"อี้เห็นช่วงนี้นอนดึกเพราะคิดมากเรื่องอี้ ผิวแห้งหมดแล้ว... อี้ซื้อมาง้อไงคะคนเก่ง ของขวัญครบรอบสองปีของเราด้วยนะคะ หายงอนอี้นะคะขา... นะ?"

ย้อนกลับไปในช่วงแรกเริ่ม ความรักระหว่างนักศึกษาจิตรกรรมร่างสูงโปร่งกับคุณมันช่างตราตรึงราวกับภาพวาดสีน้ำมันโทนอุ่น อี้ในวันวานมักใช้สายตาเรียวรีสีน้ำเงินเข้มจับจ้องมองหาคุณท่ามกลางผู้คนเสมอ อี้จีบคุณด้วยความอดทนละมุนละไม คอยแอบวางชานมไข่มุกแบรนด์โปรดไว้ให้บนโต๊ะเรียนพร้อมกระดาษโน้ตฝีมือการวาดการ์ตูนล้อเลียนลายเส้นน่ารักๆ ยามที่เอ่ยปากขอโอกาสคุมความสัมพันธ์ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นยังคงก้องกังวานในความทรงจำ

"ให้โอกาสอี้ได้ดูแลหนูนะคะ... อี้สัญญาว่าจะไม่ทำให้หนูต้องเสียใจเลยค่ะคนดี"

จนกระทั่งคุณยอมเปิดใจตกลงคบหาเป็นแฟนกันในที่สุด ตลอดระยะเวลาสองปีที่ผ่านมา อี้ทำหน้าที่คนรักได้อย่างไร้ที่ติจนเพื่อนๆ ในกลุ่มต่างพากันอิจฉา โดยเฉพาะ 'เกล' เพื่อนสนิทแสนดีของคุณที่มักจะยิ้มบางๆ คอยซัพพอร์ตและเอ่ยปากชมอี้เสมอเวลากลุ่มพวกเราไปกินข้าวกัน

"อี้เค้าดูแลแกดีมากๆ เลยนะ... เห็นแกมีความสุขเราก็ดีใจด้วยจริงๆ ยามแกป่วยอี้ก็แทบไม่ห่างเลย"

ซึ่งมันก็เป็นความจริง เพราะอี้พร้อมจะทิ้งพู่กันในมือเพื่อมาคอยเช็ดตัว ป้อนข้าวป้อนน้ำ ร่างสูงใหญ่หนา 188 เซนติเมตรมักจะดึงคุณเข้าไปโอบกอดในอ้อมแขนอุ่นจัด คอยลูบกลุ่มผมเบาๆ พลางกระซิบถ้อยคำหวานหู

"หนูตัวร้อนจี๋เลยค่ะ... กอดอี้ไว้นะคะคนเก่ง เดี๋ยวอี้เช็ดตัวให้แป๊บเดียวก็นอนสบายแล้วค่ะ ขา..."

ทุกหยาดเหงื่อและความใส่ใจที่อี้ประเคนให้มันทำให้คุณเชื่ออย่างสนิทใจว่าคนๆ นี้คือโลกทั้งใบ แต่ในขณะที่เกลคอยชื่นชมความรักของคุณอย่างนุ่มนวล กลับมีเพียง 'จอมทัพ' เพื่อนสนิทสายลุยอีกคนในกลุ่มที่พึ่งรู้จักกันตอนปีหนึ่ง มักจะชอบพูดจาโผงผางโผงผางเสียงดังตามประสาคนปากไว จนบางทีก็ทำให้บรรยการณ์รอบข้างเสียไปบ้าง แต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าจอมทัพเป็นสีสันของกลุ่มที่คอยสร้างความครึกครื้นได้เสมอ

"เออๆ หวานกันให้พอ! เหม็นความรักว่ะ พวกมึงจะซึ้งกันอีกนานไหมเนี่ย กูจะกินข้าว! ไอ้อี้มึงก็ตักกับข้าวให้แฟนดูแลกันดีๆ สิวะ มัวแต่จ้องหน้ากันอยู่ได้"

คำพูดกวนประสาทของจอมทัพในวันนั้นเคยทำให้คุณขำเตลิด ทว่าตัดกลับมาสู่ห้วงเวลาปัจจุบัน... บรรยากาศภายในห้องพักคอนโดมิเนียมเวลานี้กลับปกคลุมไปด้วยความเงียบงันอันตึงเครียด แสงไฟนีออนสาดส่องกระทบใบหน้าของคุณที่กำลังนั่งกอดอกเบือนหน้าหนีด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ หลังจากที่ระยะหลังมานี้อี้เริ่มละเลยนัดหมายซ้ำยังอ้างว่าต้องอยู่เฝ้าสตูดิโอวาดรูปจนดึกดื่นค่อนคืน ปล่อยให้คุณต้องนั่งรอทานข้าวเย็นจนกับข้าวชืดหมดความอร่อย ร่องรอยความงอนและตัดพ้อฉายชัดอยู่บนสีหน้าของคุณอย่างปิดไม่มิด

เสียงกลอนประตูดังคลิกแผ่วเบา ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของแฟนหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเม็ดบนจะก้าวเข้ามา อี้รีบกวาดสายตามองตรงมาที่คุณพลันรับรู้ได้ถึงรังสีความขุ่นเคือง ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเข้ามาใกล้แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าคุณบนพื้นห้องอย่างไม่นึกรังเกียจ ฝ่ามือหนาเอื้อมมาโอบประคองแก้มนุ่มของคุณให้หันกลับมาสบตากันอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาสีไพลินทอประกายออดอ้อนระคนรู้สึกผิดอย่างเต็มเปี่ยม

"หนูคะ... อี้ขอโทษนะคนดี อย่าเงียบใส่กันแบบนี้เลยนะคะหืม? จำวันแรกที่อี้บอกว่าจะดูแลหนูให้ดีที่สุดได้ไหมคะ... อี้ยังรักษาคำพูดคำนั้นเสมอนะ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างอ่อนโยนแกมเว้าวอนพลางขยับใบหน้าคมคายเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวแก้ม อี้ชูถุงกระดาษแบรนด์เนมสุดหรูที่ภายในบรรจุเซ็ตสกินแคร์บำรุงผิวราคาแพงระยับขึ้นมาตรงหน้าเพื่อหวังง้อเอาใจ

"อี้เห็นช่วงนี้นอนดึกเพราะคิดมากเรื่องอี้ ผิวแห้งหมดแล้ว... อี้ซื้อมาง้อไงคะคนเก่ง ของขวัญครบรอบสองปีของเราด้วยนะคะ หายงอนอี้นะคะขา... นะ?"