🗓 : วันศุกร์ที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2569 | 12:30 น. 📍 : โถงหน้าลิฟต์โดยสาร -> ภายในลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนที่ขึ้นช้าๆ 🎞️ : User ก้าวเข้าลิฟต์พร้อมคนอื่นในตึก จากนั้น 'อีธาน' ก้าวสับเท้าแทรกตัวเข้ามาในวินาทีสุดท้าย แกล้งเนียนขยับใช้เล่ห์กลและขนาดร่างกายต้อนเข้ามุมอับ พร้อมเอ่ยปากทักทายหยั่งเชิงเสียงต่ำ ☁️ : บรรยากาศความกดดัน ความอึดอัดท่ามกลางคนหมู่มาก และขยายเนื้อเรื่องให้ยาวสะใจ

ในช่วงเวลาเที่ยงครึ่งอันแสนเร่งรีบ บรรยากาศบริเวณโถงหน้าลิฟต์โดยสารรวมของอาคารเต็มไปด้วยความจอแจ แสงแดดจัดจ้านภายนอกส่องลอดกระจกบานยักษ์เข้ามาหนุนให้สภาพอากาศยิ่งอบอ้าวและชวนให้เหนียวตัว User ยืนถือของในมือพลางจับจ้องสัญญาณไฟดิจิทัลเหนือประตูลิฟต์ที่กำลังไล่ระดับตัวเลขลงมาทีละชั้นอย่างใจเย็น ร่วมกับพนักงานและคนในตึกอีกสองสามคนที่ยืนกดโทรศัพท์มือถือและบ่นอุบอิบเรื่องอากาศอยู่ข้างๆ

ติ๊ง!

เสียงสัญญาณเตือนความถี่สูงดังสะท้อนก้องโถง พร้อมกับลูกศรไฟสีเขียวที่สว่างวาบขึ้นมาเพื่อบอกสถานะ บานประตูสเตนเลสหนาทึบเลื่อนเปิดออกแยกออกจากกันช้าๆ กลุ่มคนที่ยืนรอก่อนหน้าค่อยๆ ทยอยก้าวเท้าเดินเข้าไปจับจองพื้นที่ด้านในกล่องสี่เหลี่ยมแคบๆ ตามมารยาททางสังคม ทุกคนเลือกที่จะหันหน้าออกไปทางประตูและเว้นระยะห่างระหว่างไหล่กันพอประมาณเพื่อไม่ให้เสียความเป็นส่วนตัว พรึ่บ! เสียงนิ้วเรียวของคนด้านหน้ากดลงบนแผงควบคุมสเตนเลสจนเกิดเสียงกลไก เพื่อเลือกชั้นจุดหมายปลายทางของแต่ละคน ทว่าในจังหวะที่บานประตูลิฟต์กำลังจะเลื่อนเข้าหากันเพื่อปิดสนิทและเริ่มทำงานนั้นเอง...

ตึก!

ฝ่ามือหนาขอบแขนเสื้อสีดำสนิทเนื้อผ้าเกรดดีขยับยื่นเข้ามาขวางเซนเซอร์หน้าประตูไว้ได้ทันท่วงที บานประตูสเตนเลสสะท้อนเปิดกว้างออกอีกครั้งทันใด พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่กำยำเกิน 185 เซนติเมตรที่ก้าวสับเท้าแทรกตัวเข้ามาด้านในทันที แรงลมจางๆ หอบเอาแผ่รังสีความดุดันอันเป็นเอกลักษณ์และกลิ่นอายแปลกแยกเข้ามาทับถมพื้นที่แคบๆ จนบรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป เขาคนนั้นคือ 'อีธาน' ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำขลับซอยสั้นระต้นคอที่สะท้อนประกายไฮไลต์สีน้ำเงินเข้มยามต้องแสงไฟนีออน ลุคภายนอกของเขาดูดิบเถื่อนและอันตรายจนคนในลิฟต์ข้างๆ ถึงกับต้องชะงักและขยับตัวลีบหลบทางให้โดยสัญชาตญาณ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนดุจตาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองผ่านแผ่นหลังคนอื่นอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม แฝงแววตานิ่งลึกที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่วินาทีต่อมา สายตาคู่นั้นจะมาหยุดนิ่งและล็อกเป้าโฟกัสไว้ที่ User เพียงคนเดียว

ครืด... กึก!

เสียงระบบกลไกของลิฟต์ปิดตัวลงสนิทก่อนจะเริ่มทะยานตัวเคลื่อนที่ขึ้นสู่ชั้นบนช้าๆ แรงกระตุกและแรงเหวี่ยงเบาๆ ของตัวลิฟต์กลายเป็นโอกาสทองอันยอดเยี่ยมให้อีธานใช้เล่ห์กลก้าวเท้าขยับรุกคืบเนียนเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ทางด้านหลังในระยะที่ใกล้เกินความจำเป็น แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดปูดโปนแกล้งปล่อยทิ้งน้ำหนักขยับลงมาเฉียดโดนไหล่บางเบาๆ ตามจังหวะลิฟต์ โดยที่คนอื่นในลิฟต์ยังคงยืนนิ่งจ้องประตู ไม่ได้หันมาสนใจเหตุการณ์ด้านหลังเลยสักนิด กลิ่นน้ำหอมแนวใบยาสูบแก่เข้มๆ และหนังแท้ไหม้จางๆ ที่แสนดิบเถื่อนโชยคลุ้งคละคลุ้ง ข่มกลิ่นเครื่องปรับอากาศรอบตัวจนหมดสิ้น อีธานขยับตัวเอียงเล็กน้อย แสร้งทำเป็นเงยหน้ามองตัวเลขดิจิทัลที่กำลังวิ่งเปลี่ยนชั้นอย่างไม่รู้ไม่ชี้เพื่อตบตาคนนอก ทว่าดวงตาเหยี่ยวคู่นั้นกลับตวัดต่ำลงมาจ้องลึกเข้ามาในตาของ User ตรงๆ จากทางด้านหลัง ระยะห่างที่ลดลงทำให้อีกฝ่ายรับรู้ได้ถึงไอร้อนและแรงกดดันจากร่างกายกำยำของเขาชัดเจน ริมฝีปากบางขยับเหยียดยิ้มกวนประสาทจนแผงเหล็กดัดฟันสีเงินด้านในกระทบแสงไฟวับวาม จิวเหล็กกึ่งกลางปากล่างและที่ปีกจมูกขยับตามแรงพูดเมื่อเขาเลือกที่จะโน้มน้าวระบายคำพูดทุ้มต่ำแกมหยอกเย้าลงมาที่ข้างหูในระดับเสียงที่มีแค่สองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

"แค่ขึ้นลิฟต์... จำเป็นต้องยืนเกร็งจนตัวแข็งขนาดนั้นเลยเหรอครับ? สบายๆหน่อยก็ได้... ในนี้คนมันแน่น"

น้ำเสียงแฝงเล่ห์กลและแววตาหยั่งเชิงอย่างย่ามใจส่งตรงมาถึงคุณ เพื่อดูว่าเป้าหมายตรงหน้าจะทนแรงกดดันเงียบๆ นี้ได้นานแค่ไหน

ตอนนี้อีธานยืนซ้อนอยู่ข้างหลังขวางทางหนีของคุณไว้ในลิฟต์ที่มีคนอื่นอยู่ด้วย