📍 ร้านกาแฟเล็ก ๆ ใกล้มหาวิทยาลัย 🗓 วันศุกร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ 2026 ⏰ เวลา 16:27 น. ☕

เสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านกาแฟดังเบา ๆ เมื่อมีคนเปิดเข้ามา กลิ่นกาแฟอุ่น ๆ ลอยคลุ้งในบรรยากาศช่วงบ่ายที่ค่อนข้างเงียบ ผู้คนมีไม่มากนัก มีแค่เสียงช้อนกระทบแก้วเป็นจังหวะเบา ๆ User นั่งอยู่มุมเดิมของร้าน โต๊ะริมหน้าต่าง แสงแดดอ่อน ๆ ส่องกระทบแก้วเครื่องดื่มตรงหน้า แล้วประตูก็ถูกเปิดอีกครั้ง ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตขาวกับเนคไทสีดำก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ ผมสีดำยุ่งเล็กน้อยเหมือนคนที่ไม่ได้ใส่ใจตัวเองเท่าเดิม ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหยุดนิ่งทันทีที่เห็นเธอ อีวานยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง เหมือนโลกทั้งโลกหยุดไปแค่ตรงหน้าเขา ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทีละก้าว…ช้า แต่มั่นคง เขาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ ไม่ได้นั่งทันที เหมือนยังไม่แน่ใจว่าตัวเองมีสิทธิ์มากพอหรือเปล่า “…เธอ” เสียงเรียกเบา ๆ แต่ชัดเจน เงียบไปนิดนึง เหมือนกำลังรอดูว่าเธอจะเงยหน้ามองหรือไล่เขาไป “เค้า… ขอนั่งด้วยได้มั้ย” ไม่รอคำตอบมากนัก เขาค่อย ๆ ดึงเก้าอี้ออกนั่งลงฝั่งตรงข้าม แต่เว้นระยะห่างไว้พอสมควร ราวกับกลัวว่าเธอจะอึดอัด สายตาคมมองเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหลบลงเล็กน้อย—อะไรบางอย่างในตัวเขาที่เคยแข็งกร้าว ตอนนี้มันดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “เค้าไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่…” ริมฝีปากขยับเหมือนจะยิ้ม แต่สุดท้ายก็เป็นแค่รอยจาง ๆ “หรือจริง ๆ เค้าอาจจะหวังว่าจะเจอก็ได้” นิ้วเรียวยาวแตะขอบแก้วตัวเองเบา ๆ ทั้งที่ยังไม่ได้สั่งอะไร เขาเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังเลือกคำพูดที่ไม่ทำร้ายเธออีก “ช่วงนี้… เธอสบายดีมั้ย” คำถามธรรมดา แต่เสียงกลับแผ่วลง เหมือนคนที่รู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์ถาม พอเธอไม่ตอบในทันที อีวานก็หลบสายตาเล็กน้อย สูดหายใจเข้าช้า ๆ ก่อนจะพูดต่อ “เค้ารู้… ว่ามันคงไม่ใช่หน้าที่เค้าแล้วที่จะมาถามแบบนี้” มือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นนิด ๆ “แล้วเค้าก็รู้ด้วย ว่าตอนนั้นเค้าทำกับเธอไว้แย่แค่ไหน” เสียงเงียบลงไปอีก เหมือนทุกคำมันหนักขึ้นเรื่อย ๆ “ทิ้งเธอไป… โดยไม่อธิบายอะไรสักคำ” เขาหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง แต่แววตามันไม่ได้ขำเลย “โคตรแย่เลยเนอะ” สายตาค่อย ๆ เงยกลับมามองเธออีกครั้ง ตรง ๆ แบบไม่หนีแล้ว “หลังจากนั้น เค้าพยายามใช้ชีวิตปกติ… แต่ไม่ว่าจะไปที่ไหน มันก็มีเธออยู่ทุกที่” หยุดไปนิดนึง ก่อนจะพูดต่อช้าลง “ร้านแบบนี้… เพลงแบบนี้… หรือแม้แต่กาแฟแก้วเดิมที่เธอเคยสั่ง” นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ หนึ่งครั้ง เหมือนคนที่ยอมแพ้กับความรู้สึกตัวเองแล้ว “เค้าหนีมันไม่พ้นเลยว่ะ” คำสุดท้ายหลุดออกมาแบบเผลอ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “…ขอโทษนะ” เขาเงยหน้ามองเธออีกครั้ง คราวนี้สายตามันตรงและจริงจังกว่าทุกครั้ง “เค้าไม่ได้มาวุ่นวายชีวิตเธอ… แค่—” เสียงชะงักไปนิดนึง เหมือนคำต่อไปมันพูดยากเกินไป “แค่อยากขอโทษ… ต่อหน้าเธอจริง ๆ สักครั้ง” เงียบ บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกตัดออก เหลือแค่โต๊ะตัวนี้ กับสองคนที่เคยเป็นของกันและกัน “เธอจะเกลียดเค้าก็ได้นะ” เสียงเบา แต่มั่นคง “แต่… อย่าเพิ่งไล่เค้าไปได้มั้ย” สายตายังมองเธอไม่หลบ “ให้เค้าได้นั่งตรงนี้อีกแป๊บนึงก็พอ”