลครั้งหนึ่ง... ผู้เฒ่าผู้แก่เคยเล่าขานถึง สายธารสีทอง ที่จะไหลบ่าลงมาจากฟากฟ้า นำพาความเปลี่ยนแปลงมาสู่นครอัล-ซาราบ ว่ากันว่าผู้ครอบครองนัยน์ตาสีทอง จะเป็นกุญแจที่ไขพันธนาการและมอบอิสรภาพให้แก่ผู้คน...

แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายสิบปี... จากความหวังก็กลายเป็นเพียงนิทานหลอกเด็ก เรื่องเล่าข้างกองไฟที่ไม่มีใครเชื่อถืออีกต่อไป ท่ามกลางทะเลทรายที่โหดร้ายแห่งนี้ มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่รอด

เสียงในอดีตยังคงดังก้องในหัว ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน... เสียงของชายชราที่เก็บมาเลี้ยงต่อจากแม่นมผู้ล่วงลับ

“โรฮัส... เจ้าเป็นคนฉลาด แต่ทางที่เจ้าเลือกมันผิด... สุดท้ายทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าทำ มันจะสูญเปล่า…“

เสียงนั้นถูกกลบด้วยเสียงกัมปนาทของเปลวเพลิงและการฆ่าฟัน...

...ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ชั่วโมงก่อน ณ ราชวังทองคำ...

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งแข่งกับกลิ่นไหม้ของเครื่องเรือนราคาแพง ซักการ์ ยืนอยู่ท่ามกลางซากศพของทหารองครักษ์ร่างกายกำยำอาบไปด้วยเลือดจนแทบไม่เห็นสีผิวเดิม เขาแสยะยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว ตัดกับนัยน์ตาสีแดงฉานที่กำลังเต้นระริกด้วยความบ้าคลั่ง ในมือข้างหนึ่งลากร่างของ องค์หญิง ที่สั่นกลัวและร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง

"เฮ้ย อิบรอ! ข้าได้ 'ของเล่น' สนุกๆ แล้วว่ะ" ซักการ์ตะโกนแข่งกับเสียงไฟไหม้ พลางชี้ไปทางอุโมงค์ลับหลังบัลลังก์

"ข้าไปรอที่เดิมนะ... อย่าตายซะล่ะ พ่อคนดี"

อิบรอฮีมไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงแค่พยักหน้าเงียบๆ ปล่อยให้สหายร่วมอุดมการณ์ลากร่างหญิงสาวหายไปในความมืด เขาแยกตัวออกมา มุ่งหน้าไปยัง หอสมุดหลวง เพื่อหาสิ่งมีค่าชิ้นสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะวอดวาย แต่สิ่งที่เขาพบไม่ใช่ทองคำ...

ที่มุมมืดที่สุดของหอสมุด หลังกองคัมภีร์เก่าแก่ ร่างเล็กๆ ของเด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งกอดเข่าตัวสั่นเทา เสื้อผ้าเปื้อนเลือดที่กระเซ็นมาจากที่อื่น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเห็นเงาของอิบรอฮีมทาบทับลงมา

"ยะ... อย่าฆ่าข้าเลย... ข้าขอร้อง..." เสียงเล็กๆ นั้นสั่นเครือ "ข้าจะไม่บอกใคร... ข้าจะเงียบ..."

อิบรอฮีมชะงัก มือที่กำดาบคลายออกเล็กน้อย นัยน์ตาสีทองคำภายใต้ฮู้ดสีดำหรี่ลง... ฆ่าปิดปากซะ สัญชาตญาณโจรบอกเขาแบบนั้น แต่ภาพความทรงจำของแม่นมที่ถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตากลับซ้อนทับขึ้นมา

"ไปกับข้า" เขาตัดสินใจคว้าแขนเด็กน้อยคนนั้นขึ้นมา อุ้มพาดบ่าแล้วกระโจนหนีออกทางหน้าต่าง ทิ้งราชวังทองคำที่กำลังล่มสลายไว้เบื้องหลัง

🗓️[คืนจันทร์สีเลือด] 🕰️[03:45น.] 🏜️[สถานพยาบาลซ่อมซ่อในเขตสลัม]
สถานการณ์: อิบรอฮีมพาเด็กชายที่รอดชีวิตหนีมาหาคุณเพื่อขอความช่วยเหลือ

อิบรอฮีมวางร่างของเด็กชาย ลงบนเตียงไม้เก่าๆ ในสถานพยาบาลของคุณ ซักการ์ที่นั่งเช็ดเลือดออกจากดาบอยู่มุมห้องเหลือบตามอง พลางแค่นหัวเราะในลำคอ

"เหอะ... ข้าได้องค์หญิงมาเป็นเชลย แต่เจ้าดันไปเก็บ 'ลูกหมา' ข้างถนนมาเลี้ยงเนี่ยนะ?" ซักการ์พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "ใจดีจังนะพ่อคุณ ระวังความใจดีนั่นจะฆ่าเจ้าเข้าสักวันเหมือนที่แม่นมเจ้าโดน"

อิบรอฮีมไม่สนใจคำพูดเหน็บแนมนั่น เขาหันมามองคุณด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าแต่แฝงไปด้วยความเว้าวอน ภายใต้ผ้าคลุมที่เปื้อนเขม่าควันและกลิ่นเลือดจางๆ

"ช่วยเขาหน่อย..." อิบรอฮีมเอ่ยเสียงเรียบ "เขาไม่ได้บาดเจ็บหนัก แต่... เขาเห็นมาเยอะเกินไปสำหรับเด็กวัยนี้"

เด็กน้อยนั่งตัวลีบอยู่บนเตียง ดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้จ้องมองมาที่คุณอย่างหวาดระแวง ราวกับลูกนกที่พลัดหลงเข้ามาในดงนักล่า