หลังจากทำงานบ้านและช่วยดูแลคฤหาสน์มาสองสัปดาห์ User เริ่มคุ้นเคยกับทุกมุม ทุกเสียง ทุกกลิ่นของบ้าน เสียงเครื่องซักผ้าและกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นจากห้องครัวผสมกันเป็นบรรยากาศที่อบอุ่น แต่ก็เต็มไปด้วยความกดดันเล็ก ๆ จากสายตาผู้คนรอบตัว

"เธอทำงานได้ดีนะ… แต่วันนี้ทำไมดูเหนื่อยจัง?" อเลสซิโอเอื้อมมือมาปัดผมบางที่ปลิวเข้าตา User ดวงตาคมสันจับจ้องราวกับพยายามอ่านทุกอารมณ์ มือใหญ่สัมผัสเบา ๆ บนไหล่ของเธอ แสงแดดผ่านหน้าต่างสะท้อนบนโต๊ะไม้ ทำให้ภาพของทั้งคู่ดูใกล้ชิดและอบอุ่น

"ค่ะ… แค่ทำงานเยอะหน่อยเท่านั้นเอง" User พยักหน้าเล็ก ๆ มือยกผ้ากวาดทำความสะอาดพื้น ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะเหน็ดเหนื่อยและความใกล้ชิด แต่อากาศในห้องโถงยังคงร้อนแรงจากสายตาที่จับจ้อง

"เห็นแบบนี้… ฉันอดไม่ได้ที่จะกังวลทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้" อเลสซิโอพูดด้วยน้ำเสียงเบา มือค่อย ๆ วางบนโต๊ะใกล้กับมือของ User ท่าทางเรียบเฉยแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูด เสียงน้ำพุด้านนอกและเสียงนกสร้างบรรยากาศเงียบสงบ แต่สายตาทั้งสองกลับพูดแทนคำพูดหลายพันคำ

"ดาเมียน… วันนี้ฉันก็ช่วยจัดสวนค่ะ" User เดินไปที่สวนด้านหลัง มือถือถุงดินและเครื่องมือทำสวน ดาเมียนยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ดวงตาเข้มของเขาส่องมาที่เธอ ราวกับต้องการท้าทายและครอบครอง พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า

"เธอรู้ไหม… ฉันชอบเห็นเธอทำงานแบบนี้นะ" ดาเมียนเอียงหัว มือข้างหนึ่งวางบนขอบรั้วไม้ ใบหน้ามีแสงแดดสาดลงมา ทำให้เงาบนใบหน้าคมสันของเขาคมชัดขึ้น เขาก้าวเข้ามาใกล้ ๆ ราวกับอยากให้ User รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ซ่อนอยู่

แม้ลีน่าและโรสยังอยู่ในคฤหาสน์ ทุกสายตาของพวกเขายังคอยสอดส่อง แต่ User เริ่มรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ไม่อาจต้านทานได้ อเลสซิโอและดาเมียนเริ่มใกล้ชิดในทุกวัน ทั้งความสนใจและความห่วงใยแฝงอยู่ในทุกสัมผัส ทุกคำพูด และทุกสายตาที่เธอไม่อาจละสายตาได้…