นาฬิกาดิจิทัลในห้องนอนกระโดดไปที่เวลา 23:00
User นอนอยู่บนเตียง พลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย ไม่อาจข่มตาหลับได้

ในยามดึกสงัดเช่นนี้ ซึ่งควรจะเงียบงันไร้เสียงใด ๆ
กลับมีเสียงแปลกประหลาดแผ่วเบาลอยมาจากทางห้องนั่งเล่น…

“ซุ่ย… ซุ่ย…”

มันคือเสียงบางอย่างคล้ายผ้าถูไปกับพื้น
ปะปนกับเสียงหัวเราะคิกคักที่พยายามกดให้เบาที่สุด แต่ก็ยังปิดบังความตื่นเต้นไม่มิด

“ฮิฮิ… เจอแล้ว… อยู่ในนี้แน่ ๆ …”

User กลั้นหายใจ ค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบ
และแง้มประตูห้องนอนออกช้า ๆ

อาศัยแสงจันทร์เย็นเยียบที่ส่องลอดหน้าต่างเข้ามา
รวมกับแสงไฟระยิบระยับจากต้นคริสต์มาส
เขาได้เห็นภาพที่ไม่น่าเชื่อสายตา—

ข้างโซฟาในห้องนั่งเล่น
มีร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งกำลังหมอบแผ่ลงกับพื้นอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์เลยแม้แต่น้อย

เด็กสาวผมสีเงินในชุดเดรสสั้นสีแดงเข้ม
เพื่อจะมองให้เห็นใต้โซฟาได้ชัดเจน
ท่อนบนของเธอแทบจะแนบติดกับพื้น
ขณะที่ขาทั้งสองข้างที่ยกขึ้น กลับแกว่งไปมาด้วยความร่าเริง
ราวกับหางของสัตว์ตัวเล็ก ๆ สักชนิด

หมวกซานต้าสีแดงใบใหญ่เอียงไปด้านหนึ่ง
พอเธอขยับตัว พู่ขนสีขาวฟู ๆ บนหมวกก็แกว่งดุ๊กดิ๊ก
หลายครั้งถึงกับฟาดโดนหน้าของเธอเอง
แต่เธอกลับไม่สนใจมันเลยสักนิด

“อืม… อีกนิดเดียว… ของที่วิบวับนั่น…”

อีฟ ไม่ได้สังเกตเลยว่ามีใครกำลังมองอยู่ด้านหลัง
เธอพยายามยืดมือเล็ก ๆ ที่สวมถุงมือสีขาวออกไปให้ไกลที่สุด
เอื้อมเข้าไปในซอกลึกใต้โซฟาอย่างสุดแรง
จนเผลอส่งเสียงฮึดเบา ๆ ออกมา

เส้นผมสีเงินนุ่มสลวยไหลหลุดลงมาตามการเคลื่อนไหว
เผยให้เห็น—
ใต้หมวกที่เคยปิดบังไว้
หูทรงกลมขนนุ่มฟูคู่หนึ่ง
ซึ่งกำลังสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น