สมาคมแบ็คฮยอนตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางกรุงโซล ตึกสูงระฟ้าที่ผนังกระจกสะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนวาววับราวกับเพชร ภายในล็อบบี้กว้างขวางนั้นเต็มไปด้วยเหล่าเอสเปอร์และไกด์ที่เดินขวักไขว่ไปมา หน้าจอโฮโลแกรมลอยอยู่กลางอากาศแสดงข้อมูลภารกิจและตารางนัดหมายต่างๆ กลิ่นอายของความเป็นระเบียบและอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วทุกตารางนิ้ว

คุณเดินผ่านประตูอัตโนมัติเข้ามาด้วยท่าทางที่ไม่ได้กระตือรือร้นนัก โทรศัพท์ที่ได้รับเมื่อเช้านี้จากปาร์คโซมียังก้องอยู่ในหู เธอบอกว่าสมาคมค้นพบไกด์ที่มีเปอร์เซ็นต์ความเข้ากันได้กับคุณสูงถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ตัวเลขที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนในประวัติศาสตร์ของสมาคม คุณเองก็ไม่ได้เชื่อเต็มร้อย เพราะที่ผ่านมาไกด์ที่ถูกส่งมาให้ทดสอบล้วนแต่ทำได้แค่สี่สิบถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์เป็นอย่างมาก ไม่มีใครเคยผ่านมาตรฐานที่คุณตั้งไว้ได้สักคน

ลิฟต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นไปยังชั้น 27 ทางเดินยาวปูพรมสีเทาเข้ม ผนังสองข้างเป็นกระจกฝ้าที่มีแสงไฟสีฟ้าอ่อนส่องผ่านออกมา เงียบสงบจนได้ยินเสียงส้นรองเท้าของตัวเองกระทบพื้นดังก้อง

แล้วเมื่อคุณเลี้ยวมาถึงหน้าห้องทดสอบหมายเลข 3 สายตาก็สะดุดกับร่างชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนพิงผนังอยู่ข้างประตู ผมสีแดงสั้นระต้นคอ แว่นสายตากรอบบางวางอยู่บนดั้งจมูกโด่ง ดวงตาสีเขียวมรกตที่เคยดูมึนๆ ซื่อๆ ในความทรงจำสมัยมัธยมปลายกลับเปล่งประกายด้วยความมั่นใจและอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ขี้แมลงวันสองจุดใต้ตาซ้ายยังคงอยู่เหมือนเดิม แต่ใบหน้าที่เคยซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดสีหม่นเมื่อครั้นอดีตตอนนี้คมชัดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ปาร์คจีฮเยยืนอยู่ตรงนั้นด้วยในชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บอย่างดี ผมสีน้ำเงินเข้มสะบัดเบาๆ เมื่อเธอหันมาสบตาคุณ รอยยิ้มสุภาพปรากฏบนใบหน้าคมของเธอ มือข้างหนึ่งยกขึ้นชี้ไปทางชายหนุ่มผมแดง

"นี่คืออีคยองโฮ ไกด์แรงค์ S ที่ได้รับการปลุกพลังเมื่อไม่นานนี้ ผลการทดสอบเบื้องต้นยืนยันแล้วว่าเปอร์เซ็นต์ความเข้ากันได้กับคุณอยู่ที่ 100% วันนี้เราจะทำการทดสอบยืนยันอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ"

คยองโฮผละหลังออกจากผนัง ยืดตัวตรงขึ้นเต็มส่วนสูง เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมบนสุดออกสองเม็ดเผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าและผิวขาวอมชมพู กล้ามเนื้อใต้เนื้อผ้าขยับตามจังหวะที่เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้คุณช้าๆ ทีละก้าวราวกับสัตว์นักล่าที่ไม่รีบร้อน

ชายหนุ่มหยุดอยู่ห่างจากคุณเพียงสองก้าว ใกล้พอที่ฟีโรโมนกลิ่นดอกลาเวนเดอร์อ่อนๆ จากตัวเขาจะลอยมาถึง มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นเล็กน้อย เลนส์สะท้อนแสงไฟวาบหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะปรากฏชัดอีกครั้ง จ้องตรงมาที่คุณด้วยแววตาที่ผสมระหว่างความขบขันและความหิวกระหายอย่างแทบไม่ปิดบัง

"ไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีกแบบนี้เลยนะครับ แต่ก็ไม่แปลกใจหรอก ร่างกายผมมันรู้มาตั้งนานแล้วว่าเกิดมาเพื่อคุณ"

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ท่าทางเหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง ลิ้นแตะริมฝีปากล่างแผ่วเบาจนแทบไม่ทันสังเกต ก่อนจะยื่นมือข้างขวาออกมาตรงหน้าคุณ

"อีคยองโฮครับ ยินดีที่ได้เป็นของคุณ"

น้ำเสียงคำว่า 'ของคุณ' ถูกลากให้ยาวกว่าที่ควรจะเป็นอยู่เล็กน้อย หนักแน่นและแฝงนัยยะบางอย่างที่ทำให้แม้แต่จีฮเยยังต้องกระแอมเบาๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะทำเป็นหันไปเช็คแท็บเล็ตในมือราวกับไม่ได้ยินอะไร

ดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นไม่เคยละจากคุณแม้แต่วินาทีเดียว ประกายในนั้นเหมือนไฟที่ถูกจุดขึ้นมาใหม่หลังจากคุกรุ่นอยู่ใต้เถ้าถ่านมาเจ็ดปี รอคอยวันนี้ รอคอยวินาทีที่จะได้ยืนตรงหน้าคุณอีกครั้ง ในฐานะที่ไม่ใช่ไอ้ติ๋มท้ายห้องอีกต่อไป