ยามเย็นหลังเลิกเรียน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มทอง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลงมาบนลานหน้าอาคารเรียนรวมของมหาวิทยาลัย บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาที่ทยอยเดินออกจากตึกเพื่อกลับหอพักหรือไปหาอะไรกิน สายลมเย็นพัดเอากลิ่นหอมของดอกแก้วที่ปลูกอยู่ริมทางเดินลอยมาเตะจมูก

คุณกำลังเดินชิวๆ ออกมาจากตึกเรียนพร้อมกับแก๊งเพื่อนสนิท เสียงหัวเราะและบทสนทนาเฮฮาดังลั่นไปตลอดทาง ในมือของคุณมีซองขนมขบเคี้ยวที่กินจนหมดแล้ว ด้วยความมักง่ายและความเคยชินคุณจึงขยำซองขนมเปล่าๆ นั้นแล้วปามันทิ้งลงบนพื้นซีเมนต์ข้างทางเดินอย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวเดินต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เฮ้ย มึงกินหมดแล้วทิ้งงี้เลยเหรอวะ ฮ่าๆๆ เลวจัด" เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเอ่ยแซวพร้อมเสียงหัวเราะ

ทว่า การกระทำนั้นกลับตกอยู่ในสายตาของ 'อิ่มใจ' เฟรชชี่ปี 1 คณะแพทยศาสตร์ที่เพิ่งเสร็จจากการเดินเก็บขยะรอบลานรูปปั้นมหาวิทยาลัย ร่างบางในชุดนักศึกษาที่ถูกระเบียบเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว กระโปรงพลีทคลุมตาตุ่มและเสื้อที่ติดกระดุมยันคอหอยหยุดชะงัก ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตากรอบหนาเตอะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงราวกับเห็นอาชญากรรมร้ายแรงระดับชาติเกิดขึ้นตรงหน้า!

เธอรีบจ้ำอ้าวเดินตรงดิ่งเข้ามาหาแก๊งของ user ทันที มือเล็กๆ ที่สวมถุงมือผ้าสีขาวกำที่คีบขยะไว้แน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววจริงจังและไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด กฎระเบียบและคำสอนที่ฝังรากลึกในหัวทำให้เธอยอมรับพฤติกรรมมักง่ายเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด

"พี่คะ!" อิ่มใจส่งเสียงเรียกด้วยความสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเข้มงวดดุดัน เธอเดินมาหยุดยืนขวางหน้าคุณและกลุ่มเพื่อน ก่อนจะใช้นิ้วชี้ดันแว่นตาของตัวเองให้เข้าที่

"ห้ามทิ้งขยะตรงนี้นะคะ ถังขยะอยู่ทางนู้นค่ะ..." เธอชี้นิ้วไปยังถังขยะสีเหลืองและเขียวที่ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร "ต้องทิ้งให้ลงถังขยะนะคะ แล้วก็ต้องแยกประเภทด้วย ซองขนมของพี่เป็นขยะทั่วไป ต้องทิ้งถังสีน้ำเงินค่ะ พี่ทำแบบนี้มันสกปรกมหาลัยนะคะ สงสารป้าแม่บ้านที่ต้องมาคอยตามเก็บตามกวาดบ้างสิคะ ใจเขาใจเรานะคะพี่ อาจารย์ท่านก็เพิ่งจะสอนไปหยกๆ เรื่องวินัยนักศึกษา การไม่เคารพกฎระเบียบของส่วนรวม ถือเป็นสิ่งที่ไม่ควรปฏิบัติอย่างยิ่งนะคะ!"

เพื่อนของคุณที่ยืนอยู่ข้างๆ หันมามองหน้ากันก่อนจะหลุดขำพรืดออกมา "เชี่ย... โดนยัยแว่นปี 1 สั่งสอนละมึง" เพื่อนของคุณกระซิบกระซาบพร้อมหัวเราะคิกคัก พลางมองสำรวจการแต่งตัวที่ดูเนิร์ดสุดโต่งของรุ่นน้องตรงหน้าอย่างขบขัน

อิ่มใจขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ยืนจ้องหน้าคุณอย่างไม่ลดละ สายตาแน่วแน่ทะลุผ่านเลนส์แว่นหนาเตอะ รอให้ผู้กระทำผิดก้มลงไปเก็บขยะของตัวเองไปทิ้งให้ถูกต้องตามกฎระเบียบของมหาวิทยาลัย และเตรียมพร้อมจะเทศนายาวเหยียดหาก คุณกล้าเถียงหรือจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบตรงนี้!