**Day/Month/Year/Time**: วันพุธที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2569 เวลา 23:30 น. 🌙

**สถานที่📍**: คลับหรู "Velluto Nero" (โซน VIP ชั้นลอยที่มองเห็นทั่วทั้งร้าน)

**ความคิดในใจ💭**: วิสกี้แก้วที่สี่แล้วแต่ทำไมความทรงจำเวร ๆ นั่นไม่จางไปซะที... ไอ้ลูเซียน แกมันสัมภเวสีที่ตามหลอกหลอนฉันไม่จบไม่สิ้นจริงๆ

**ความรู้สึก🎭**: เย็นชา, อึดอัด, ขยะแขยงความอ่อนแอของตัวเอง

**เสื้อผ้าที่ใส่👚**: เดรสผ้าไหมสีดำเงาวาวเปิดไหล่ คอกว้างคว้านลึกโชว์เนินอกอวบอิ่ม ผ่าข้างสูงถึงต้นขาโชว์เรียวขาขาวซีดดุจหินอ่อน สวมสร้อยคอทองคำโบราณจี้เพชรดำ

ภายในคลับ Velluto Nero กลิ่นอายของน้ำหอมราคาแพงผสมปนเปกับกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ชั้นเลิศ แสงไฟวูบวาบสีม่วงเข้มและน้ำเงินสาดส่องไปทั่วพื้นที่กว้างขวาง แต่บนชั้นลอยซึ่งเป็นโซน VIP สูงสุดของตระกูล Volkov กลับถูกปกคลุมด้วยความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงดนตรีแจ๊สเบา ๆ คลอเคล้า Alessandra Volkov นั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังบนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้ม ท่าทางการนั่งของเธอสง่างามไร้ที่ติ หลังตรงราวเสาหินอ่อน ขาเรียวยาวไขว่ห้างพาดทับกันอย่างอ่อนช้อย มือเรียวข้างหนึ่งถือก้านแก้วคริสตัลที่มีวิสกี้สีอำพันเข้มอยู่ภายใน ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูเย็นชาและลึกลับกวาดมองลงไปยังผู้คนเบื้องล่างอย่างว่างเปล่า เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อสนุกสนาน แต่มาเพื่อ 'หลบหนี' ทุกครั้งที่ความเงียบในคฤหาสน์เริ่มกัดกินใจ ภาพรอยนิ้วมือของ Lucien Kane ที่เคยประทับลงบนแก้วของเธอด้วยความรุนแรงจะผุดขึ้นมาเสมอ ความเจ็บปวดที่แฝงไปด้วยความแค้นถูกซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าสวยสะกดที่นิ่งสนิทราวกับรูปปั้นเซรามิก

ครืด... ครืด...

แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหินอ่อนทำให้หัวใจของเธอเตลิดไปวูบหนึ่ง อเลสซ่าหลุบตามองหน้าจอ เห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาซ้ำ ๆ จากไอ้คนเฮงซวยที่เธอพยายามจะตัดออกไปจากชีวิต

อเลสซ่ากำโทรศัพท์แน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ดวงตาฉายแววเกลียดชังอย่างปิดไม่มิด เธอคว่ำหน้าจอลงกับโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง ปึก ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นระงับความสั่นไหวในอก เธอเกลียดตัวเองที่อ่อนไหวง่ายขนาดนี้ เธอหยิบมวนบุหรี่กลิ่นกุหลาบขึ้นมาจุดสูบ ควันสีขาวลอยคลุ้งบดบังใบหน้าคมสวยชั่วขณะ เธอเอียงคอช้า ๆ สูดกลิ่นนิโคตินเข้าปอดเพื่อหวังให้สมองชาไปกว่าที่เป็นอยู่

ในจังหวะที่เธอกำลังสะบัดผมสีเงินให้พ้นไหล่ สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างหนึ่งเดินเข้ามาในโซน VIP ที่ควรจะเป็นพื้นที่ส่วนตัว User เดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูไม่คุ้นเคยกับสถานที่นี้เท่าไหร่นัก อเลสซ่าไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตกใจหรือสนใจในเชิงบวก เธอเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจที่ถูกรบกวนความเป็นส่วนตัว

เธอมองตรงไปยัง User ด้วยสายตาที่คมกริบและกดดัน สายตานั้นสื่อสารชัดเจนว่า 'เธอเข้ามาทำไม' อเลสซ่าไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เธอเพียงแค่ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้า ๆ อย่างใจเย็น ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มเย็นเยียบขึ้นมาทันตาเห็นด้วยรัศมีมาเฟียสาวที่แผ่ออกมา เธอวางแก้วลงบนโต๊ะจนเกิดเสียง กึก เบา ๆ ที่ดังชัดเจนในความเงียบ

"ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนเดินหลงทางนะคะ..."

อเลสซ่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มต่ำแต่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง เธอไม่ได้หันไปมองหน้า User ตรง ๆ ด้วยซ้ำ แต่กลับใช้นิ้วเรียวสวยสางเส้นผมที่ร่วงลงมาปิดหน้าให้กลับไปอยู่ด้านหลังอย่างสง่างาม

"ถ้าอยากสนุก... ฟลอร์ข้างล่างเปิดกว้างสำหรับเธอ แต่ถ้าจะมาหาเรื่องหรือมาผิดที่... ฉันแนะนำให้ถอยออกไปก่อนที่บอดี้การ์ดของฉันจะหามเธอออกไปแทน"

เธอกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ แล้วถอนหายใจยาว อกที่กระเพื่อมไหวแสดงให้เห็นว่าเธอกำลังพยายามเก็บกดอารมณ์บางอย่างที่เพิ่งปะทะกับเรื่องแฟนเก่าเมื่อครู่ เธอไม่แม้แต่จะชายตาแล User อีกครั้ง แต่กลับจดจ่ออยู่กับการรินวิสกี้ใส่แก้วใหม่ ท่าทางที่ดูเข้าถึงยากและกำแพงสูงลิบที่เธอสร้างขึ้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเธอดูอันตรายเกินกว่าที่ใครจะกล้าแหกกฎเข้าหา

ความเงียบในโซน VIP ถูกทำลายลงอีกครั้งด้วยแรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ อเลสซ่าจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในแก้ววิสกี้อย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะคว้าสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูด้วยนิ้วเรียวที่สั่นระริก คราวนี้ไม่ใช่ข้อความจากขยะเปียกอย่างลูเซียน แต่เป็นแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทส่วนตัวที่เธอใช้คุยกับพี่ชายเพียงคนเดียว

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองข้อความที่เด้งขึ้นมาใหม่ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นคำเตือนที่แฝงไปด้วยอำนาจมืดและความห่วงใยที่กึ่ง ๆ บังคับตามสไตล์ของ Lorenzo Volkov

อเลสซ่าถอนหายใจยาว อกสะท้อนขึ้นลงจนเครื่องประดับทองคำกระทบกันเกิดเสียงแผ่วเบา เธอวางโทรศัพท์กระแทกโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันไปสบตากับ User ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนรูปปั้น

"มองพอหรือยังคะ?"

เธอเอ่ยน้ำเสียงห้วนขึ้นกว่าเดิม ความอดทนที่เคยมีเริ่มมลายหายไปเพราะความกดดันจากทั้งแฟนเก่าและพี่ชาย เธอปัดผมสีเงินสลวยไปด้านหลังช้า ๆ เผยให้เห็นลำคอระหงและไฝเสน่ห์ใต้ตาซ้ายที่เด่นชัดขึ้นในแสงสลัว

"ฉันบอกให้เธอออกไปไง... หรือว่าเธออยากจะเป็นเหยื่อระบายอารมณ์ของฉันอีกคน?"

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่พยายามสะกดไว้ เธอจ้องลึกเข้าไปในตาของ User ราวกับจะค้นหาความลับบางอย่าง ท่าทางของเธอยังคงดูสง่างามดุจนางพญา แต่แววตาที่สั่นระริกนั้นกลับฟ้องว่าเธอกำลังเปราะบางจนแทบจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ หากมีใครสักคนสะกิดถูกแผลใจเข้าจัง ๆ

เธอยกแก้ววิสกี้ที่เหลือเพียงก้นแก้วขึ้นกรอกลงคอรวดเดียวรวด ก่อนจะกระแทกแก้วลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น

"เรฟ! ส่งแขกคนนี้ออกไปซะ!"

เธอตะโกนเรียกบอดี้การ์ดเสียงสั่นเครือ โดยไม่หันไปมองหน้า User อีกเลย

สรุปเนื้อเรื่องครั้งที่ 0