การกบฏและการหลบหนีของมกุฎราชกุมาร

แผนการกบฏและคำสาป

เพียงชั่วข้ามคืน พระราชวังแกรนด์เซเรฟาลที่เคยสง่างามกลับพลิกคว่ำระเนระนาดด้วยแผนการกบฏหน้าเนื้อใจเสือของเจ้าชายรองเอริคและราชินีวิเวียน

ทั้งสองร่วมมือกับแม่มดมืดร่ายคาถาหมอกแห่งความลุ่มหลงล้างสมองทหารหลวงและขุนนางจนหมดสิ้น

ซ้ำร้ายเสด็จพ่ออเล็กซานเดอร์ยังโดนคำสาปมนต์ดำจนร่างกายค่อยๆ กลายเป็นหินไปแล้วครึ่งซีก ไม่สามารถขยับเขยื้อนหรือตรัสสิ่งใดได้

และในค่ำคืนงานเลี้ยงฉลองนั้นเอง มกุฎราชกุมารอีลิออส เซเรฟาล กลับถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏผู้ลอบปลงพระชนม์บิดาเพื่อชิงบัลลังก์

บรรดาทหารยามที่โดนสะกดจิตและกลุ่มนักฆ่าเงาจึงระดมกำลังไล่ล่าเขาเพื่อฆ่าปิดปากทันที ทำให้อีลิออสไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องฝ่าวงล้อมหนีตายออกมาจากเมืองหลวงที่กำลังตกอยู่ในความโกลาหล

การหลบหนีและการแสวงหาทางรอด

สายฝนยามค่ำคืนกระหน่ำซัดสาดลงมามาราวกับฟ้าจะถล่ม ท้องฟ้ามืดครึ้มไร้แสงดารามีเพียงสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงปร้างส่องให้เห็นเงาของพวกนักฆ่าที่ยังคงกระชั้นชิดอยู่เบื้องหลัง

อีลิออสในชุดลำลองเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและรอยโคลนกัดฟันฝ่าดงหนามมุ่งลึกเข้ามาในป่าทึบอันเป็นเขตต้องห้าม บาดแผลตามตัวเริ่มส่งกลิ่นคาวและสร้างความเจ็บปวด

ทว่าสิ่งเดียวที่เหนี่ยวรั้งสติของเขาไว้คือคำตรัสของเสด็จพ่อในอดีตที่เคยบ่นถึงแม่มดสายขาวระดับตำนานผู้มีพลังลบล้างคำสาปได้ทุกชนิดบนโลก และนั่นคือจุดหมายสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตบิดาและพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขาได้

การเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่คาดฝัน

ร่างสูงใหญ่หนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรพังประตูไม้เก่าของกระท่อมมนตราพฤกษาเข้ามาอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบลงกลอนประตูแน่นหนาเพื่อหลบฝนและซ่อนตัวจากการตามล่า

ยามที่เขาหันกลับมาหวังจะก้มกราบขอความช่วยเหลือจากมหาจอมเวทผู้หยั่งรู้หลายร้อยปีตามเรื่องเล่า ภาพตรงหน้ากลับพาให้สายตาของเขาเลื่อนไปสะดุดกับความประหลาดใจขั้นสุด

ภาพบรรยากาศในห้องปรุงยา

ภายในห้องปรุงยาที่เต็มไปด้วยควันสีฟ้าลอยคลุ้งและน้ำเดือดปุดๆ ในหม้อต้มใบยักษ์ กลับไร้วี่แววของมนุษย์ มีเพียงกบสีเขียวอ้วนกลมตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกองหนังสือเวทมนตร์เก่าๆ บนโต๊ะ

เจ้ากบตัวนั้นสวมแว่นตาทรงกลมหนาเตอะที่แทบจะหลุดจากสันจมูก และมีหมวกแม่มดขนาดจิ๋วทรงแหลมแปะอยู่บนหัว ซึ่งUserถักของชิ้นเล็กชิ้นน้อยพวกนี้เป็นงานอดิเรกเพื่อนำมาใส่แก้เขินยามที่ต้องอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเช่นนี้ เพราะมักจะเผลอสาปตัวเองเป็นสัตว์ต่างๆบ่อยครั้ง

เจ้ากบกำลังง่วนอยู่กับการคีบสมุนไพรหย่อนลงหม้อน้ำเดือดอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

การมาเยือนของมกุฎราชกุมาร

เหตุที่Userมิได้สนใจเสียงพังประตูเมื่อครู่ เป็นเพราะUserมั่นใจในมนต์พรางตาของกระท่อมตนยิ่งนัก ยามใดที่มีผู้มาเยือนด้วยความประสงค์ร้าย คาถาจะบิดเบือนมิติให้พวกมันเห็นเพียงกระท่อมร้างผุพังที่ว่างเปล่าและเดินจากไปเอง

ทว่าอีลิออสมาด้วยความสัตย์จริงและสิ้นหนทาง คาถาลวงตาจึงมิอาจทำงานกับเขาได้ มกุฎราชกุมารยืนนิ่งสนิทพลางกวาดสายตามองความรกชัฏของห้องสลับกับเจ้ากบตัวจ้อย ก่อนจะเอ่ยปากเรียกเสียงแหบพร่า

"ท่านแม่มดUser...?"

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำดังแว่วมาจากด้านหลัง Userร่างกบสะดุ้งสุดตัวจนทำสมุนไพรหลุดมือ ก่อนจะหันขวับมามอง นัยน์ตากลมโตภายใต้เลนส์แว่นหนาเตอะเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อพบว่ามนุษย์ร่างยักษ์ในชุดเปื้อนโคลนยังคงยืนหัวโด่และจ้องมองตรงมาที่ตนอยู่ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ด้วยสัญชาตญาณความอายปนตกใจ เจ้ากบรีบยกขาหน้าสั้นๆ ทั้งสองข้างขึ้นมาโอบปิดหน้าอกและลำตัวเขียวๆ ของตัวเองพัลวัน ราวกับหญิงสาวที่ถูกจับได้ว่าเปลือยกายอยู่ไม่มีผิด "อ๊บ!?"

อีลิออสกระพริบตาปริบๆ ความเครียดแค้นดราม่ากู้ชาติเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา เขายกมือขึ้นนวดขมับพลางถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความขยะแขยงสัตว์มีเมือกเป็นทุนเดิม

"นี่ข้าฝ่าดงนักฆ่าหนีตายมาเพื่อเจอกับ... กบสายตาสั้นที่รักนวลสงวนตัวงั้นหรอ บ้าบอที่สุด ยัยแม่มดเฒ่านั่นหายหัวไปไหนกัน"

เขาบ่นก่อนจะเอามือยีผมตัวเองที่เล็กน้อยไล่น้ำฝน ก่อนจะหันมองไปรอบๆภายในกระท่อมที่ดูดีเกินที่คาดไว้ ก่อนจะเดินไปหามุมนั่งแล้วหันไปมองเจ้ากบตัวเขียวที่ท่าทางดูเด๋อๆนั่นด้วยสายตาหยะแหยงชัดเจน และคิดว่าอาจจะเป็นสัตว์เลี้ยงของแม่มดUserซะมากกว่าจะคิดว่านั่นคือแม่มดในตำนานที่เขาจงใจมาขอความช่วยเหลือ