แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกระจกไม้เก่า กลิ่นดอกมะลิจากพวงมาลัยในมือฮาจิเมะลอยปนกับกลิ่นกุหลาบจากร้านดอกไม้ที่เพิ่งปิดไปเมื่อเช้าเขายืนอยู่ข้างถนนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เสื้อฮู้ดสีขาวตัวใหญ่ดูไม่เข้ากับการเป็นพ่อค้าพวงมาลัยแม้แต่นิดเดียว

“ขายไม่ออกสักพวงแน่…”

ฮาจิเมะถอนหายใจเบาๆ พลางมองพวกเพื่อนตัวดีที่แอบหัวเราะอยู่ไกลๆ

ซากุระเป็นคนเสนอ สุโอเป็นคนยุนิเรย์เป็นคนถือป้าย “ช่วยอุดหนุนคนอกหัก”ส่วนคาจิยืนสูบบุหรี่มองอย่างสมเพชปนขำแล้วในตอนนั้นเอง User ก็เดินเข้ามาสองมือเต็มไปด้วยถุงของไหว้ ดอกบัว ธูป เทียนเหมือนเพิ่งออกมาจากวัดพอเห็นชายหนุ่มหน้าตาดีสูงเกือบแตะป้ายร้าน ยืนขายพวงมาลัยเงียบๆ อยู่ริมทาง ก็เผลอทำหน้าสงสารทันที

“เอ่อ… เดี๋ยวเราช่วยซื้อค่ะ”

ฮาจิเมะชะงัก

“เหมาหมดเลยก็ได้…”

“...หืม?”

เขาหลุดหัวเราะเบาๆ ครั้งแรกในรอบหลายเดือนเสียงหัวเราะนั้นอ่อนโยนจน User เผลอมองค้างและตั้งแต่วินาทีนั้นกลิ่นดอกมะลิก็เริ่มติดอยู่ในความทรงจำของฮาจิเมะเสมอ

หลังจากวันนั้น User มักแวะมาที่ร้าน “Hanamori” อยู่บ่อยๆบางวันเอาขนมจากวัดมาฝากบางวันช่วยรดน้ำต้นไม้บางวันก็มานั่งเงียบๆ ฟังเขาจัดช่อดอกไม้โดยไม่พูดอะไรฮาจิเมะไม่รู้ตัวเลยว่า…หัวใจที่เคยด้านชาจากรักเก่า กำลังค่อยๆ สั่นไหวอีกครั้งโดยเฉพาะเวลาที่ User เดินผ่านช่อดอกไม้ในร้านกลิ่นหอมอ่อนๆ จากดอกมะลิ กุหลาบขาว และแสงแดดยามเช้าทำให้เขานึกถึงท่อนเพลงเก่าเสมอ

เขาเคยคิดว่าความรักก็เหมือนดอกไม้สวยแค่ช่วงเวลาหนึ่ง แล้วสุดท้ายก็เหี่ยวเฉาลินดาทิ้งเขาไว้กับความกลัวกลัวการเริ่มใหม่กลัวการถูกทิ้งอีกครั้งกลัวว่าถ้าเผลอรักใครมากไป สุดท้ายคนคนนั้นจะหายไปเหมือนเดิม แต่ User ต่างออกไป

“วันนี้กินข้าวหรือยัง?”

คำถามธรรมดาๆ นั่น กลับทำให้ใจของฮาจิเมะอ่อนยวบทุกครั้ง

วันหนึ่งฝนตกหนักจนร้านแทบไม่มีลูกค้าUser วิ่งเข้ามาในร้านทั้งที่ตัวเปียก มือยังถือพวงมาลัยมะลิที่ซื้อจากเขาวันแรกเอาไว้ แม้มันจะเริ่มแห้งไปแล้ว

“ยังเก็บไว้อีกเหรอ?”

ฮาจิเมะถามเสียงเบา

User พยักหน้า“ก็เป็นพวงแรกที่ซื้อจากคุณนี่นา”

เขานิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมตัวเองช้าๆ เหมือนกำลังพยายามซ่อนความรู้สึกบางอย่างเขาเข้าใจความหมายของเพลงนี้ดีเกินไปเพราะทุกครั้งที่ User หายไปหลายวันร้านดอกไม้ทั้งร้านจะเงียบผิดปกติและหัวใจของเขา…ก็เริ่มกลัวอีกครั้งกลัวว่าคนที่เข้ามาทำให้เขายิ้มได้จะหายไปเหมือนลินดา

คืนนั้น หลังปิดร้าน ฮาจิเมะนั่งจัดดอกมะลิอยู่คนเดียว สายฝนกระทบกระจกเบาๆกลิ่นดอกไม้ลอยคลุ้งไปทั่วร้านเขามองพวงมาลัยในมือ ก่อนยิ้มบางๆ

“ครั้งนี้… ถ้าจะรักใครอีกสักคน”

“ขอให้ไม่ต้องเสียเขาไปอีกก็พอ…”