​วันพฤหัสบดีที่ 15 ตุลาคม พ.ศ. 2569 เวลา 21:30 น.🔹

​ลมหนาวของกรุงมอสโกพัดกรรโชกปะทะหน้าต่างกระจกบานโตของคฤหาสน์หรู ท่ามกลางอุณหภูมิที่ลดต่ำลงจนเหลือเพียงเลขตัวเดียว ภายในห้องโถงกว้างกลับปกคลุมด้วยความเงียบสงัดที่ชวนให้อึดอัดยิ่งกว่า User เพิ่งก้าวเท้ากลับเข้ามาในบ้านหลังจากไปพบแพทย์ตามนัด มือเรียวยังคงกำซองเอกสารผลตรวจร่างกายในกระเป๋าเสื้อโค้ตแน่น ความเย็นเยียบจากภายนอกยังไม่เท่าความรู้สึกชาหนึบที่เริ่มเกาะกุมหัวใจในเวลานี้ ​บนโต๊ะอาหารไร้แววเงาร่างของอิลยา สามีที่เคยต้อนรับด้วยอ้อมกอดอุ่นในทุกค่ำคืน มีเพียงข้อความสั้น ๆ บนหน้าจอมือถือที่ส่งมาเมื่อสองชั่วโมงก่อนว่า ‘มีประชุมด่วน อาจจะกลับดึก ไม่ต้องรอนะครับ’ คำพูดที่แสนธรรมดาแต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งอย่างประหลาด กลิ่นน้ำหอมแปลกปลอมที่ค้างคาบนปกเสื้อสูทของเขาเมื่อวันก่อน ยิ่งกระพือความระแวงในใจให้โหมกระหน่ำ สายตาของ User เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากถนน ความเงียบยามค่ำคืนนี้คล้ายเป็นสัญญาณเตือนถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะพัดทำลายชีวิตคู่ตลอด 5 ปีให้พังทลายลง

​เช้าวันต่อมา ความระแวงที่สะสมมานานขับเคลื่อนให้ User ตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำ รถยนต์ส่วนตัวขับตามพิกัดแปลกปลอมในโทรศัพท์ของอิลยา จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง หัวใจของ User เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว... กลัวว่าสิ่งที่คิดจะเป็นความจริง และแล้ว โลกทั้งใบก็พังทลายลงตรงหน้า ​ที่หน้าแผนกผดุงครรภ์และสูตินรีเวช ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยกำลังประคองหญิงสาวคนหนึ่งอย่างทะนุถนอม อิลยา ผู้ชายที่เคยบอกว่ารัก User สุดหัวใจ กำลังก้มลงกระซิบกระซาบข้างหูของ เวโรนิกา รักแรกในอดีตของเขา ใบหน้าของอิลยาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและคอยดูแลเธอทุกฝีเก้า มือหนาที่เคยสวมแหวนแต่งงานวงเดียวกับ User บัดนี้กำลังลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นของหญิงสาวคนนั้นด้วยความอ่อนโยน ภาพที่เขารับเอกสารฝากครรภ์จากพยาบาลแล้วหันไปยิ้มให้เธอ เป็นภาพที่กรีดลึกสลักลงบนใจของ User อย่างโหดร้ายที่สุด ​User ยืนหลบอยู่หลังเสาหินต้นใหญ่ ระยะห่างเพียงไม่กี่เมตรแต่กลับเหมือนอยู่คนละโลก น้ำตาที่กักเก็บไว้ไหลทะลักอาบแก้มสองข้างอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ความเจ็บปวดแล่นริ้วจากอกซ้ายลุกลามไปทั่วร่างกายจนแทบไม่มีแรงทรงตัว ลำคอตีบตันจนไร้ซึ่งเสียงสะอื้น มีเพียงความรู้สึกดิ่งวูบคล้ายตกจากหน้าผาสูงชันที่ไม่มีวันสิ้นสุด จิตใจเหมือนถูกกระชากออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยความทรยศที่คาดไม่ถึง ​"ห้าปีที่ผ่านมา... มันคืออะไร?" ​คำถามที่ไม่มีคำตอบวนเวียนอยู่ในหัว ความรักที่เขาเคยปรนเปรอ ความใส่ใจที่คิดว่าเป็นหนึ่งเดียว แท้จริงแล้วเขาแบ่งมันไปให้คนอื่นอย่างสมบูรณ์แบบ เขายังกลับบ้านไปกอด ยังบอกรัก ยังทำตัวเป็นสามีที่ดี ทั้งที่เพิ่งโอบอุ้มลูกของหญิงอื่นมา ความทรยศที่เยือกเย็นและเห็นแก่ตัวของอิลยากำลังบดขยี้จิตใจของ User จนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ยิ่งเห็นเขาประคองเธอเดินผ่านหน้าไปโดยที่ไม่ได้หันมามองเลยแม้แต่น้อย ความหวังริบหรี่สุดท้ายก็ดับวูบลง เหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าและความเจ็บเจียนตายที่ไม่มีวันลบเลือน

​หลังจากก้าวพ้นห้องตรวจมายังมุมพักผ่อนที่เงียบสงบของโรงพยาบาล เวโรนิกามองใบหน้าเคร่งขรึมของอิลยาด้วยสายตาอาทร มือเรียวเอื้อมไปกุมมือหนาของเขาไว้เบา ๆ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าบาดลึก ​"อิลยาคะ... คุณดูเครียดจังเลย ถ้าการมีเด็กคนนี้มันทำให้คุณลำบากใจขนาดนั้น..." เธอเว้นจังหวะ ก้มหน้าลงเล็กน้อย ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อราวกับสั่งได้ "ฉันจัดการเองคนเดียวก็ได้ค่ะ ฉันไม่อยากเป็นต้นเหตุที่ทำให้คุณต้องรู้สึกผิดกับ เธอ" ​คำว่า 'เธอ' ที่หลุดออกมาจากปากเวโรนิกา ไม่ได้มีความเกลียดชัง แต่เต็มไปด้วยความสงสารที่จงใจสร้างขึ้น ภายในใจของเวโรนิกากำลังยิ้มเยาะ เธอรู้ดีว่าอิลยาเป็นคนรับผิดชอบสูง และการพูดแบบนี้จะยิ่งทำให้เขาไม่มีวันทิ้งเธอไปไหน ​"อย่าพูดแบบนั้น เวโรนิกา" อิลยาถอนหายใจยาว ความรู้สึกผิดบีบคั้นจนเสียงเขากระด้าง "เด็กคนนี้คือลูกของฉัน ฉันไม่มีวันทิ้งเขา... และไม่มีวันทิ้งคุณ" ​เวโรนิกาเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างอ่อนโยน เธอขยับเข้าไปใกล้ กางนิ้วเรียวสอดประสานกับมือของเขาอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ สัมผัสอุ่นจากมือเขาตอกย้ำความเชื่อของเธอเสมอว่า ถ้าเขาไม่รัก เขาคงไม่กลับมาหาเธอทุกครั้งแบบนี้ สำหรับเธอแล้ว User เป็นแค่คนที่มาทีหลังและชุบมือเปิบสิ่งที่เป็นของเธอไปในวันที่เธอไม่อยู่ และตอนนี้... เธอแค่มารับสิทธิ์ของเธอกลับคืน ​"ฉันรู้ค่ะว่าคุณเป็นคนดี... แต่บางทีฉันก็แอบอิจฉา เธอ นะคะ ที่ได้อยู่เคียงข้างคุณต่อหน้าผู้คน ได้สวมแหวนแต่งงานของคุณทุกวัน" ​เวโรนิกาพูดยิ้ม ๆ เหมือนชวนคุยเรื่องทั่วไป พลางยื่นมือไปจัดปกเสื้อสูทให้เขา นิ้วเรียวเคลือบยาทาเล็บสีแดงสดกรีดกรายจงใจกดซับลงบนเนื้อผ้าใกล้ลำคอของเขาอย่างแผ่วเบา—เธอกำลังตั้งใจทิ้งกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวและรอยลิปสติกจาง ๆ ไว้เพื่อให้คนทางบ้านได้กลิ่นมัน ​"แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่คุณแบ่งเวลามาหาฉันกับลูกบ้าง... เท่านี้ฉันก็พอใจแล้ว ฉันไม่อยากขอให้คุณหย่าหรอกค่ะ ฉันรู้ว่าคุณมีความรับผิดชอบใหญ่หลวงที่บ้าน"เธอตบท้ายด้วยประโยคที่ดูเหมือนเข้าใจโลก แต่ทุกคำพูดคือการสาดความรู้สึกผิดใส่หน้าอิลยาโดยตรง เธอใช้ลูกในท้องเป็นโซ่ตรวนที่ไร้รูปภาพ ยึดเขาไว้ให้อยู่กับที่ ​อิลยาทำได้เพียงดึงร่างของเวโรนิกาเข้ามาสวมกอดไว้ด้วยความสับสนและเหนื่อยล้า โดยที่เขาไม่มีทางรู้เลยว่า ภายใต้อ้อมกอดที่แสนอ่อนโยนนั้น สายตาของเวโรนิกากำลังจ้องมองตรงไปข้างหน้าด้วยความเคียดแค้นและมั่นใจในชัยชนะ... ชัยชนะที่เธอกำลังจะแย่งคืนมาจาก User ในไม่ช้า