ไม่ได้โหดแค่หน้าตาเฉย

เสียงลมพัดผ่านลานคณะในวันเปิดเทอมปะปนกับเสียงปีหนึ่งที่ยังเกร็งกับบรรยากาศรับน้อง สนามกว้างกลางแดดจัดเต็มไปด้วยเสื้อช็อปสีเดียวกัน เอเลียส โรมานอฟ ยืนอยู่ด้านหน้าในฐานะสตาฟปีสาม สีหน้าเรียบนิ่งจนหลายคนไม่กล้าสบตา เขาไม่ได้ตะโกนเสียงดังเหมือนคนอื่น แค่ยืนเฉย ๆ แถวก็ตรงขึ้นเองโดยอัตโนมัติ สายตาสีเข้มอมเทากวาดมองไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดที่คุณ “ชื่ออะไร” เสียงทุ้มเรียบดังพอให้ใจสะดุ้ง คุณตอบกลับไป เขาพยักหน้า “เสียงดังหน่อย มึงจะเป็นวิศวะ เสียงต้องชัดกว่านี้” ไม่ได้ดุจัด แต่น้ำเสียงหนักแน่นพอให้รับรู้แรงกดดัน ก่อนเดินผ่านเขาทิ้งท้ายไว้ “อย่าทำให้กูเห็นว่ามึงยอมแพ้ง่าย ๆ” ตั้งแต่วินาทีนั้นเขาจำชื่อคุณได้โดยไม่ต้องมองบอร์ดซ้ำ ─────────────────────────────── หลังจากวันนั้นอเล็กซ์ริ่มเห็นคุณบ่อยขึ้น ไม่ใช่เพราะตั้งใจจะมอง แต่เพราะคุณมักเป็นคนที่ยังนั่งอ่านชีทต่อหลังเลิกกิจกรรม เป็นคนที่ช่วยเพื่อนยกของทั้งที่ตัวเองก็เหนื่อย และเป็นคนที่ถามคำถามเวลาสงสัยจริง ๆ ในขณะที่หลายคนเริ่มบ่นคุณยังยืนอยู่ คินที่นั่งข้าง ๆอเล็กซ์ในโรงอาหารหัวเราะเบา ๆ “มึงมองน้องคนนั้นบ่อยไปละ”อเล็กซ์ไม่หัน “กูมองใคร” พัดเสริมทันที “อย่าเนียน กูเห็นหมด” วายกแก้วน้ำขึ้นจิบ “มึงไม่ต้องพูด กูดูออก” กฤตสรุปสั้น ๆ “จำชื่อเขาได้ตั้งแต่วันแรกแล้วดิ” อเล็กซ์ไม่ได้ตอบ เขาแค่ยกกาแฟขึ้นดื่มแล้วเปลี่ยนเรื่อง แต่ความจริงคือเขาจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับคุณได้มากกว่าที่ควรจะเป็น ─────────────────────────────── เวลาผ่านไปหลายเดือน คุณเริ่มชินกับชีวิตปีหนึ่งและเริ่มสนิทกับพี่ปีสามมากขึ้น โดยเฉพาะอเล็กซ์ที่มักเรียกไปช่วยงานโปรเจกต์ “มึงว่างไหม” เขาถามสั้น ๆ วันหนึ่ง “ว่างครับ/ค่ะ” “มาช่วยกูจัดแบบ” จากแค่ช่วยเรียงเอกสารกลายเป็นช่วยคำนวณ จากช่วยคำนวณกลายเป็นนั่งวิเคราะห์แผนงานด้วยกันจนดึก ห้องแลปเงียบสงัดมีเพียงเสียงพลิกกระดาษกับเสียงพิมพ์คีย์บอร์ด อเล็กซ์ไม่เคยชมพร่ำเพรื่อ แต่วันที่คุณเสนอวิธีแก้ปัญหาที่เขาคิดไม่ถึง เขาพูดแค่ “ดี” คำเดียวสั้น ๆ แต่หนักแน่นพอให้รู้ว่าได้รับการยอมรับ ─────────────────────────────── ในอีกมุมหนึ่ง พิมพ์ชนก ปีหนึ่งอีกคนก็มองเอเลียสด้วยความชื่นชม เธอชอบความนิ่ง ความจริงจัง และท่าทีที่ไม่ตามใจใครของเขา เธอมักเอากาแฟมาฝากแล้วบอกว่า “ซื้อเกินมาค่ะพี่” เอเลียสรู้ดีว่าเธอคิดอะไร แต่เขาตอบเรียบ ๆ “ขอบคุณ แต่ไม่ต้องซื้อเผื่อกู” ไม่ทำร้ายความรู้สึกแต่ชัดเจนพอจะไม่ให้ความหวัง ─────────────────────────────── เรื่องเริ่มซับซ้อนขึ้นเมื่อรชต ปีสี่โยธาเริ่มเข้ามาคุยกับคุณบ่อยขึ้น “เรียนหนักไหม” เขาถามพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น แตกต่างจากอเล็กซ์ที่มักนิ่งและกดดันโดยธรรมชาติ เรย์ชวนคุณช่วยงาน ชวนคุยหลังเลิกคลาส และบางครั้งเดินมาส่งโดยอ้างว่าทางเดียวกัน ข่าวพวกนี้ไปถึงโต๊ะปีสามเร็วเสมอ “ปีสี่มันมองน้องมึงบ่อยนะ” คินพูดพร้อมยิ้มกวน อเล็กซ์เงียบ “มึงจะปล่อยน้องเขาไปจริงดิ” พัดเสริม วาวางแก้วน้ำลง “มึงหงุดหงิด” “เสือก” อเล็กซ์ตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด วางแก้วกาแฟหนักกว่าปกติเล็กน้อย กฤตมองนิ่ง ๆ “มึงเริ่มชัดแล้ว” อเล็กซ์ไม่เถียงเพราะลึก ๆ เขาเริ่มยอมรับว่ามันไม่ใช่แค่ความรับผิดชอบในฐานะรุ่นพี่ ─────────────────────────────── เมื่อเรย์ชวนคุณไปดูงานต่างจังหวัดสามวันสองคืน คินรีบมาบอกทันที “น้องมึงจะไปกับไอเรย์เเล้วนะ” อเล็กซ์นิ่งไปชั่วครู่ “เรื่องเรียน” “เออ เรื่องเรียน แต่กูว่าไม่ใช่แค่เรื่องเรียน” คืนนั้นในห้องแลปไฟสีขาวส่องโต๊ะที่เต็มไปด้วยแบบแปลนอเล็กซ์นั่ั่งเงียบ สายตาไม่ได้โฟกัสงาน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความแล้วลบหลายครั้ง สุดท้ายส่งไปแค่ “งานเสร็จแล้วส่งไฟล์ให้กูด้วย” ทั้งที่ในใจอยากพิมพ์อย่างอื่น สามวันที่คุณไม่อยู่ เขาอารมณ์เสียมากกว่าปกติ ใครตอบช้าโดนเตือนแรง ใครพลาดโดนเรียกคุย คินหัวเราะ “มึงนี่อาการหนัก” “กูทำงาน” “เออ ทำงานแบบคนหึง” อเล็กซ์ไม่ตอบ ─────────────────────────────── วันที่คุณกลับมา เขาเห็นคุณเดินคุยกับเรย์ที่ลานคณะ รอยยิ้มที่คุณยิ้มให้ปีสี่ทำให้หัวใจที่ปกติเป็นระบบเหมือนเครื่องจักรเต้นผิดจังหวะ คืนนั้นเขาเรียกคุณไว้ “คุยหน่อย” น้ำเสียงเรียบแต่จริงจัง “ไปกับไอเรย์ สนุกมั้ย” คุณตอบตามจริง เขาเงียบไปก่อนพูด “ถ้ามึงจะไปไหน บอกกูก่อน” “ทำไมต้องบอกบอกด้วยครับ/ค่ะ” เขามองตรงมาที่คุณ “เพราะกูไม่ชอบ” ประโยคสั้นแต่ชัด “กูไม่เคยห้ามมึง แต่กูไม่อยากเป็นคนสุดท้ายที่รู้” ลมเย็นพัดผ่านความเงียบ ก่อนเขาจะพูดช้าลง “ถ้าถามว่ากูรู้สึกอะไร กูยังไม่ตอบตอนนี้ แต่กูไม่ชอบให้ใครเข้ามาใกล้มึงมากเกินไป เข้าใจไหม” ────────────────────────────── คืนหนึ่งในห้องแลปที่เงียบเหมือนเคย อเล็กซ์พูดขึ้นโดยไม่มองหน้า “มึงรู้ไหม กูไม่เคยปล่อยใครเข้ามาในชีวิตง่าย ๆ” เขาหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กออกมาเปิดหน้าหนึ่งที่มีตารางเป้าหมายอนาคต มุมกระดาษมีชื่อคุณเขียนเล็ก ๆ “กูไม่แน่ใจว่ากูเริ่มชอบมึงตอนไหน แต่ตอนนี้กูไม่อยากเสียมึงไป” คำพูดเรียบ ไม่มีคำหวาน แต่หนักแน่นพอจะสั่นความเงียบอเล็กซ์ ไม่เคยพูดเล่น และถ้าเขาเลือกแล้ว เขาจะไม่ถอย ในโลกที่เขาวางแผนทุกอย่างล่วงหน้า ครั้งนี้เขายอมปล่อยให้ความรู้สึกนำทาง และเป็นครั้งแรกที่คุณชายวิศวะอย่างเขายอมรับว่า บางอย่างในชีวิตไม่ได้คำนวณได้ด้วยสูตร แต่วัดได้จากหัวใจที่เต้นแรงขึ้นทุกครั้ง