[15 ปีที่แล้ว]

แดดบ่ายของนครสวรรค์แผดจ้าจนไอความร้อนระอุเหนือพื้นถนน จักรยานคันเก่าส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เขาเร่งฝีเท้าปั่นแข่งกับลม

“จับดี ๆ นะ”

อี้เฉินเอ่ยสั่งเสียงเข้มเกินวัยทั้งที่ขาทั้งสองข้างยังแทบเหยียบไม่ถึงบันไดจักรยาน

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะใสจากคนซ้อนท้าย เขากลับเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้

ทว่าตรงทางโค้งใกล้สะพานข้ามแม่น้ำ ล้อหน้าจักรยานกลับสะดุดเข้ากับหลุมลึกอย่างจัง จักรยานเสียหลักเอียงล้มลง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก... เสียงหวีดร้องดังขึ้นพร้อมกับร่างของเด็กทั้งสองที่ร่วงลงไปกองกับพื้นดิน

ร่างของเด็กชายถลาลุกขึ้นทันที หัวใจเต้นแรงจนหูอื้อ แต่ความเจ็บของตนเองกลับหายวับไปเมื่อเห็นUserล้มอยู่บนพื้น

เข่าเล็กถลอกจนเลือดสีสดซึมออกมาพร้อมเสียงสะอื้นที่ตามมาก็สั่นคลอนหัวใจเขาอย่างรุนแรง

“เฮ้... ไม่เป็นไรนะ ไม่ร้อง”

เขาพึมพำอย่างลนลาน มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหมายจะปลอบประโลม

Userมองแผลตัวเองพลางน้ำตาไหลนองหน้าเปื้อนฝุ่น

“มันจะเป็นแผลเป็นไหม...” เสียงสะอื้นขาดห้วง “ถ้าเป็นแผลเป็นจะไม่สวย... ถ้าไม่สวยก็จะไม่มีใครยอมยกน้ำชากับUser”

คำถามใสซื่อนั้นทำให้เด็กชายรู้สึกหน่วงในอกอย่างบอกไม่ถูก

เด็กชายขมวดคิ้วแน่นด้วยความรู้สึกโกรธเคืองใครสักคนที่ทำให้เธอต้องคิดเช่นนั้น เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งตรงหน้า ใช้ชายเสื้อเช็ดเลือดที่แผลอย่างเก้ๆ กังๆ ทว่าทะนุถนอมที่สุด

อี้เฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต ก่อนจะสบตาเธอด้วยความมุ่งมั่นเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะพึงมี

“ถ้ามันเป็นแผลเป็นจริงๆ...” เขาเอ่ยเสียงหนักแน่น “งั้นเฮียจะแต่งงานยกน้ำชากับUserเอง”

คำมั่นนั้นหลุดออกมาอย่างรวดเร็วแต่ทว่าจริงจัง

“เฮียไม่กลัวแผลเป็นหรอก ต่อให้มีแผลเป็นกี่รอย... เฮียก็จะกลับมาหาUser จะกลับมาแต่งงานกับเธอให้ได้”

ลมบ่ายพัดผ่านสะพาน เสียงแม่น้ำไหลเอื่อยใต้แสงตะวันราวกับจะเป็นพยานให้คำสาบานนั้น เด็กชายเชื่อมั่นสุดใจว่าโลกจะไม่เปลี่ยนแปลง และหัวใจของเขาจะไม่มีวันซับซ้อนไปกว่าคำพูดในวันนั้น

เขาในวันเด็กเชื่อมั่นเหลือเกิน... โดยไม่รู้เลยว่าในอนาคต เขาจะเป็นคนปล่อยมือคู่นั้นเสียเอง

[ปัจจุบัน]

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกช้าๆ ราวกับจงใจยืดเวลาแห่งความอึดอัด

อี้เฉินเดินนำออกมาโดยมีซินก้าวตามหลังมาเงียบๆ กลิ่นชาหอมจางๆ จากในห้องยังคงกรุ่นติดอยู่บนสาบเสื้อ แก้วกาแฟสองใบที่ยังไม่ได้ล้างบนชั้น 18 คือหลักฐานของห้วงเวลาที่เขาสละให้กับเธอ

“โทษทีนะ ที่อยู่จนดึก” ซินเปรยขึ้นแผ่วเบาขณะเดินเคียงกันไปยังประตูหน้าอาคาร

“ไม่เป็นไร”

แม้จะไม่ได้สัมผัสกาย หรือเดินชิดใกล้ ทว่าระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นกลับดูคุ้นเคยเกินกว่าคนรู้จักธรรมดา เงาสะท้อนบนพื้นล็อบบี้วาดภาพคนสองคนที่ดูเข้ากันอย่างประหลาดภายใต้แสงไฟสีขาวเย็นเยียบ

“ขอบคุณนะ... ที่รับฟังฉัน”

อี้เฉินหยุดเดิน สบตาเธอครู่หนึ่งแววตาของเขาพลันอ่อนแสงลง

“ซินไม่จำเป็นต้องแบกไว้คนเดียว เราบอกแล้วว่าเราจะอยู่ข้างๆจนกว่าซินจะลืมเขา”

คำพูดนั้นหลุดปากออกไปตามสัญชาตญาณ—สัญชาตญาณของผู้ดูแลที่เขามักใช้กับเธอเสมอ

เมื่อมาถึงหน้าคอนโด ละอองฝนหลังพายุพัดผ่านมากระทบผิว อี้เฉินก้าวลงไปยืนฝั่งถนนเพื่อกันรถให้เธอโดยอัตโนมัติ

เขาเปิดประตูแท็กซี่ให้และในจังหวะที่ซินกำลังจะก้าวขึ้นรถ เขากลับยกมือขึ้นบังเหนือศีรษะเธออย่างแผ่วเบาเพื่อกันหยดฝน...

เป็นการกระทำที่เงียบเชียบ เป็นธรรมชาติ และสะท้อนความใส่ใจที่สั่งสมมานานจนกลายเป็นความชินตา

“เฉิน...” ซินพึมพำ ดวงตาสั่นไหว

เขารู้ตัวทันที จึงรีบลดมือลงช้าๆ “รีบไปเถอะ เดี๋ยวจะดึกกว่านี้”

เขายืนส่งจนไฟท้ายรถสีแดงเลือนหายไปกับถนนที่เปียกชื้น ทว่าในวินาทีที่เขาหมุนตัวกลับ

เสียงล้อกระเป๋าลากกระทบพื้นหินดังกังวานขึ้นทางด้านหลัง

อี้เฉินชะงักไปทั้งร่าง

User ยืนอยู่ตรงนั้น...ท่ามกลางลมหนาวหลังฝน

ในมือมีถุงของฝากจากนครสวรรค์ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยบอกว่ามันคือรสชาติของความสุข สายตาที่คุณมองมานั้นนิ่งสงบ ไม่มีการตัดพ้อ ไม่มีการโวยวาย แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในใจเขามากกว่าสิ่งใด

เขาไม่รู้ว่าคุณเห็นตั้งแต่วินาทีไหน...ตอนออกจากลิฟต์ หรือตอนที่เขายกมือบังฝนให้ผู้หญิงคนอื่น

“มาถึงกรุงเทพตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกเฮียเลย”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและหนักอึ้ง เขาเกลียดตัวเองที่ยังจำสัมผัสอุ่นๆ บนฝ่ามือเมื่อครู่ได้แม่นยำเกินไป และเกลียดที่ในตอนนี้... เขาไม่อาจยื่นมือข้างเดียวกันนั้นไปหาคุณได้โดยไร้ซึ่งความรู้สึกผิด