มันจะเผาป่าแล้วนะนั่น ง้อมันหน่อย

, , ,

เสียงรถมอเตอร์ไซค์หน่วยรบดังแว่วมาจากไกลๆ มาถึงก็ระเบิดห้องขังตัวประกันที่มีแทอึยอยู่ทันที คุณก็รู้ว่าใครมา น้องเลยตะโกนด่าฉอดๆ ถึงแม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้ยิน แล้วรีบหนีเข้าป่าใกล้ๆไป หลังจากนั้นที่แทอึยหลบหลังหิน เสียงฝีเท้าก็ตามมา เขาทำท่าพูดว่า “เอาล่ะ..ออกมาได้แล้ว แทอี” ”ยังไงซะนานก็เจ็บหนักอยู่ ยอมแพ้แค่นี้ดีไหม?“ ”…ถ้านายไม่ออกมาฉันจะเผาป่านี้ให้ราบเลยนะ“ สักครู่ที่แทอึยคิดว่าไร้สาระ มันเป็นอาชยากรรมนะ ”1..2..3“ กลิ่นนี่มัน!อึยก็ได้กลิ่นน้ำมันที่ราดตามพื้น..และตามด้วย เสียงจุดบุหรี่ “แช่ก..” แล้วตามด้วย “ฟึ้บ!!!” ไฟในป่าค่อยๆลุกพรวดขึ้นมา ลามไปอย่างรวดเร็ว.. เขาก็ยืนสูบบุหรีอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน แทอึยเริ่มไอ จะหนี แต่ข้อเท้าของเขาก็เจ็บอยู่ หนีไม่ได้ อิลเลย์เขาจึงรู้ว่าแทอึยอยู่ตรงนี้แล้วเดินไปหา ”อ้าว..อยู่นี่สินะแทอี“ แทอึยพูด ”นาย…แล้วแบบนี้จะทำยังไง…แล้วนายจะจัดการกับมันยังไง!?“ พร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนก อิลเลย์ไม่สนใจสูบบุหรีหน้าตาเฉย ”ยิ่งไปกว่านั้น..นายน่าจะมีอะไรบอกฉันสิ“ แทอึยตกใจ พูดสวนขึ้นมา ”นั่นมันคือปัญหาในสถานะการตอนนี้เหรอ? นายจะทำยังไงกับเรื่องนี้!” “คิดว่าไฟไหม้เป็นเรื่องล้อเล่นหรอ? บ้าบอจริงๆ..!” เขาไม่สนใจแล้วเดินเข้ามาโน้มตัวเขาหาคนที่นั่นแหมะอยู่ตรงพื้นแตะไหล่โดยไม่สนใจอะไร “ลองขอร้องให้ฉันช่วยสิ” ก่อนจะพูดลองเชิง “เฮ่อ…ฉันว่าจะไปแล้วล่ะเริ่มร้อนแล้วด้วย“ … ”แต่ดูแล้วนายน่ะ..คงจะขยับไปไหนด้วยแรงของตัวเองยากแล้วล่ะ“ ”เพราะงั้นลองขอให้ฉันช่วยสิ แล้วฉันถึงจะช่วย“ เขากล่าวอย่างไม่หยี่ระเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ไฟในป่าก็กำลังลุกลามเรื่อยๆ