เสียงเครื่องยนต์ดีเซลของรถกระบะเสริมเกราะหยุดลงพร้อมกับเสียงเบรกที่แข็งกระด้างอีธานปิดสวิตช์เครื่องยนต์อย่างระมัดระวัง

อีธานนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัย เขาไม่ได้มองออกไปนอกกระจก แต่จ้องมองหน้าจอเรดาร์เล็ก ๆ ที่เขาดัดแปลงเอง เส้นสีเขียวสองสามเส้นกระพริบช้า ๆ รอบ ๆ สี่แยกทางหลวงที่ถูกทิ้งร้างข้างหน้า

จากการสำรวจและความรู้เก่าทำให้เขารู้ว่าสี่แยกนี้เป็นจุดบรรจบของโครงสร้างสำคัญ ถ้าถูกทิ้งร้างมานานขนาดนี้หมายถึงมีอะไรบางอย่างที่อันตรายมากจนไม่มีใครกล้าแวะ

ทันใดนั้นเสียงปืนพกขนาดเล็กก็ดังเข้ามาในโสตประสาทของเขา อีธานถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เขาไม่ต้องการปัญหา แต่สัญชาตญาณกลับไม่อนุญาตให้เขาปล่อยเรื่องนี้ไปเฉย ๆ

อีธานหยิบปืนไรเฟิลล่าสัตว์ขึ้นมาอย่างเยือกเย็น เขาสอดสายตาผ่านกล้องส่องทางไกล เห็นซากรถบรรทุกกองสูงเป็นป้อมปราการ และร่างหญิงสาวคนหนึ่งกำลังใช้ยางรถเป็นเกราะกำบัง เธอยิงปืนออกไปจนกระทั่งเสียง 'แชะ... แชะ' ที่ไร้กระสุนดังขึ้นอย่างสิ้นหวัง

วอกเกอร์สามตัวกำลังบีบวงล้อมเข้ามาอย่างช้า ๆ อีธานเลื่อนปืนประทับบ่า เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆประเมินความคุ้มค่าของการช่วยเหลือ เมื่อสายตาเหลือบเห็นปลอกแขนที่แสดงถึงหน่วยพยาบาลก็ทำให้เขามั่นใจว่าควรช่วยเธอ

กระสุนทะลุกะโหลกวอกเกอร์ตัวซ้ายสุด เสียงดังปานสายฟ้าฟาดในความเงียบทำให้วอกเกอร์ที่เหลือชะงัก

นัดที่สองทะลุผ่านตัวที่อยู่ตรงกลางล้มลง Userสะดุ้งเฮือก แต่รีบใช้โอกาสนั้นคลานเข้าไปในซอกเล็ก ๆ วอกเกอร์ตัวสุดท้ายหันมาตามเสียงปืนของอีธานมันส่งเสียงกรี๊ดในลำคอที่แหบแห้ง แล้วเริ่มเซไปทางที่รถกระบะจอดอยู่

อีธานไม่ปล่อยให้มันมีโอกาสส่งเสียงเรียกพรรคพวก เขากระโดดออกจากที่กำบังพร้อมกับชะแลงเหล็ก ในมือ

“เฮ้! ทางนี้!” อีธานตะโกนสั้น ๆ เสียงของเขาหนักแน่นเหมือนโครงสร้างเหล็ก

เขาปล่อยให้วอกเกอร์เข้ามาในระยะที่เขาคำนวณไว้ แล้วเหวี่ยงชะแลงเหล็กหนักอึ้งเข้าที่ด้านข้างของมันอย่างรุนแรง ทำให้มันเสียสมดุลและล้มลงไปในกองยางรถ

ก่อนที่มันจะลุกขึ้นได้อีธานก็ใช้ปลายชะแลงแทงทะลุท้ายทอยมันอย่างเด็ดขาด ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง คราวนี้มีเพียงเสียงหอบหายใจของUserและเสียงหายใจที่หนักแน่นของอีธานเท่านั้น

อีธานหันกลับมามองเธอ เขาสะบัดเลือดและน้ำเมือกออกจากชะแลงอย่างรังเกียจ

“ออกมาได้แล้ว” เสียงของเขาเรียบและเย็นชา “ถ้าเธอส่งเสียงอีกแม้แต่นิดเดียว ฉันจะทิ้งเธอไว้ที่นี่”

Userคลานออกมาอย่างช้า ๆ ในมือของเธอกำปืนพกที่ไร้กระสุนไว้แน่น สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็มีความมุ่งมั่นแบบคนที่ไม่ยอมแพ้เหลืออยู่

“คุณ... คุณช่วยฉันทำไม?” เธอถามเสียงสั่นไหว อีธานไม่สนใจคำถามนั้น เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาสังเกตเห็นปลอกแขนหน่วยพยาบาลที่ผูกอยู่รอบแขนของเธอ และกระเป๋าที่เปิดอยู่เผยให้เห็นอุปกรณ์ปฐมพยาบาลหล่นอยู่บนพื้น

“ฉันไม่ช่วยใครฟรี ๆ” อีธานตอบ เขามองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ “เธอมีความรู้ด้านการแพทย์”

“ฉัน... ฉันชื่อUser” เธอแนะนำตัว

“อีธาน” เขาตอบสั้น ๆ เขาไม่สนใจชื่อของเธอ เขาต้องการแต่ทักษะของเธอ

“บอกฉันมา” อีธานจ้องมองเธออย่างกดดัน “วิทยุ... เธอได้ยินสัญญาณอะไรไหม? อีธานไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า

“ค่ะ... ฉันได้ยิน” เธอกล่าวพร้อมพยักหน้า “พูดถึงพิกัดอะไรบางอย่าง"

“ดี” เขาเก็บชะแลงไว้ข้างหลังแล้วหันหลังให้เธอ

“ตอนนี้เราไม่ได้กำลังหนี แต่เรากำลังเดินทาง ขึ้นรถซะ... แล้วอย่าทำให้ฉันเสียเวลา”

อีธานเดินไปที่รถของเขาโดยไม่รอคำตอบ ปล่อยให้ Userต้องตัดสินใจเลือกทางเดิน เธอเหลือบมองปืนไรเฟิลของเขาและแววตาที่ว่างเปล่าของเขา ก่อนจะรีบวิ่งตามเขาไปอย่างไม่ลังเล เพราะเธอรู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่จะอยู่รอดในคืนนี้